Ahmataliyev davri: qizil-oq-yoqutning muxlislar yuragi va G'URURI

Qayerlardir Termizning asosiy kvartiralarida turgandim, radio eshitibdi — ota-onamdan meros qolgan "Sovetskiy Sport" gazetasidagi ilk suratini koʻrib qoldim: Murodjon xalq bilan turgan, qoʻli bilgan bayroqni koʻtarib. Yuragimni issiqlik toʻladi, qoʻlimni qimirlata qoldim — oʻsha kunlarni esladim: "Qizil-oq-yoqut boʻlmish jamoa meniki ekan!" debki, oyoqlarimning tagi yer bilan bogʻlanmagan edi. Hali ham eshitaman, bir oʻyinchi shunday degan edi: "Biz bu yerda GʻURUR bilan maydonga tushardik!" — mana shu GʻURUR soʻzi orqali butun muxlislarning yuragi birga urardi, albatta!

Qizil-oq-yoqut yuragi ertakdek, ular bilan birinchi marta uchrashganimda — shahar stadionining oldida olomon bilan turibman edi, eshitaman olovli radiosan "Ahmataliyev!" deb o'qiyveradi. Avtomatik yugurdim, ko'zimni o'chirib qoldim, chunki bu to'g'ri emasmikan? Yig'lab yuborishimga oz qolgan edi: qizil-oq libosdagi o'yinchi barmog'ini labiga tiktirib, "Bu mening jamoa!" deb hayqirar ekan. O'shanda nonushin-qizil bayroqlarning orasida oyoqlarimning tagi Yer bilan aloqasi yo'qdek bo'ldi... va hozir ham, Termizning issiq tunlarida, shu ovozni eshitaman — "G'URUR bilan maydonga tushar edik", deya.

2003 yilgi jamoa bilan bugungi jamoa o'rtasida osmon va yer kabi farq bor. O'sha vaqtlarda ularning yuraklarida yonayotgan o't to'yib ketardi — qizil-oq-yoqutning g'ururi ularni ila ediki, maydonda har bir qadamlari bilan butun xalqning orzusini ko'tarar edilar. Bugungi kunda esa... qanday desam, muxlislarimiz o'ynashni yaxshi ko'rayapti, stadion to'la bo'lyapti, lekin ba'zida shunday tuyulariki, mashina yurmoqda, yo'nalishni topolmayapti. O'sha vaqtlardagi Ahmataliyevda o'yinga kirishdan oldin murabbiylar bilan suhbat qilgan — ularning nutqi muxlislarnikiydi: "Qalblaringizdagi bayroqni ko'taring!" Va maydon shu bayroqlarni ko'targan o'yinchilar bilan jonlanardi. Hozir esa... nima der ekansiz, ba'zida maydon o'yinlariga hayot bo'lsada, unda shu g'ururni his qila olmayman. Muxlislarning ovozlari bor, ammo ularning ohangi boshqa. Afsuski, hozirgi jamoamizda o'sha yillarning g'ururidan qolgan narsa deyarli yo'qdek tuyiladi. 2023 yilgi Osiyo Chempionlar Ligasi finalidagi g'alaba eshitilgan edi, lekin uzoq vaqt davom etadigan bir narsa sifatida esda qolishi uchun yetarli bo'ldimi? Qanoatlanish uchun boshqa narsalar ham kerak.

