Olovli cho'llardan kelgan afsonamiz: Jenibek Alimxonuli davrining g'ururi
o'shanda, 1997 yilning aprel oyida, o'zim ham Almatida edim, olovli havo oqardi, shahar endi qishdan uyg'onayotgan edi... meni qayerdan bilsinlar, futbol bilan deyarli aloqam yo'q edi, lekin bir joyda turib qolib ketdim, radio eshitdim — "Jenya Alimxonuli debyut qildi" degan gapni eshitgach, yuragimday bir issiqlik tuyuldi. keyin stadionga kelib, o'yinga o'tirib qoldim va u birinchi golni kiritganida, qandaydir sado yo'qoldi stadioni — hammamiz bir ovoz chiqardik: "shunday qilish kerak edi, bunday bo'lishi kerak edi!".
o'sha vaqtlar nari chiqarilmagan edi, stadionlarga odamlar piyoda yurib kelar, gazeta-sport gazetalarda bir-birining ortidan ishlanar edilar, ammo Jenibek kelib, oʻzining oʻynashi bilan bir zumda muxlislarni sehrga solib qoʻydi. o'sha gollar — ular orqasida qon bor edi, haddan tashqari kuch bor edi, Janubning jigarligi bor edi. debyut golining 25 yilligini nishonlayapmiz, lekin hali ham o'zimizni uning o'yinlarini eslayapmiz — qalbimizda u oʻsha vaqtlarda qilganlarini hech kim almashtira olmaydi...
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Olam O'zbekiston bilan ertalab uyingdan chiqsam, osmonga qara-b, “bugun Jenya Alimxonuli” degan nurdek o'zimni isitib yuboruvchi nurni sezardim. Oftobning ilk nuridan tabassum bilan "bo'ladida" deganimga ozgina vaqt ketardi — oʻzim Navoiyda edim, g'isht-ohak so'nggi kunlarim, shahar markazidagi sport saytida futbolchilar bilan birga bo'lishardi, oʻsha aprelning o'zi edi, Jenibek Almatida debyut qilganida.
Yurakday bir issiq — kursening ustida toʻxtab, radio yoqdim: “Jenibek gol urdi...” degan ovozni eshitgandagina, qoʻllarim qaynayotgan metallday titrab qoldi, xotiramda oʻsha cheksiz maydonni koʻrdim. Bilmagandim, u yerda turgan-ketganlar qayerlardir: Olmaotaning sovuq shamoli, teraklarning sargʻish barglari orasida kimdir yiglaganini his qildim — futbol bu aqldan ozdiradigan narsa ekanligini birinchi bor shu zahotiyoq angladim.
O'sha kunlar nari chiqmagan edi, chetdan kelgan muxlislar avtobuslar bilan kelardilar, shahar transportida “Oltoy” va “Jenibek” soʻzlari yangragan ediki... men ham qora-chiroyli kiyinib, oftobga qarshi koʻz oynagimni pastga tushirib, xalqqa qoʻshilib ketdim — keyin shu fir’avnona oʻyindagi debyut golidan soʻng qolgan hayajonni hali ham tanamdan chiqarib yubora olmayapman.
Olam olganning ertalabida Navoiy stadioniga yugurib kelib edim, terlarim oqayotgan edi, Navruz shamoli yuzimga urar edi... tepadan kuzning birinchi nariy shafqati tushgan edi. Jamoamizning rang-barang bayrog'ini ko'tarib, “Jenya” degan baqirig'lar orasida birinchi turishdan oldin, qandaydir vaqt o'tgan edi — maydon hali erk edi, yo'lovchilar hali bir-birlariga qoʻllab-quvvatlayotgan edi, lekin o'sha daqiqada mening yuragim deyarli portladi: radio orqali eshitdim — "gol!". Oftob qayerdadir meni isitdi, xalq qayerdadir mening qo'llarimni tortdi... oʻsha kunlarni eslayman, oʻsha maydonni eslayman, qandaydir sha'ni hamon yuragimda... vaqt o'tdi, Jenibek otimiz o'zi bilan barcha muxlislarni birlashtirib, to'ylar kabi nishonlamoqchi edik, lekin o'sha maydondagi hislarimizni hech kim almashtira olmaydi... 🔥💪❤️
Bir klub, bir umr ❤️
E, aytgancha, o'sha yilgi debyut golini eshitib yuragim birdan oqiltaroq bo'lib qoldi — "Ajoyib, Jenya olovli cho'llarning qahramoni, o'zining birinchi golini kimga urdi?" deb o'yladim, go'yo u xalqni o'qqa tutardi-dek. Qayerdan bilaman, ammo stadionga piyoda borayotgan bir odamning gapiga qarab, u birinchi navbatda "O'zbekiston" deb o'ylamaganmi?
Afsuski, men uning targetini aniqlay olmaganman, lekin aniq narsa — o'sha kunlarni eslayman, hamma bilan birgalikda "Jenya Alimxonuli — bizning azizimiz" deb chollar edilar. Bu qandaydir joylarga qaramasdan, o'zimizniki bilan faxrlanish kerak edi. Chunki yuqorida aytganlarimdek, futbol bu aqldan ozdiradigan narsa, ammo Jenya bilan birga aqldan ozishlarimiz barcha muxlislar uchun qadrli bo'ldi! 🤣🔥
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.