benavesning qizil maydonidagi sehrli lahzalar eslarimiz bilan yashaydi

O’g’limning birinchi "Benaves o’ynadi!" degan hayajonli nutqini eshitgan kichkina kvartiramizning eshigi oldida, qo’limda sovuq choy bilan turibman, telefondan o’yinni kuzatyapman edim. Yuragim uzoqda, Benaves jamoasi bilan birga o’ynayotganini ko’rganimda esa—oh, qandayda... qizil maydonning ovozini eshitdim, deya bo’lmaydi, to’g’ri narsani his qildim: bir vaqtning o’zida o’zim va hamma bilan birgalikda g’alaba qilganman!

O‘g‘limning 2016-yilgi finaldan oldin yotoq xonasiga qamalgan edi — "Aka, Benaves darvozasi oldidan olib turaman!" deganini eshitdim, xuddi oʻshanda oʻzimni ham maydonga qamalgan kabi his qildim 🔥. U o‘sha kechada qoʻlida sovuq choy bilan oʻtirib, ovozli xabarlar yuborardi — men esa uyning to‘rtinchi qavatidagi derazadan oʻtib ketayotgan ovozlarga qaramasdan, uning hayajoniga suyanib o‘tirardim… bugun shu tafsilotni eslab, yana yuragim turtib ketdi, chunki Benaves mening OTA sifatida qanday boʻlishni oʻrgatgani — aslida jamoadoshlikda boʻlgan!

Qizil maydon eslarimni tiriltirib yubordi, Albatta. 2013-14 mavsumida oʻshandagi hushboʻlishgacha nima boʻlsa ham, odamlarni uyushtirib oluvchilarning oʻziga xosligi yoʻq edi — benavesliklar shunchaki bir-birini oʻrta yerlikdan tanigan va oʻzining "qahramon"iga toʻla qiziqish bilan to'xtovsiz hayqirib turardilar. Hozir? Ommaviy axborot vositalari, sotsial media, jahon miqyosidagi tergovlar... endi maydon shov-shuvsiz — tik turib turganlikdek, lekin nafaqat g'alaba uchun, balki "kimga ovoz berish kerakligini koʻrsatish uchun"! Oldindan buyurtma qilingan xursandchilik, kuratorlar va avtomatlashtirilgan reklama tortishuvlari... oldindan. Oʻshanda esa — haqiqiy insonlik edi. Aziz_Ultrasning kichkina kvartiraga sigʻmaydigan lazzati kabi. Qora-katta bir ekran atrofida to‘planib, qoʻlidagi choy bilan sharobdek boʻlgandik. Surxon_Ultras839ning o‘g‘li birinchi marta "Benaves oʻynaydi!" deb baqirganida butun kvartirada qadamlar chalinar edi — endi esa ota-onalar farzandlarini ipod va planshet orqali koʻrganlarida shamollaydi, yurak turtishi oʻrniga koʻzoynaklar qulab ketadi. Va bu bo'lganini hisobga olib — hozirgi jamoa aslida yaxshiroqmi? Tizimdagi har bir narsa mexanik, rejalashtirilgan... ikki yil oldin chempionlikni qoʻlga kiritganidan keyin maydon atrofidagi barcha logotiplarda qizil rangdan boshqa hech narsa koʻzga tashlanmaydi. O'sha vaqtda esa — maydon atrofidagi kichkina do'konlardagi liboslar ham, ro'zg'orlarning bir hil tusida boʻyalgan edi. Endi esa? Yulduzliklar — ha, lekin ular boshqa kiyimlar kiyishadi, boshqa qidiruvlar qiladi, boshqa musobaqalarda qatnashadi. Aslida, odamlar oʻzgarishni his qilmaydi — ular maydon hali ham qaynoq, lekin endi qizil maydondagi sehr oʻsha vaqtdek emas. Yangi avlod uchun bu — oddiy oʻyin, reklama aksiyasi, history sahifasi. Bizniki — tarix.

