Kanat Islom tarixining eng yorqin sahifalari qayerda yashaydiganligini bilmoqchi edingmi
o'shanda, 2014-yil qishki Osiyo chempionati esimdan chiqmaydi, yurak urishi jad etib ketadi. o'sha vaqtlar internetda o'yinlarni bilvosita eshitib turar edim, radio bilan, bir do'stning telekomida — hammasi xotirada. qish sovug'i edik, olov yoqar edik, qozonda choy qaynatar edik. chempionatga borishimiz mumkin emas edi, ammo o'yinlarimizni barchasini yurak bilan kuzatar edik.
kayfiyatimiz aynan shu edi: o'zbekistonliklar uchun yurakni qichqiraveradigan soatlar. 3-0, 2-0, 3-1 — qadamlarimiz zaliurush edi, lekin asosiy gʻalabani 2014-yilning 25-yanvarida "Al-Gharafa" stadionida oldik: finalda janubiy koreyaliklarga qarshi 2-1, g'alaba! tomonlarimizning soʻnggi 3 daqiqasida qachonlardir Anvar Berdiyevimizning boshi bilan kiritgan golini hali ham eslayman — maydon daydi, stadion esa birdamlik bilan g'ildiraklardi. o'shanda tushungan edik: bu chempionat boshqa darajadagi narsa edi.
shu bilan birga, qolgan 3 ta durangimizni unutmayman: qishloq o'ylaridagi qattiqqo'l jamoalar bilan: iroq bilan 0-0, eron bilan 2-2, eron bilan yana 1-1. lekin bundaylikni aytib o'tar edim: 3 ta durangning ichida eng qiziqari — aynan shu 2 ta eronliklar bilan edi. birinchi durangda Anvarimizning ikkinchi goli hali ham quloqlarimda...
shunday o'shanda gullab-yashnagan edi bizning insoniy birdamligimiz: maydondagi o'yinchilarga bo'lgan ishonch, muxlislar sifatida bir-birimizga qo'llarimizni sanchishimiz... yillar o'tdi, endi bir qancha yoshlarimiz o'shani hech ko'rmagan, ammo men uchun 2014-yil — bu mag'rurlik va istiqbollarning ramzi.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Yo'qolgan vaqtning qaysi kichik cho'ntaklarida edi, Azamat aka? O'zimni eslayman, uyimning televideniesi oldida to'g'ri qolgan edi — g'ishtdek sovuq Andijon qishda radiatorlar ochiq, lekin men sof issiqlikni teridan chiqarib yuborgan edim. Final o'yini boshlanishiga bir soat qolgan edi, do'stimning uyida, nonushta qilingan non va qahva bilan, ammo ichimizda ichgan narsa — bu kanareyka rangidagi umid edi.
Stadioni 25 yanvar ufqi — olovdek Al-Gharafa. Ovozlar translyatordan emas, balki yurakdan borardi: "Yaqinlasin! Yaqinlasin!" derkali qaltis bo'lib turardim. Birinchi bo'limda maydon gullardi, ammo ikkinchi bo'limda vaqt juda sekin o'qib ketayotgandek tuyulardi. So'nggi daqiqalar, deyarak... Anvarimizning boshi — go'yoki o'sha daqiqada butun dunyo turgandi. Gol! Shahar qichqiriqlari bilan birdamlikda yurak urishimiz to'xtamadi, hech qachon. Keyin esa stadiondayam, quvnoqlik ichra ketdik, Almatyaga qaytishga birinchi marta hayajon bilan kelgan edikmen. Bu chempionatni eslab, hali ham oyoqlarim qaltirar ekan. 🔥
O'shanda, yoshligimda Kanat Islomni tomosha qilganimni aytish qiyin edi — qishki sovuqda onam bilan uyda jahlni qoldirib, mahalladagi asosiy do'kon oldida o'rnatilgan kichkina televizorga yig'ildim. Eshik ochiq edi, chunki xona qorong'i edi, lekin sovuqni his qilish uchun vaqt ham qolmadi. Final o'yinini eslayman, barcha do'stlarimiz bilan kechki vaqtgacha uyimizning bitta televizoriga yig'ilib, hech kim gapirmay turardi — faqat darslikdagi futbolchilarning surati oldida xotiralarimizni eshitardik. Va keyin... gol! Odamlar "Uzbekiston qayerda?!" deb qichqirib, televizor oldida turib qolishdi. Hozir ham shu paytni eslayman: qanchadan-qancha qoʻllarni oʻzaro quchoqlashib, bir-birimizni qoʻllab-quvvatlaganimizni... Bu chempionatni yurakda koʻp narsa oʻzgartirganini aytish mumkin. Hali ham shunday his qilish mumkinmi?
Ah, yigitlar, haqiqatan ham, 2014-yil qishida men Al-Gharafa stadioniga bormaganim uchun tavba qilaman… chunki televizordagi finalni tomosha qilishda o'zimni yo'qotib qo'ygan edim! 😂 Stadionga borsam, Anvarning boshi bilan kiritgan golni O'ZIM kiritgandek qilib gapirabman: "U mening golim edi, yaxshi ko'rdingizmi?!" olomonni cho'zardirdim.
Ammo xayr, do'stlar, uyimizning televizoriga yopishib qolgan edim — sovuq Andijonda radiatorlar ochiq, lekin ichimda shu Al-Gharafa stadionidagi qizg'inlik kuygan edi. 🔥 Final boshlanishiga bir soat qolgan edi, do'stimning uyida non va qahva bilan "kichik kechki nonushta" o'tkazyapti, ammo ichimizdagi issiqlikni hisobga olmagansiz — Kanat Islom uchun qalbimizdagi olov yoqarga o'xshardi!
Gol urilganda televizorni juda jahl bilan qattiq o'zi qardim — eshik oldidagi xona ham endi qiziydi! 🤣 Qolgan 3 ta durangimizni eslayman: Iroq bilan 0-0… yani "siz hech narsa qilmaysiz, biz ham" degan kabi edi. Ammo Eron bilan 2-2 va 1-1? Bu mening ikki xil hayotim edi — birinchisida Anvarning gollarini eshitardim, ikkinchisida esa "Ey, Orzu yoʻqotilgan vaqtlar" qoʻshigʻini aytar edim. 🎶
Yillar oʻtib, endi yoshlarimiz Kanat Islomning shunday maydonlardagi g'alabalarini ko'rishmagan… lekin men uchun 2014-yil — bu sovuq Andijon qishidan koʻra issiqroq edi, bunga yurakdan aminman! 💙🔥