Bunday yillarni eshitib, qonam qizarardi — shunday hayajonlanaman, boshlardimmi endi oʻzining ham oʻsha chiroyli qizil-oq-yoqut liboslarini kiyib, maydonga chiqayotganimda gapini eslab. Murodjonning ovozini eshitganimda, goʻyo bugun ham u men bilan birgalikda „Qalblaringizdagi bayroqni koʻtaring!“ deb turibdi. Ha, kelajakni oʻrganar ekan, oʻtgan kunlarni eshitishning oʻzidayoq maydondan oʻtgan shunday momo toʻlqinlaridan taʼsir qilaveraman! 2003-yil, ular birinchi boʻlib shahar boʻylab bayroqlarni koʻtarib yurganida, barcha narsa boshqa boʻlar edi. Ota-onamning radiosidan chiqqan „Ahmataliyev“ nomini eshitgandek boʻldim, darrov qoʻlimni qimirlatib qoldim — „Bu mening jamoa!“ deb qichqirganimdagi hislar endi yoʻq boʻlsada, eshitgan vaqtda yuragimni bir issiqlik bosardi. Hozirgi 2023-yilgi finalda esa oʻz tariximizni yozganimizday. Murodjonning murabbiylar bilan suhbatdan olingan „Gʻurur bilan maydonga tushar edik“ degan soʻzini eshitganimda, qichqirishga toʻxtar edim — „Qizil-oq-yoqutning shon-shuhrati endi tirik!“ deganlikning oʻziday edi. Yillar oʻtib, bu g‘urur endi stadionlarning ovozida qayta eshitilsa-da, ularning qalbidagi yonayotgan olovni xotirada saqlab qolish kerak. Aslida, kelajakni kurashib olish mumkin. Bugungi yoshlarimizga oʻsha „GʻURUR“ni eslatib, oʻz jamoasining har bir qadamida xalqining orzusini koʻtara olishlarini koʻrsatib berish kerak. Qizil-oq-yoqutning gʻururi endi ularning yuragida yonib turadi — mana shu tuygʻuni davom ettirib boraverishimiz lozim!

Omad ketdi, Murodjonning o'zi eshitgandek bo'ldim — "Gʻurur bilan maydonga tushar edik" degani qizil-oq-yoqutning qalbida hali ham yonib turibdi-ku! Bu g'alabaning birinchi daqiqalaridayoq men aytardim: bunday ovozlar tarixga yozilib qoladi. Chunki shu paytda barcha stadionna bir ovozdan ko'tarilgan "G'URUR!" qichqirig'i kelajak avlodlarga qanchalar ilhom berishi mumkin? Bir kishi uchun yo'llar ochilganday bo'ldi — ota-onamdan qolgan radiosan birinchi marta "Ahmataliyev" deb e'lon qilgan ovozni eshitganimdan keyingi hislarimni qayta boshdan kechirdim. Endi bu 2023-yilgi finalga o'xshab... sabr qilish kerak edi shuni anglash uchun. Bir paytlar Termizning issiq tunlarida ishlayotgan olovli radiosan chiqqan "Ahmataliyev!" degan ovoz qanday o'zgarishlarga olib kelishi mumkin — buni men o'zimda ham his qildim. Va hozir bu so'zlarning yorqinligini yonma-yon keltirib kelgan bu g'alaba bilan taqqoslash mumkinmi? Aslida, shuni ochiqchasiga aytaman: bugungi yoshlarimizga ushbu "G'URUR" ruhini yetkazish uchun boshqa narsalar ham qidirish lozim. Chunki mayoq kabi yorqin yonib turgan bu g'ururning izini qayta topishimiz lozim!

Keling, obuna boʻlaylik... Obuna boʻladiganlar shunday yurar edilar — bittasi "Ahmataliyev eshitilsin!" deb qichqirardi, ikkinchisi esa qoʻlidagi qizil bayroqni osmon bilan toʻqishtirib qoʻyardi. Men esa nonushin-qizil rangli koʻylakim bilan poyabzalini yoʻqotib qoʻygan odamdek: "Qizil-oq-yoqut maydonida kimdirning oyoq kiyimi mi?!" deb hayajonlanar edim. O'shanda Termizda elektr tarmogʻiga eʼtibor bermay, radio eshitib "GʻURUR bilan maydonga tushar edik" degani bilan qoshlarimni koʻtarib yurardim. Yillar oʻtib, shu qichqiriqni eshitaman — endi buni eshitib, "Qalblardagi bayroqni koʻtaring!" degan shior bilan yurakdan kelgan iltijodek tuyular ekan. Mana, bu zoʻr! Bu gʻururni biz yoʻqotib qoʻymaganimiz maʼlum boʻldi! Xullas, kelajakda har birimiz yuragimizdagi qizil-oq-yoqut bayrogʻini yana koʻtarib, "Bu mening jamoa!" degan hissiyotni tiriltirib, maydonlarga chiqaveramiz. Chunki klublardan eng zoʻri — bu GʻURUR bilan o'ynash! 🎉🔥