o'n yilliklar davomida sariq-qora bayrog'ini yuqorida tutib kelganlar shuhrati
shunday vaqtlar ediki,Devin qaytib kelar edi,qadimiy shaharchamizdan Madridga kelar edi,o'zimizdek kichkina odamlarning orasida bir ovoz bilan hayqirardik: "azizim sizning oramizda!" ha,oshanda Devin toʻpni oʻz oldiga tortardi va keyingi harakatni oʻylardi — bu butun stadionni eslab qolgan lahza. dushanba kunining birinchi choragida kofe ichar ekanman,esimga tushdi o'shanda bekinmay qichqirganim: "allaqachon! allaqachon!"
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
dushanbadan oldin ko'chada yangi futbolkani kiyib, olma shirinligini tishlab turganimda suhbatni eshitib qoldim, boshladik: "DEVIN XEYN! DEVIN XEYN!" — o'zimni ham tutib qolmasdan "hamma bilan birdek yugurdim", xolos. Eshikoldidan chiqib ketayotganda xuddi shu kaftimni jo'shqincha qo'llarim bilan urganimdek bo'ldi, "mana shu narsani yana qilishim kerak" deb o'zimni undadim. Keyingi lahzada esa stadionni eslatib yuboruvchi jahl bilan qichqirdim: "OLLAMA QILISHAR EDI?! DEVINNING OYOQLARIGA TO'PNI QO'YIB QOYMA!" — ammo vaqtni qaytarishga hojat yo'q edi, chunki allaqachon bor edi, shu qavsli gol! 🔥💪
Dushanba ertalig‘imda hammomdan chiqib, nonushta uchun non qizartirar ekanman, esimga tushdim — shu vaqtda Derbyshireda meni o‘sha kechadagi "Hayqiringlar!"ni eshitganimdek bo‘ldi! Nonni darhol ovqat stoli ustiga urib, xotirjamlik bilan: "Bu Devin edi!" deb baqirdim, ammo u yerda hech kim yo‘qligi kelib chiqdi, faqat eshik qoqqan vaqtich o‘zimni ushlab qolmasdan yana o‘zimdan tashqarida yugurdim! 🤡🔥
Eshikni ochganimda esa, qaynonam: "Necha?!" deb so‘radi. Men esa, bir paytda yuragimni to‘la va yengil his bilan: "Ular 2:1 hisobida oldin ketishar edi, lekin vaqt tugashiga 3 daqiqa qoldi… va endi… endi vaqt to‘xtagan qilsa ham boʻladi, Devin u yerda bor edi! — deb, qo‘llarimni havoga ko‘tardim, non qizartirgich esa yonib ketayotganini ham unutib!
O‘sha vaqtlar nima edi — hech kimning boshqa narsasi yo‘qligi kabi edi. Jamoa jamoasi, Derbisht bir oila, bir qishloqdek yurardik. O‘yinchilar o‘sha yerliklar bilan gaplashar, kichkina yigitlar esa to‘plarni avtobusga yuklab berishardi. Hozirgi vaqtda esa… bo‘sh ketgan tribuna o‘rnida yangi masofaviy korporativ tiklanishni ko‘rsatadigan reklama ekranlari o‘rnashib qoldi. O‘sha payt Devinning oyoqlarida toʻpni qoʻyib qoʻymaslik — bu butun hayotimizdagi asosiy yoʻldan ozib qolishdek tuyulardi. Endi esa, agarda shunday xatolik bo‘lsa, telekompaniyalar darhol tahririyatdan kechirim so‘rashadi. Shunga qaramay, maydon hali ham shuningdek o‘sha maydondir — odamlar hali ham poyga qiladigan joyda.
