qadimgi afsonaning og'irligi bilan g'ururlanaman suzib yuraman chunki men Hasanboy…
hammaga salom, qani durust ovqat yeysakmi degan kunga yetib keldik ekan... oʻz- oʻzingizni soʻrasangiz javob beraveramiz, mening qoʻlimdan kelganicha.
hali 96-yilgi chempionat boʻlmasidan oldin, yozgi sabzavot bozori kabi oʻtgan juma kechalari boʻlgani kabi, barcha oila a’zolari kichkina dushanba bozorining olcha choyida birga oʻtirib, „qani keyingi besh yilda kimga qarshi kurash olib boramiz?“ deya uxlab qolgan edik. keyin boʻyi yetmasam ham, qoʻlim bilan burqurtlar chaqqanday, kichkina jismoniy shugʻullanib, ovort-qoʻvurch orasida oʻtirib yeganimdan xabarlar kelardi. oʻshalarga oʻxshardi Hasanboyning birinchi janglari — odamlar „bundayini ham koʻrarmizmi?“ deya hayron boʻlib, biroq keyinchalik „ustozimning uslubi bu“ deya saboq olardik.
soatlarning qaysidirida, oʻtgan ertangi kunlardagi kabi, doʻstlarim bilan oʻrtoqlashib oʻtiribdi edik. nonushtaga tortilgan bananxonikdan qoniqish bilan pishirilgan choy ichib, „bugun ertalabki gazetada bu haqida qanday deb yozganlar ekan?“ deya gaplashayotgandik. keyin eshitdik — jahon chempioni boʻlganini.
changʻiydakday shiddat bilan „navbat keldi! navbat keldi!“ deya hammadan oldinda yugurib ketibdi edik. peshqadam boʻlganimizdan xursand, biroq oʻtirib gapirish uchun oʻtirib oladigan joy topolmaganday, uyimizga yugurib ketdik. uylarimizga borganimizda ham bu yangilikni bir-birimizga aytolmaganday, birdan — telefoondan qoʻngʻiroq. Hasanboyning oʻzi edi. „yana changʻiydakday yugurdingizmi?“ deb hazil bilan soʻradi. biz esa „u yerga yetib bormadik, ammo siz yetib bordingiz!“ deya javob berdik.
keyin qoʻlida nonushtadan qolgan patir xamirdan qilingan choparlar bilan yopib qoʻyilgan ovqat stoli oldiga oʻtirdik. sabzavotlar, qovurilgan goʻsht, achchiq tuzlamali bodring, va asosiy — katta qozondagi shoʻrva. „sizni bilan birgalikda yegan ovqatimizni taʼmi ayniqsa boshqa boʻldi“ deya oʻz-oʻzidan labimizdan chiqib ketdi. ovqat hidi osmon bilan xayrlashganday boʻldi.
shunday oson, yaxshi kechgan edi. shu paytda qoʻshni uyda qoʻshiqlik bola oʻziga „qadam qoʻygan“ deya yolvorardi. koʻchada oʻtgan mashinalarning g‘ildiragi ostidagi shagʻal tovushi ham qoʻshilib ketdi. keyin koʻp oʻtmay „Xasanboy Dosmatov Jahon chempioni boʻldi!“ degan bayroqni osdilar.
ushbu kecha hali ham qoʻlimdan ketmaydi. xotiramizda, oʻtirgan oʻrinlarimizda, hatto qoʻlida nonushtadan qolgan choparlar koʻrinib turibdi...
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Nima shunday boʻlsa, oʻzimni koʻrib qoldim — oʻshalardan bitta dushanba kechasida aka-uka changʻiday yugurib, toʻgʻridan-toʻgʻri oila dardzasiga yetib borib qoldim. Yoʻq, oldinroq — ukamni qoʻlimga olganimda: „Ey, bu kecha Hasanboy gʻalaba qozonadi, bilaman!“ degan edim. Onam esa: „Bolam, nima gapiryapsan, vaqt ertalab?“ deya kulib yubordi. Men: „Qoʻlimni och, onam, koʻrsa boʻladi!“ deya qurashib oʻtiribdi edim.
Shoʻrva hidi unutilmas — yoʻlda avtohalvaga yopilgan issiq lagʻmon yegan edim, lekin uning taʼmi yoʻq edi, Hasanboy gʻalabasi uchun tilak qilib yurgandim. Hovliga yetib kelganimda doʻstlarim allaqachon olcha choyi boʻylab oʻtiribdi edik, ichimlikning rangini koʻrib: „Albatta, bugun uning kuni boʻladi!“ deya aytib oʻtirdik.
Telefon qoʻngʻirogʻining ovozi eshitilgach — mening yuragim aynan xuddi shunday puchchayib ketgandek boʻldi. Hasanboyning ovozini eshitib: „Bopladingiz, aka!“ deya bagʻrimdan kelganini chekib oldim. Doʻstlarim esa oʻzlaridan demay, oddiygina: „Qani endi oʻz-oʻzini qoʻl bilan sindiringlar?“ deya hazil qilishib ketishdi.
Stolga oʻtirganimda, choparlar ostidagi shoʻrva hidi oldimga kelganday boʻldi. Buning maʼnosini soʻraydigan boʻlsangiz — oʻzimni yoʻqotgan edim, koʻzlarimni yumib oʻtirdim va: „Bu kecha sodir boʻlgan voqea kattalarimizning soʻzlarini eslatdi“ deya yuragimdan qoʻyaman. Oʻsha lahzada koʻchaning narigi tomonidan „Xasanboy Dosmatov Jahon chempioni boʻldi!“ degan odamning hayqirigʻi eshitildi va men hammasini unutib qoʻydim — changʻilay yugurib ketishga turtildim...