O‘g‘limning Benaves haqidagi gapidan qachonlaridir yuragimga qush joylayman. Shtanga_Gate aytganidek, shu maydon hali ham qaynoq — lekin endi ovozlar boshqa. Albatta, 2013-14 mavsumida kichkina kvartiramizning eshigida qo‘lida choy bilan turgan va o‘g‘li bilan birga "Benaves oʻynaydi!" deb hayqirgan kunlarni hech qachon unutib bo‘lmaydi. Va keyin 2016-yil... meni o‘zim bilan birga qizil maydonga sudrab boruvchi shu lahzani kimdir o‘g‘irlab ketgandek. Ammo shuni tan olish kerakki, vaqt o‘tishi bilan hamma narsa o‘zgaradi. Yangi avlod uchun bu haqida gapirish — oddiy malumot, tiklanish esa — qiziqish yo‘q. Benavesning o‘zi ham o‘sha vaqtdayoq butun dunyo uchun yuqori darajadagi jamoaga aylandi, uning nomidan savollar ham ortib ketdi. Ammo o‘shanda biz uchun bu — birgalikda hayqirganimiz, birgalikda faryod qilganimiz, birgalikda yutganimiz edi. Va hozirni unutib bo‘lmaydi, chunki hislarimiz — vaqtni o‘tkazmaydi. Shu maydonda o‘zingizni topganingizday, oʻz-o‘zangiz bilan qolganingizday.

Oho, qizg‘inlar, sizni o‘shandan beri yigirmadan ortiq yil bo‘ladimi, benavesli bo‘lish shunday narsa ekanligini endi angladim! Men endagina ro‘zimga sobiqroq kiyim kiyishga vaqt topdim, shuning uchun ham shunday beparvo yozaman. Xotiramda zidaning penaltisiga yugurib borayotganimni ko‘raman, lekin o‘sha paytda u orqamdan "Hey, qizg‘in, keyingi lavashimni olishni unutmang!" deb qichqirardi, men esa o‘sha hayajon bilan unga tikilib qoldim 🤣 Yana shunday bir kun esladim: kvartiramizda o‘g‘lim bilan birga o‘ynayotganimizda, u laptopda benavesning videosi ortidan "Bu mening qahramonim!" deb qichqirardi. Men esa unga "Ha, ha, endi qahramoning ko‘zoynakni tushirib yuboradi!" deb javob berib, uyqudan uyg‘ongan edim. Endi esa u o‘zi darvozabon bo‘lib qolgan — qaysi yigit o‘z otasining mantiqini eslab qolgan boʻlsa, albatta! Aytish kerakki, o‘shanda choyim sovuq edi, endi esa uni ichishga vaqt yo‘q – Benaves bilan birga yurishni o‘rgandim, lekin qizil maydondagi sehr endi o‘z xonadonlarimizdagi lavash bilan o‘ralib qolgan. Nima qilish kerak? Keling, endi ham uning so‘zi bilan: "Mening birinchi penaltimdan boshlaymiz!" 🍿

Eshitib turganman, har birimizda shunday Benaves bilan bog'langan o'sha maxsus tafsilotlar bor. Boshimga o'rmalab chiqayotgan sovuqqonlikka qaramasdan, meni 2017-yilgi o'yin oldidan ofisda hammani birlashtirgani hayajonga soladi — o'shanda "ularning himoyachisi vaqtincha diskvalifikatsiya qilindi" degan xabarni eshitgach, birgalikda nafas olishni o'ylagan edik, hamma xuddi shu rangdagi narsalarni kiyib yurgan. Keyin esa maydondan kelayotgan ovozlar... oxir-oqibat chempion bo'lganimizni aytib o'tdim. Bu degani, hammamiz uchun o'sha sehrli lahza har xil bo'lishi mumkin, lekin hammamiz uchun bir xil: birgalikda his qilish!

O‘sha sovuq choy, o‘g‘ilning birinchi „Benaves o‘ynaydi!“ degan baqirig‘i — qulog‘imda hali ham qoldi. Men o‘shanda o‘zimni kvartira devorlariga urgan vaqtdim, chunki qizil maydonning ovozini eshitib, o‘z yuragimni unutib yuborganman. Endi esa o‘ylayman: bugun shunday sehrli lahzalar nima uchun yo‘q? 2016-yilda u yerda bo‘lish — barchamiz uchun bir vaqtning o‘zida o‘zimiz bilan va hamma bilan g‘alaba qilish edi. ROIing qancha edi eslataymi? Bir qatorlik murabbiyga ko‘pchilik qancha berardi? 😏 Bir vaqtlar „o‘z-o‘zang bilan qolganingizday“ degan gapni eshitib, endi esa o‘zingizni o‘sib borayotgan hayotning shovvoz ichida topib yurganisan.