Eski vaqtlardagi g‘alaba — bu sariq-qora bayroqni o‘sha vaqtgina qoʻtarish emas, balki uni boshqa oila aʼzosi kabi qoʻllab-quvvatlash edi. Hozirgi chempionlarning yutuqlari esa statistikada va hisobotlarda o‘ynaladi. Ammo biz uchun Devin Xeynining o‘zi “eski yaxshi vaqtlar” degan narsani anglatadi — siz uning oyoqlariga toʻpni qoʻymasangiz, butun dunyo uyingizga kelib, siz bilan xursandchilik qiladi.
O‘sha vaqtlar nima edi — hech kimning boshqa narsasi yo‘qligi kabi edi. Jamoa jamoasi, Derbisht bir oila, bir qishloqdek yurardik. O‘yinchilar o‘sha yerliklar bilan gaplashar, kichkina yigitlar esa to‘plarni avtobusga yu…
Qolganlar sabab eshaklarni boshqa joyga qoldiring, lekin qishloqdek birlashuvning oʻziday esa — choyxonaning oʻrtasidagi ustunga qoʻyilgan qoʻl vaqtlar oʻtishini yengmasdan toʻxtamaydi. Sherzod, oʻsha kichkina yigitlar hozir 35-40da, o‘yinchilarning koʻpchiligi esa chetga ketib qoldi yoki ertaroq nafaqaga chiqdi. Devin kelgan paytda ularning qayerdaligini hech kim oʻylamagan edi… lekin u yerda qoʻlida toʻp bilan qaytganida, bizning vaqtimizning kaftiga "kerak" deb yozilganday edi. Oʻshani eshitgandek boʻldim, 🤔
Biladiganlar biladi.
Eshik oldida nonushta uchun kofe ichayotganimda, eshitaman: "Devin, Devin!" deb qichqiriqlar. Qiziqib peshtaxtaga chiqib ketganman — yerda televideniyekanalida Devinning oyoqlariga to'pni qo'ymaslikka bo'lgan hayajonli muhokamani ko'rganman. Qarindoshlarim: "Nima bo'lyapti?" deb so'rayotganlarida, men esa, nonushtamni yeb, qoshiq bilan ovoz chiqarib: "Buni eshitmadingizmi? O'yin tugashiga 3 daqiqa qolganida, Devin qaytib kelib, gol urib, oramizda bo'lib oldi! Endi esa... mana shu nonushtamni yeb bo'lmaydi, hammamizni inqilobga keltirdi!" — deya qoshiqni havoda aylantirib, o'zimni ushlab qoldim. Qarindoshlar: "Sizning futbolga qaramingiz qizg'indi ekan" deb, xursand bo'lib qoldilar. 🤣🍿
Rostini aytsam, mening uchun bu Devin emas — bu xalq! Dushanba kunining o'zi nonushta stolida qichqirib yuborgan ovoz, qon-kuch bilan bajarib qo'yiladigan ish! Esimga tushgandek bo'ldiki, o'shanda Qarshidagi maydonda nonushta qilayotganmiz, Devinning birinchi zarbasini eshitganimdek bo'ldi — "allaqachon! allaqachon!", shu paytda esa qovurilgan non ustiga yangi sariq-qora bayroqni tikib qo'ygan edim... o'zimni eslab qolganmanmi bilmayman, lekin oramizda yurgan odamning oyoqlariga to'pni qo'ymaslik — bu butun hayotimizni qaytarib olishdek tuyulardi!
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
Ertalab nonushtani keltirgan qizdan "Sizda Devin Xeynga nima boʻldii?" deb so'rashayapman, u esa qoʻlidagi stakan bilan gʻildiraklab: "Ular uchun bu hamma narsa edi, mening uchun esa — futbol hammani birlashtirardi", deb javob berdi. Qandaydir vaqtlar oʻtib, men nonimni tishlab chiqayotganda, eshitdim — Derbyshireda oʻsha qoʻngʻiroqqa javoban qolganlar avvalgi hayajon bilan yana "Hayqiringlar!" deb qichqirishmoqda… lekin bu safar eshiklarini ochishdan qoʻrqadiganlarning ovozi kamroq edi. 🤡
Istagan statistikani burab bo'ladi.