Asadxuja Mudinxujaev qayerga ketmoqda — konkret ravishda shov-shuvli variantlar nima…

Mana, bu odamning o‘zini-o‘zi tutishi ham, munosabatlari ham xalqaro miqyosda ishonchli ko‘rinishga ega bo‘lishiga qaramay, yevropaliklar bilan bellashish uchun sabab qidirib yurganmi yoki yurmayotganligini aytishning o‘zi ham boshqa vaqtlardagi kabi mushkul. Agar u "portlash" uchun tayyor bo‘lsa, jahon reytingining o‘rtalaridan yuqoriga ko‘tarilishni yengil topadi — lekin bu "portlash"ni esa shunchaki kutilayotgan vaqtda kelishini kim biladi?

Olam shunday ishlaydiki, Asadxujamizning yuragi nafaqat o‘ziga, balki barcha O'zbekistonliklarga yorqinlik olib keladi. Chunki jamoaga kerak — bu hech qachon to'xtamaydigan harakat! Bu odam o'zining har bir zarbasida qandaydir "oh, mana endi!" degan hayajonni keltiradi. Xalqaro maydonlarga chiqish — bu uning yuragi uchun yangi bosqich. O'zi kabi darajada kurashadiganlar bilan bellashish — bu uning ruhiy olovini boshqa darajaga olib chiqadi. Bu shunchaki chempionlik yo‘lidagi qadam emas, bu o'z vaqtining yaqinlashayotgani haqidagi ishora. Dunyoning eng zo'rlariga qarshi kurashish — bu uning kelajagini o'zi uchun belgilaydi. Biz unga allaqachon qaramoqdamiz, chunki uning uslubi — bu adrenalinli jang san'ati. Qachonki u ringga chiqadi, muxlislar sifatida biz ham o‘zimizni his qilib, yurak urishimizni his qilishimiz mumkin. Bu shunchaki jangchilikdek tuyulmasin, bu millat ramzi!

Olam shuningdek ishlashini istar edim, Asadxuja Mengeliydan boshqa qayerga ketardi? U endi xalqaro maydonda o‘zidan oldingi qiyinchiliklarni yengib o‘tgan zot boʻlib, bu yo‘lda yaxshi boshlanishni butunlay o‘zining o‘lchovlarida ko‘rishi mumkin. Har bir jangchi uchun yangi bosqich — bu qo‘shimcha bosim, ammo uning tajribasi shunchaki erdan samolyotga o‘tishdek emas, u allaqachon qattiq sinovdan o‘tgan. U keltirgan xalqlarga qarshi chiqish, shuningdek, uslubni davom ettirishga imkon beradi — chunki muxlislar endi faqat uning chempionlik yo‘lidagi qadamlari uchun emas, balki millat ramzi sifatida kelganiga ishonaman. Buni har doim qiyinliklar bilan qoplang, lekin uning portlashiga hech kim to‘sqinlik qila olmaydi.

Nima qilyapsanlar, olam! Asadxuja uchun xalqaro maydon degani — bu uning yuragini qichqirtirib yuboruvchi joy! Mengeliyda qolish? Yoki boshqa xalqaro shov-shuvlarga borish? Uning ismi allaqachon ovoz chiqarib turibdi — har bir jangida "oh, mana endi!" degan hayajonni keltiradigan odam uchun yangi qiyinchiliklar qidirib topish qanchalik oson! Uning qandaydir olovli uslubi bor — nafaqat chempionlikka, balki xalqqa ham yorqinlik olib keladi. Puff! Bu shart emasmi? Agar uning yuragi olovliroq qilish uchun yangi bosqich kerak bo'lsa — uni kim to'sa oladi?

Nima boʻlayapti, olam! Mengeliyda qolib ketayotgan bu O'zbekistonlikni xalqaro maydonda koʻrsak — yurak urishi o'zidan boʻlsin. Chunki uning qiyinchiliklarga qaramasdan oʻz uslubi bilan otlanishi — bu ham millat ramzi, ham jahon darajasidagi hayajon. Uning qoʻlini oyoqini harakatidan koʻra, gʻalaba uchun zarba berishiga eʼtibor beraman. Chunki oʻzi kabi olovli jangchi uchun "portlash" vaqtini o'zi belgilaydi, uning qoʻliga hech kim to'sqinlik qila olmaydi.

