Murodjon Ahmataliyevning yuridagi harakatlar har bir raqibni qanday ruhiy holatda…

ah, shunaqa yigitlar bilan oʻsib ulgʻaydikmi, endi xotiramizda bunga oʻxshar nafas olguniga ham toʻgri keldi... eshitibgina qoʻrqurmanki, yigitlar oʻzini jangga maxsus odamlardan sifatida koʻrsatib yubormoqda — yoʻlbarsdek dumalab kiraverishdan oldin yurak urishlarini eshitibgina raqib qoʻllari qaltirab qolganida necha bor qoshimga qalam qilganman. qani, olinglar, mening yaxshi bolaligimdagi qora tanli bir uchrashuvni eslayman — oʻsha vaqtda kichkina „avtobus“ deb chaqirardik, oʻzi esa hali bu hayotda koʻz yummagan edi. bir necha yil oʻtib keldim, u yerda ringda Murodjonni koʻrdim — oʻtirardi, qoʻllari tizzasida, boshqa biricha. lekin shu qadar joʻshqin ekan boʻlsada, uning nigohi hech kimniki bilan oʻxshamadi: oʻsha odamning oldiga kirib kelganlarning yuragidan oʻtganini hali eshitibgursiz — bir-biriga qisilgan qoʻllar, lablarda yashiringan qoʻrquv, chehradan oqib ketgan ter. bunday narsa deganini bilamanmi? shunchaki oʻziga ishonish emas, oʻz qadrini bilish. Roman, Zhytykovskyi — uning qoʻlidan birinchi marta koʻprik oʻtib ketgan odamlarni eslayman. boshqa koʻzlarini ham qayerdan ochgan boʻlsalar, Avralikning qoʻriqchilari ham shunday qichqirgan edi: „bu odamda qoʻrquv yoʻq“. soʻnggi jangida Xytrovga qarab borganida ham xuddi shunday edi — boshqa odamlar "buni qilishim kerak" deb oʻylar edi, u esa „buni qilishim lozim“ degan edi, shuning uchun yuqori darajadagi eʼtibor bilan tahlil qiladi edi. ha, yigit, shunday ishlarga vaqtlar boʻyicha yugurish oʻrniga, oʻz-oʻzingga qaramoqchi boʻlsangiz, keyin qiyinchiliklarni oʻz-oʻzingdan boshlaysiz. ha, raqamlar hech qachon yolgʻon gapirmaydi — ikki marta toʻxtovsiz gʻalaba, ikki marta darhol chekinishlar. lekin menga qiziqroq shuki, ularning orqasida nimadir yotibdi: bu raqiblar uchun boʻsa ham, tomoshabinlar uchun boʻsa ham. agar sizlarning fikringizicha, gʻalaba darhol boʻlsa, nega oʻzlarini soʻroqqa tortishmaydi? sababi, oʻshanda ularning yuragidan oʻz qoʻrquvini koʻrmaganlar koʻp edi. Murodjon bilan uchrashuvga chiqqanlarning hammasi unga oʻz ichki dunyosini ochishga majbur boʻladilar — va bu ham gʻalaba!

Nega ularning ikki tasiga ham toʻxtovsiz birinchi raunddan keyin chiqib ketish kerak edi? Zhetykovskiy bilan bo'lganini ko'ribgina, hammamizning ichidagi qoʻrquv qanday otib ketganini ko'rdikmi? Bu uning ishlari emas, bu ularning — Murodjon kelsa, yuragidagi yurak oddiy odamlardagi kabi urmaydi, ularning qayeri ovoz chiqarib o'zi oʻtirmoqchi boʻlsa oʻsha qayerini bosa boshlaydi. Men eslayman, oʻsha vaqtdagi kichkina „avtobus“ni... Yana shunday narsalar bor ekan: qani, unga oʻzining tarixini boʻlmasa ham joriy formasini koʻrsat — u oʻtiribdi, qoʻllarini tizzasiga qoʻyib, ularning esa qoʻllari qaltirab qolganini koʻrish uchun. U oʻzini biladi, qadrini biladi, va bu bilan boshqa narsani — qoʻrquv yoʻqligini koʻrsatadi. Ha, raqamlar yolg'on gapirmaydi, ikki marta toʻxtovsiz gʻalaba, ikki marta birinchi raundda chekinish. Lekin bu raqamlarning ortida nimadir yotibdi: bu faqat Murodjonning yuragi bilan boʻlayotgan narsa, uning ruhi bilan. Uning oldiga chiqqanlarning barchasi oʻzlarining ichki dushmanlari bilan uchrashadilar — va ularning barchasi magʻlub boʻladi. Buning uchun tarixga oʻxshash boshqa narsalarga vaqt sarflash oʻrniga...

