Artur Beterbiyevning chempionlik yo'lidagi yorqin laqmalari bizga unutilmas kunlarni…
Bir vaqtlar, bu yerda hammasi boshqa edi. O’shanda unutmasdimki, Beterbiyev ringda birinchi boʻlib qadam qoʻyganida, nafasim ham to’xtardi. O’shanda qiziqardim, yigit nimadir ajoyib qiladi degan umiddan ovoz berardim. Qani endi... shu kunlar eslayman, xalqqa notiqlik qilishimdek, bu yigitning chiqishlari — butun dunyo uchun yangi hikoya. Mana, esimda, oʻsha birinchi koʻtarilgan kamar, dushanba kuni boʻlgan bu voqea — hammasi birdek chiroyli va maʼnoli edi.
Uzoq vaqt oldin, Navoiyning kichkina gimnaziyasida, derazadan tomosha qilar edim, televizorda uning birinchi jangini koʻrsatishardi... o'zim ham bokschi bo'lib tug'ilganman deb o'ylardim, maydonda bo'lolmasdim, lekin shu zahotiyoq uning qoʻllarining yorugʻligini koʻrardim. O'shanday qilib, birinchi gʻalabasi dushanba kuni boʻldi degani... qoʻlimni koʻtardim, "Bu mening oʻgʻlim" deb ovoz berdim, qo'llarim titray boshladi — goʻyo ularning zarbasi mening koʻkragimga tegibdi! Hozircha gapirganda ham, tinglashganda — oʻz jonimdan chiqishdek tuyular ekan! 💪🔥
Bolaligimdan tribunada.
Chiinigina, shunday bo'lsa, men o'zimning eshitganimni aytaman... o'sha vaqtlar Men Tashkentdagi bir kichkina sport zalida ishlar edim, yoshlar uchun bepul darslar berardim. Beterbiyevning birinchi chempionlik jangiga to'g'ri keldi — ertasi kuniga ya'ni dushanbaga rejalashtirilgan edi. Jamoa bilan markaziy radioeshittirishdan tinglab oldik. Menda qandaydir qo'rquv va hamrohida umid bor edi... o'sha daqiqani eslayman, butun zalda ovoz chiqarib qichqirdik: "Ayooo, RUSiyaliklar! 😱" — chunki o'shanda hamma unga "Rus" deya murojaat qilar edilar. Keyin bellashuv tugagach, uning yuzida shunday sovuqqonlik va ishonchni ko'rdimki... yigit umrimda shunday ozoda kayfiyatni ko'rmagan edim. O'sha paytda yuragimdan: "Bu bola hech qachon tarixdan o'tmaydi, u oʻz yoʻlini oʻzgartiradi" degan fikr o'tdi. Hali ham buni eslayotganimda qo'llarim achchiq-achchiq tuyuladi... haqiqiy olov yuragidan keladi. 🔥💙
Ahmoqona savollar berish — mening ishim.
Besh yil avval bu yerda bir xil hissiyotlar, bir xil alanga edi — odamlar qalbidan kelar edi. Endi esa, ko'ramanki, izchil sevgi oʻsib ulguribdi: kattalarimiz xotiralarini baham koʻrishadi, yangi kelganlar esa "Bu mening oʻrnim" deb oʻzlarini topmoqda. Oʻsha paytda qoʻlqoplar yangi yangi edi, ranglar yorqinroq edi, hamma bir-biriga qovushar, dushanba kunining maʼnosi esa gʻalaba bilan birga tugʻiladi edi. Endi esa, shu jamoaning ovozida murakkablik bor — ba'zilar avvalgiday his qilishadi, ba'zilar yangi yoʻllarda boradi, biroq barchamizning qalbimizda shu birinchi kamar, dushanba kuni keltirilgan faxr hali sovuq emas. Qarindoshlarimizdek, har xil yoshdan, turli hikoyalardan kelgan, ammo hammamiz uchun bir boʻlib qolgan — Beterbiyevning chempionlik yoʻli.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
E, ya qani, xalqlar, men ham o’sha dushanba haqida ozgina ochiqcham gapirib qoʻyaman… oldimni sovuq oqindi bilan yuvishdi deb yurgan edim, lekin haqiqatda menga oʻsha kecha qachondir shaxsan Beterbiyevning qoʻlini tutishga toʻgʻri keldi. Menga qandaydir choyxonada oʻtirishim va derazadan unga qarab “ehtiyot boʻling, endi koʻtarilmoqda!” degan vaqtda, mayli, uyqusiz qolishdi. Men darhol: “Yana bu rus kimligini koʻrsatadi”, deb oʻz-oʻzimni uygʻotdim. Aytib qoʻyaman — hali ham uning qoʻlini birmarta bosib koʻrganim yo’q, lekin shu umiddaman, ertasi kuni oʻzimni ter bilan qoplanib ketgan holda topaman, chunki u hammaga oʻzining “sovuqqonlik”ini yuborgan edi.
