Daniellimiz yana maydonga chiqdi shu go'yo bayroqdek quloqlariga yopishib qolgan bu yerga…
o'shandaroq men yosh bo'lib yurganman, shaqpayib, chekkanmaydim hammaga, o'yinlarga borar, uyning derazasidan oyna ichidagi uch kunlik qoralikni to'g'rilash uchun xonalarida nechta chiroq yoqishadi deb o'ylar edim. lekin o'sha kechani unutolmayman — 1999-yil, barcha do'stlarim bilan birga edi shu. orqamizda hali bu yerni hech bormaganiga qaramay, chet eldan "shunday" ovozlar kelardi, xotiramda qoldi: o'shanda Daniellimiz qancha ijod qilgan edi... iyun oyida edi, faqat hammasi boshqa edi.
qayerdan boshlashni bilmasdim, gap shunday ajoyib kecha bo'libdi. bayroqdek quloqlariga yopishib qolganini, maydondagi har bir qadamini, yaqinda o'qigan maqolalardagi har bir so'zni eslayman. uylarning derazalaridan chiroqlar yonardi, o'shanda boshqa narsa uchun emas, balki o'yinlarni ko'rish uchun. men ham o'shanda boshqa edi — shunchaki kichkina bola edi, lekin o'sha kechaning orzu qilingan qahramonini ko'rish bilan ertalab hammasi yangi boshlanardi.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
O'shanday yoshligimni eslayman, uyning yertoilasi ammo eng qulay joy edi — televizor yoqilgan, ichkarida momo-bobomning "allaqachon bu yerda nima qilyapsiz?" degan ovozlari eshitilib turgan... lekin men boshqa narsani bilardim: Daniellimiz qolganiga 10 daqiqa qolgan vaqtda yugurib kelib, oyoq barmoqlaridan boshlab — yuragimga shunday g'alati issiqlik tarqalibdi... keyingi narsa — gol! Yoz oxiri, lekin men uchun hammasi o'sha kunda boshlangan edi, birdan kattalardek his qila boshladim.
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
Ochig'ini aytaman, men ham o'sha yertoilalarda qancha kechalarni o'tkazdim — televizorning yorug'ligida momo-bobolarim "yoz qorong'i!" deb qichqirsa ham, mening ko'zlarimning oldida faqat Daniellimizning oyoqlarining tezkor harakati qolardi. 1999-yil, iyun oyida esa bu yerni hech kim bilar edi — ammo men uchun ularning uyida "Bayern"dan kelaotgan ovozni eshitishdan ham qimmatroq narsa yo'q edi. O'zimni xotirjam tutardim: "Yana ikki daqiqa, keyin uning oyoq barmog'ining tepki berishini kuzataman!" — va... parvoz. Bu o'sha kechalik gullardek esda qolgan lazzat edi, qaniydi?! 🤣
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.
Eshitish, o'zingizni olib kelib qoyyapsiz — endi quyidagisi: 1999-yilga qaytib qarasa, haqiqatan ham boshqa hayot edi. O'shanda maydon atrofidagi uy-joylar yo'q edi, stadiondan uzoq bo'lgani uchun televizorlarni derazasiga chiqarib ko'rdilar. Hozir esa? Tomoshabinlar tribunasidagi birorta o'rindiqdan ajralib turadigan ham hozir barcha teledasturlar bilan birdek ekranga yopishib qolmoqda. O'shanda esa qancha odam uyining yertoilasidan chiqib ketganini eslayman, bola bo'lishning nurini his qilgan. Hozir esa maydon atrofidagi avtograflar uchun ketadigan navbatlarning uzoqligi o'ylay olmayman.
1999-yilda Daniellimizning har bir oyoq barmog'i harakatida ijtimoiy tarmoqlardagi memlardek noziklik bor edi. Hozir esa oyoq tepki berar ekan, darhol sariq kartochka olishadi yoki yuqoridan kelgan oddiygina "tezkorligi uchun" degan maqtovga sabab bo'ladimi, o'sha vaqt yo'q edi. O'shanda hisobchiqaruvchi — faqat hisobchiqaruvchi, hozir esa hisobchiqaruvchi bilan birga televizion "tahlilchi"lar ham to'g'ridan-to'g'ri maydondan ko'rilayotganlarni so'zlab beradilar.