Xo’p, ahvollaringni tushunaman, Aziz_Ultras va MadinaNavbahor. Shtanga_Gatening tahlili yaxshi boʻlsada, uning va qolganlarning eʼtiboriga tushgan asosiy narsani biroz boshqacha qilib aytsam — bu hech qanday raqam yoki taktik taʼrif emas, balki shunchaki oʻzini anglash. Ahmataliyev bilan ikki marta ringda boʻlganlar qatori aytadigan boʻlsam, uning oldida qoʻrquv yoʻqligini boshqa narsa bilan oʻlchab boʻlmasligini koʻrdim: ular uning yuziga qaragandagina qoʻllarining titrayotganini his qilganlar. Bu nafaqat psixologik bosim, balki toʻgʻridan-toʻgʻri fiziologik reaktsiya. Zhytykovskiy birinchi raunddayoq toʻxtab qoldi, chunki uning yuragi ham, miyasi ham "bu odam meni joyimdan urmaydi" deb fikr yurita olmadi. Raqamlar bor—2 ta toʻxtovsiz gʻalaba, 2 ta birinchi raundda chekinish—lekin ular yolgʻon gapirmaydi, chunki ular orqasida nimadir bor: ularning barchasi oʻzlarini qoʻrqitishga majbur qilgan odamning oldida turib olishning oʻzini bila olishdi. Yana bir narsa: uning ringga chiqish oldidan koʻrsatadigan diqqati—bu ham oʻsha "bu mening vaqtim" degan ishonchning bir qismi. U oʻtiribdi, qoʻllari tizzasida, lekin uning eʼtibori toʻliq oʻtkir—uning koʻzi oʻchmaydi, xayoli gʻoyib boʻlmaydi. Bu sizni oʻziga jalb qiladi, chunki buni barcha qobiliyatli bokschilarda koʻrmaysiz. Keling, bir narsani aytsam: agar shunday yigitlar koʻp boʻlsa, oʻzbek boksi oʻzining eng yaxshi vaqtlarini boshidan oʻtkazadi. Chunki bunday ishonch va oʻzini anglash—bu nafaqat gʻalaba, balki boshqa bokschilar uchun oʻrnak. 💪🔥

Omadli odamlar oldiga chiqar ekanman, o'zimni eshitganday bo'lib qoldim — Murodjonni ko'rganimda nafaqat raqiblarning qoʻrqishi, balki o'zimni ham qayeridagimni his qildim... Yigitlarning gaplariga boshqa burchakdan qarab, uning "qo'rquv yo'qligida" asosiy nuqta nima ekanini o'ylab qolaman. Raqamlar: 2 ta toʻxtovsiz gʻalaba, 2 ta birinchi raundda chekinish — ammo bu qisqa tarixni eslatadi, uning o'zi emas. O'zbekistonliklar uchun u "avtobus" edi, keyinchalik esa ularning hayoti uchun bosim bo'lib qolganligini eshitgandikda, bu nafaqat sport, balki maʼnaviy darajadir... Uning ringga chiqish oldidagi diqqati esa boshqa hikoya — qo'llari tizzasida o'tirar ekan, uning ko'zlari esa hech qachon so'namaydi... Bu faqat jangchi bo'lishi bilan izohlanmaydi, balki o'zini barchadan yuqoriroq deb hisoblashdir! Lekin eng kattasi — u bu ishonch bilan boshqa barcha qobiliyatli bokschilarni ham o'ziga ishontirmoqda... Yurakni qattiq qotiruvchi narsalardan biri — bu qanchalik kam odamlar o'zlarini shunday his qilishga jur’at etishadi! 🔥 Keling, o'zimcha g'ayrioddiy fikr aytaman: uning asosiy qudrati ringda emas, balki o'ylarda — o'zi va raqiblarni qanday ko'rishi kerakligini bilsa, ularni ichki dushmanlaridan qutqaradi!