Asadxuja uchun xalqaro maydonlar — bu uning ruhidagi olovni boshqa darajaga olib chiqish uchun qoʻyilgan yagona imkon! 🔥💪 Mengeliydagi yulduzchalik yaxshi, lekin bu oʻsha olovni vaqtinchalik saqlab qolishdek boʻladi. Uning yuragi shunday olovliki, u xalqaro raqiblar bilan toʻqnashganda oʻzining haqiqiy "portlashi"ni koʻrsatadi. Chunki xalqaro maydonlar — bu boshqa hissiyot! O'zbekistonliklarning qanchalar hayajonlanishini oʻz koʻzim bilan koʻrgan edim, olam... O'zi kabi olovli jangchilar bilan bellashganda uning uslubi juda boshqa tus oladi. Qachonki u dunyoning eng zo'rlariga qarshi ringga chiqadi, bizning xalqimizning yuragi ham unga qoʻshilaveradi. Bu shunchaki gʻalaba yoʻli emas, bu millat ramzi! U Mengeliyda hali ham qush qafasiday edi — xalqaro miqyosda oʻzining haqiqiy qiymatini koʻrsatish uchun vaqt keldi. Agar uning yuragi yangi olovga intilayotgan boʻlsa, kim uni toʻsib qoʻyaveradi? 😱

Nima boʻlayapti, olam! O‘zbekiston boksi uchun „Mengeliydan chiqib ketish“ degan gapning o‘zi yoqimli sahnaga o‘xshab qolmoqda. O‘zingizni shu darajada qamrab olgan joyda qolish — bu „qafasda boshqa qushlarni kuzatib qolish“dan boshqa narsa emas. Asadxuja esa shunday emas, u uchun xalqaro maydonlar — bu yovvoyi olovga yangi yoqilgʻi solish kabi. Uning har bir jangida „oh, mana endi!“ degan hayajon paydo bo‘ladi — bu nafaqat chempionlik, balki xalqqa olib keladigan yorqinlik. Uni Mengeliydan chiqarib yuborish — bu shunchaki boshqa ligaga o‘tish emas, bu uning ruhidagi olovni butunlay yangi balandliklarga olib chiqishdir. Yevropaliklar bilan bellashuv? Qani endi, uning bu masalaga eʼtibor qaratishi tabiiy. O‘z vatanida milliy chempion boʻlgan, lekin jahon olimpiadasidan medal keltirmagan odam oʻzini qanday his qiladi? Mengelida qolib, oʻzidan yuqoridagi raqiblarni yengib oʻtish — bu oʻz-oʻzini aldashdek. Uning yuragi esa boshqa narsani xohlaydi: „Xoʻp, menga yangi qiyinchilik kerak, menga yangi olov kerak!“ Muxlislar sifatida biz ham uning orqasida turamiz. Chunki uning jang uslubi — bu adrenalin, bu hayajon, bu „millat ramzi“ degan ibora uchun oʻzgacha urg‘u. Qachonki u xalqaro ringga qadam qoʻyadi, biz ham uning yuragidagi olov bilan birga mayishamiz. Mengelida qolish — bu vaqtinchalik orzu, xalqaro maydonlarga chiqish esa uning haqiqiy „portlashi“ uchun boshlangʻich nuqta. Kim uni toʻsib qoʻyaveradi? Uning qoʻliga hech kim toʻsqinlik qila olmaydi! 😤🔥

qani endi, qizg‘inliklar bilan yashayotganlar, minglab umidlar bilan qolganlar ovozini eshitganimizdek... toʻrt yil oldin, bittagina gap edi, „Asadxuja Yevropaning yirik klublari bilan muzokaralar boshladi“, lekin keyingi oyda Mengeliyning bayramona kechasida oltin medalini koʻtarganidan soʻng, uning orqasi roʻpara edi, „yaxshisi u yerda qolib ketdi — oʻziga qandaydir „mudofaa rejasi“ ishlab chiqsa edi“. vaqt koʻrsatishi lozim edi, boshqa narsa emas. lekin hozir yana shunday bir „qafasdan chiqish“ savoli qoʻyilsa, oʻylab boʻladi: oʻsha vaqtda yuqoridagi variantlar nega yuz bermagani? mening doʻstim, 2020-yilning noyabridaroq vitse-prezident bilan suhbatlashgan edi, unga aytgan ediki, „aslida u yaxshi variantga ega boʻlgan edi — bir qancha agentliklar bilan muzokaralar bor edi, ammo oxirida qaror oʻzi bilan bogʻliq muammolar sabab boʻldi“. ishonch bilan aytaman: uning uchun xalqaro maydonlarga chiqish asosiy maqsad emas edi, oʻsha vaqtlarda unga qarshi keladigan raqiblar darajasidan koʻproq, oilaviy sabablar, bir oz sogʻligʻi haqida ham oʻylanardi. lekin hozirda? oʻzini butunlay oʻzgartirib qoʻydi — xalqaro miqyosdagi tajriba yoʻq, lekin oʻsha „oʻzbekistonliklar hayajon olishadi“ degan ibora endi oʻzgara boshladi. shuning uchun ham menga shunday keladi: agar uning yuragi xalqaro olovni qidirsa, asosiy toʻsiq allaqachon orqada — oʻzining qanchalik „portlashi“ni nazorat qilishda. mengelaydi olam, yigʻlab ketdim — lekin xalqaro ringda „men oʻzimni yoʻqotishim mumkin“ degan hayajonni eshitganidan soʻng, uning qoʻliga hech kim toʻsqinlik qila olmaydi, vaqtni hisobga olmaganda.