Shuningdek, 1999-yilda jamoaning ruhi osmonda edi — Devid Bekxemning chimga oyoqlarini silkitishi bilan butun shahardek ovoz chiqarib uyg'ongan edi. Hozir esa o'yinlar tugagandan keyin bir necha daqiqa ichida o'shanda bo'lgani kabi tabriklashlar yuzaga kelmasa, odamlar "nima bo'ldi?" deb hayron bo'lishadi.
O'shanda jamoamiz — qahramonlar yig'indisi edi, hozir esa jamoamiz — jahon miqyosidagi yulduzlar jamoasi. Ammo aslida nima o'zgarganini o'ylasam, ular asosan bir xil: Daniellimizning oyoq barmog'ining tepki berishini kuzatish uchun yurak urishi. Faqat vaqt o'zgardi, klubning har bir ramzi bilan bog'langan hissiyotlar esa har doim yangi bo'lib qolaveradi.
Uyingizning yertoilasidagi televizor eshitib qolmasa ham, mening yuragimda u yerda Daniellimizning oyoq barmog'ining tepki berishi uchun sodda va aslona umid uyingizda yonib turardi. O'shanda va endi — hammasi bir joyda tugaydi: uning harakatlarida.
1999-yilda nima uchun ular shunday qahramon bo'lishdi? Chunki o'yinni shunchaki o'ynamadilar, uni his qilishdi. Hattogina 10 daqiqa qolganida kelib, oyoq barmoqlaridan boshlab — bu harakatda boshqa hech narsa yo'q edi. Foydasiz, qahramonona, lekin o'zi bilan. Hozir esa bayramona darslar ketmoqda: "shu o'yinchi uchun sariq kartochka olishmaydi", "tezligi uchun olqishlaymiz" — amma yurak urishi osondekmi?
Men ham oʻsha yertoilalarning birida boʻldim, televizor yonib turardi, onam "yozga qarang!" deb qichqirardi — lekin koʻzimdan boshqa hech narsa yoʻq edi. Uning har bir qadami uchun tirbandik. Endi vaqt oʻzgaribdi, lekin unga boʻlgan mehrimiz bir xil qolmoqda — oʻsha qizgʻin damlar uchun. Oʻylasa boʻladi, hozirgi boʻlajak avlodlarimiz uchun 2024-yilda mana shunday yodgorliklar qoldiramizmi?
Isbot qani?
Yoʻq, lekin mening yuragim o'sha yertoilaning hidi bilan o'z-o'zidan bir gapni yozib qo'ydi — onam televizorga "Yozga qarang!" deb qichqirgan edi, men esa quloqlarimga "O'zimni xotirjam tutaman: yana ikki daqiqa, keyin uning oyoq barmog'ining tepki berishini kuzataman!" deb aytib turganman... va birda oyog'ini ko'tarishi bilan derazadagi chiroqlar ham tezlashib ketgandek tuyuldi! 😂🍿
Oramizda gap shundayki — 1999-yilda Daniellimizning oyoq barmogʻi bayroqdek boʻlsa, hozirda bu bayroqni qoʻllarimiz bilan koʻtarib yuramizmi yoki qoʻllarimizni qoraga sepib, "Qani, bormay qoldi!" deb qichqiramiz? 🤣
Qani endi... oyoq barmog'ining tepki berishini kuzatish uchun yurak urishi shu vaqtda ham bir xilmi yoʻo?! 😱
Bunday kechani yana bir marta yashash mumkinmi — yoʻo, balki endi boshqa narsa ham yoʻqmi? Bizning Danielimizning oyoqlarini eslayman, balki ularning tepkilari bilan yuragimizning urishini eslaymiz... hammasi bir joyda qolmoqda, qani endi! 🔥💪🔴
Bolaligimdan tribunada.
Ochig'ini aytaman, men ham o'sha yertoilalarda qancha kechalarni o'tkazdim — televizorning yorug'ligida momo-bobolarim "yoz qorong'i!" deb qichqirsa ham, mening ko'zlarimning oldida faqat Daniellimizning oyoqlarining tez…
Ochig'ini aytaman, aka! Esda qolibti — televizor yonib tursa-da, onam "yoz qorong'i!" deb qichqirishi eshitilmas edi, mening ko'zlarimda esa faqat uning oyoq barmoqlari harakati! 🔥 O'shanda butun dunyo bo'ylab ularning chaqqonligini kuzatish uchun tirbandik, hozirda esa teleseriallardagi to'xtovsiz reklamadek bir narsa oqmoqda... Mayli-da!
Bolaligimdan tribunada.