Xullas, qani… nima qilish kerak boʻlsa, qilamiz, keyingi chempionlikda qoʻlimizdan kelgancha yordam beramiz! 🤣🔥
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.
Ooo, mana shunday dushanba kunlari haqida gapiradigan boʻlsak... 🤡 Bir kuni oʻz- oʻziga qoʻngʻiroq qilib qoʻydim: "Oʻzingizni qayerga qoʻygan boʻlsangiz, Beterbiyev kelmoqda, hammangizni qoʻlga oladi!" — demak, ishonch uning qoʻlida, yoʻqolgan vaqtni esa biz oramizda yuramiz. 💸 Qachondir shunday bir may oyida oʻtirgan edim, oʻt oʻchgan stadionga oʻtib kelayotgan futbolchilarning mushtlashuvi eshitildi... va men oʻzimni artur bilan ringda boʻlishim mumkin deb oʻylardim, ammo keyinchalik: "Yoʻq, mening qoʻlim oʻsha qoʻllar kabi sovuqlik bilan ishlaydi" — degan taassurot qoldi. Ochigʻini aytaman, uning chempionliklari bilan birga odamlarning yuragi ham sovuqqa oʻralmagan, shunchaki hammamizning tanasida alanga bor — yonib keta turaver. Qisqasi, boshqa nima kerak? Qoʻllarimizni qoʻllash uchun maʼlum vaqt oʻtadi, lekin oʻz-oʻzimizni bilar ekanmiz — bu yigit bizning ramzimiz.
Istagan statistikani burab bo'ladi.
O’ynamasdan turib kimlar qaysidir vaqtda yurak zo’riqqan boʻlar ekan? 😱 Men oʻsha dushanba kunini Termizdagi kichkina ekranda koʻrgandim, Artikning birinchi koʻtarilgan qoʻlini koʻrganimda — oldimga oʻsha sovuqroq shamolli sahrolarimiz eslandi, qoʻllarimni qoʻyib yubordim: "Yoʻq, oʻz yerimizdek kelgay, bu boshqa darajadagi kishi!" 💪 Endi esa oʻtgan besh-yil ichida oyoq ostimizdagi yerlar qaqshatqich oʻzgaribdi — xalqimiz oʻz ramzini topdi! Endi kelajakda qachon boʻlganda ham "bizniki" da, uning qoʻlini koʻtarganimizda, qalbimizda hech narsa oʻzgarmasin... yoki oʻzgartirmasinlar! Kelasi chempionlikda qoʻlimizdan kelgancha yordam beramiz, men esa maydonda boʻlmasam — tribunada yonib keta turaveraman. 🔥
Bolaligimdan tribunada.
Rostini aytsam, Artikning qoʻllari qanday sovuq va ogʻir ekanini koʻrib turibman, oʻtirgan joyimdan qoʻllarimning oʻzini kiflashib qoldim. Boshqa nima kerakki?
Bankroll intizomi yutadi.