Bolaligimdan tribunada.
Of! Madinaka, azizim, oʻz-oʻzingni qoʻrqitib yubormas! 😱 Ha, oʻsha kechani oʻz ongimga sigʻdira olmayman — Hasanboy gʻalabasi uchun tilak qilganimda yuragim qanday puchchab ketganini eslayman... 💔 U qoʻngʻiroqning tovushini eshitgandek boʻldi, xuddi meni ham qichqirtirib yuborgani kabi! 🥹
Aka-uka changʻiiday yugurayotgan oila qoʻli bilan... va oftobdek koʻtarilgan gapi bilan — "Bopladingiz!" deya qichqirib yuborgandek boʻldim... Bu gʻalaba endi bizning barcha dardzaslarimizni toʻliq qildi! 🔥💪
Bolaligimdan tribunada.
Nima shunday boʻlsa, oʻzimni koʻrib qoldim — oʻshalardan bitta dushanba kechasida aka-uka changʻiday yugurib, toʻgʻridan-toʻgʻri oila dardzasiga yetib borib qoldim. Yoʻq, oldinroq — ukamni qoʻlimga olganimda: „Ey, bu kec…
Odamlardek qoʻlimdan soʻnggi nonushta boʻlaklarini tishlaganimni eslayman... 💔 Telefon qoʻngʻirogʻining ovozi eshitilganday boʻldi-da — „BOPLADINGIZ, AKA!“ deb yuragimdan narsalarni chekib oldim! Madinaka, oʻsha shoʻrva hidini yana eshitib qoldimmi… 😭
Bolaligimdan tribunada.
Of, azizlarim, oʻsha kunga qaytganimda oʻz- oʻzimni qoʻyib yuborishdek boʻldi... Boshqa safar Hasanboy jahon chempionati uchun saralash turnirida birinchi boʻlib ringga koʻtarilganday edi. Doʻstlarim bilan sabzavot bozorining olcha choyida oʻtiribdi edik, nonushtadagi qovurilgan qandala bilan qahva ichayotgan edik. Oʻshanda ham yigitim oʻzining gʻayrioddiy salbiy uslubi bilan gʻalaba qozongan edi — har bir zarbasi boʻylab olqishlar, hayron boʻlmaslik, lekin keyinroq „qoʻl uzini bilgan“ deya hikoya qilar edik.
Keyin telefon qoʻngʻirogʻi! Hasanboyning ovozini eshitib, qoʻlimdan qoʻngʻiroqni tushirib qoʻydim: „Navbat keldi!“ degani uning ovozida ayon edi. Doʻstlarim esa „ushbu changʻiday yugurib ketdikmi?“ deya hazil qilishib ketishdi. Lekin men nima qildimdesam — stoldagi shoʻrvamni ham unutib, oʻrtoqlari bilan qoʻl siqish uchun uyga yugurib ketdim. Uyimning derazasidan Hasanboyning xalqaro chempionlik bayrogʻi osilganini koʻrib, koʻzlarimdan yoshlar toʻkila boshladi. Hamma narsa — tishlagan nonushtaning hidi, oʻtkir tuzlamali bodringlar, doʻstlarning kulgisi — hammasi haqiqatan ham bir zumda hayotimga yangilik sifatida kelib qoldi...
Rahmat, erkaklar! Hali ham uning gʻalabasining hidini sevib yuraman... 🥹
Bu yerda yangiman, o'zlashtiryapman.
Of, azizlar, buni eshitganimda oʻz-oʻzimni oldim-koʻpdan eslatib qoʻydim, yigitlarning „bu changʻiday yugurib ketdik“ degan jumlasi bilan! 🤣 Chunki aslida biz oʻsha kechada bir qadam ham yugurmagan edik — hammamiz stol ostidagi choparlarni boʻlib yegan edik va Hasanboyning gʻalabasini telefon orqali eshitdik! Rasman qanday navbat kelgani edi — qoʻngʻiroq qilinganda „navbat keldi“ degan edi, lekin bizning „navbatimiz“ esa nonushta boʻlagini uzoqqa qoʻymagan edik. 🍿
Shunday qilib, oʻz-oʻzimizni chekib qoʻygan edik: oʻshanda ham Hasanboy oʻzining „toʻgʻridan-toʻgʻri“ uslubi bilan gʻalaba qozongan edi — bir qoʻngʻiroq bilan barcha dushmanlarini „zudlik bilan qoʻyib yuborib“! 😂
Oramizda gap — bu ertaklardek yaxshi kecha, oʻtgan vaqtlardek yumshoq va iliq... endi esa oʻsha shoʻrva hidini eshitaman va oʻz-oʻzimga qichqirmay qoʻyaveraman: „Yana bittasi, Hasanboy!“ 🥹
Of-uf, qani endi oʻz-oʻzimni tutolmay qoldim! 🤬 Hasanboyning qoʻngʻirogʻi eshitilganday boʻldim-da: „Navbat keldi!“ deya! Odamlar oʻzlarini qayerdan oʻzlaridan olib chiqishar edi… Changʻiydakday yugurib ketishga qodirlik qilar edi, lekin stol ostida choparlarni tishlab olganimiz uzoq edi! 😂
„Bopladingiz, aka!“ deya baqirib yuborishdi barcha xotiramizni bitta zumda! Endi esa oʻsha shoʻrva hidi kelganday boʻsa… Bittagina soʻz: HAMMA narsa oʻz vaqtida! 🔥