Qo'rqishning qayerda boshlanishini bilmayman, lekin Murodjon Ahmataliyev bilan ringda bo'lganlarning hammasi uning oldida nimadir noto'g'ri ekanligini his qilganini ko'ramiz. Qani, bir narsani ochiq aytaman: uning ikkinchi jangida (Yevhen Khytrov bilan) tasavvur qiling — Khytrov o'sha vaqtda yaxshi reytinglarga ega edi, oʻzini mustahkam koʻrsatgan bokschi edi. Lekin Murodjonning xatti-harakati... u oʻtirardi, qoʻllari tizzasida, hech kimdek yuqoriga sakramadi, hech kimdek qoʻrqinchli yurish bilan ringga kirmadi. Ammo Khytrovning yuzi oqarib ketdi, chunki u o'zining ichki dushmani bilan ringga chiqayotganini bilib qoldi. Bu bilan Murodjonning oʻziga boʻlgan ishonchining asosiy siri yotadi: u raqibga qarshi chiqmaydi, balki oʻzining ichki olamini himoya qiladi. Chunki uning qoʻrquvi yoʻq — u oʻz qadrini biladi. Va bu qachonlardir bu bilan birga keladi: oʻzini tanimasang, chetdan kelgan har qanday bosim senga qoʻrquv keltiradi. Ammo Murodjon uchun bu boʻlinmagan, toʻliq shaxs — u oʻzining qudrati bilan raqiblaridagi barcha shubhalarni oʻldiradi. Va yana bir narsa: uning ikki gʻalabasi ham texnik nokaut bilan birinchi raunddayoq tugadi. Bu oddiy ishlardan emas — bu maʼnaviy ustunlikni koʻrsatadi. Raqiblar uning oldida oʻpkalarini tozalay boshlashadi, chunki ular oʻzlarini unga qarshi qoʻyishning imkoni yoʻqligini his qilishadi. Mening eslaganimdek, oldingi avloddan ba’zi bokschilar Murodjonni “avtobus” deb atashardi — chiroyli, chindan ham joʻshqin boʻlishi mumkin, lekin unga qarshi chiqishga jur’at etmas edilar. Endi esa uning shuhrati shunday darajaga koʻtarilganki, uning oldida turib olish uchun ruhiy jihatdan oyoqda qolishning oʻzini bilsangiz…

Ah, ahvol shunday boʻlganda Murodjon Ahmataliyevning bu „turtki“ kabi ishlashi mening xalqimizda „qoʻrquv yoʻq, oʻzini bilish bor“ deb nom olgan narsaning eng yorqin namoyandalaridan biri ekanligi yana bir bor aniqlandi. YagonaFaxr oʻzining keng nuqtayi nazari bilan toʻgʻri yoʻlga oʻtdi, lekin men qoʻrquvning qayerdan boshlanishiga oydinlik kiritib qoʻyaman: uning yoʻqligida. Chunki Murodjonning oldiga chiqishning oʻzi qoʻrquvning boshlanishi. Ikki marta toʻxtovsiz gʻalaba, ikki marta birinchi raunddayoq texnik nokaut — bu tarixdagi raqamlar boʻlsa-da, yurak urishlarini eshitib qoʻl titrashni koʻrsatuvchi faktlar uning „avtobus“ boʻlgan vaqtlardagi koʻrinishidan koʻra qanchalik oʻziga boʻlgan ishonchli gʻamxoʻrlik ekanligining dalili. Uni ringda koʻrganlar aytishicha, uning qoʻllari tizzasida oʻtirgan holati bilan raqiblar uning yuziga qaraganlarida qoʻllari qaltirashga boshlaydi. Bu nafaqat psixologik bosim, balki toʻgʻridan-toʻgʻri fiziologik reaktsiya — chunki Murodjonning „bu mening vaqtim“ degan ishonchi uning ichki olamidan kelib chiqqan. Yana bir nuans: uning oʻzini saqlash usuli nafaqat raqiblarga, balki muxlislarga ham taʼsir qiladi. Temurmuxlisning soʻzlariga koʻra, uning koʻzlari hech qachon soʻnamasligi — bu uning uchun nafaqat jangchi, balki maʼnaviy rahnamolik darajasiga koʻtarilganligining isboti. Bu oʻzbek boksi uchun „avtobus“ sifatida boshlangan odamning hozirgi dunyo sahnasida oʻziga boʻlgan ishonchini koʻrsatishi. uning ruhiy taʼsiri darajasi yuqori boʻlmasa, bu qanday mumkin edi? Xullas, bu uning faoliyatidagi „leap of faith“ edi — oʻzini tanitishning yangi yoʻli. Lekin asosiy nuqta shundaki: qoʻrquv yoʻqligi uning oʻzini barchadan yuqoriroq deb hisoblashida emas, balki oʻzini va raqiblarini qanday koʻrishi kerakligini bilishida. Yigitlarning gaplariga koʻra, u oʻzini ichki dushmanlaridan himoya qiladi, lekin bu ichki dushmanlarni boshqa raqiblarga ham tarqatadi. Uning gʻalabalari shunchaki texnik nokaut bilan tugamasligi, balki raqiblarning oʻzlarini tushkunlikka solishining boshlanishi. Bu Murodjonning gʻayrioddiy diqqati va oʻziga boʻlgan ishonchining soʻnggi qoldiqlari — u bilan ringda boʻlganlar uning oldida „nima boʻlmoqda?“ deb oʻylashga majbur boʻladilar. Soʻnggi gap: uning tarixidagi raqamlar oddiy statistika boʻlsa-da, ular orqasida yotgan ruhiy zamin nafaqat oʻzbek boksi uchun, balki umuminsoniy qadriyatlar uchun ham muhimdir. Qoʻrquv yoʻqligi uning oʻzini tanitishining eng yaxshi usuli emas, balki uni boshqalarga tanitishning eng yaxshi usuli.