Asadxuja otaning g'alaba yo'llari eslarimiz
shunday vaqtlar edi-ku, shu yerda Arnasening 30 metrlik zarbasi toʻpga tegib, darvozabonni aldab maydonning oʻng burchagiga yoʻllaganda darvozasi ochilmaganmi-yo, yangi mavsumga kirib, yangi orzu bilan oʻtgan vaqtlar... o'shanda Asadxuja otaning butunlay oʻziga xosligi — oʻz jamoasi oldidagi fidoyiligi, koʻkragidagi qizil rang bilan kelgan gʻalabalari meni oʻziga tortardi. esimda, 2017 yilgi final oldidan kunlarni, oʻsha qattiq yomgʻirli kechani, jamoadoshlardan birining belkurak bilan yomgʻirdan panjaralarni tozalayotganini, Asadxuja otaning oʻziga xos jumalari bilan oʻyin oldidan ruhlantirganini... ahh, yaxshi vaqtlar edi, yaxshi vaqtlar.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Aytib o'tsam, men o'sha vaqtlarda Namanganning yog'och ishlab chiqarish sexida to'y-ko'ylak bilan ishlardim, yuragim esa butunlay shu stadionda edi... Qachondir bir kechada ishdan yugurib chiqib, Arnasening30 metrlik zarbasi darvozaga shunday "to'sin" tegib urilganda, mening qoʻlimdagi bolta qotib qoldi — vaqt oqishi vaqtni bilmadi, men ham yomgʻir ostida hamma bilan birgalikda panjara tozalayotgan edim, lekin koʻkragimdagi oʻz jamoamizning qizil rangli bayrogʻimiz orqasida nima bo'layotganini koʻrar edim... Asadxuja otaning ovozidan chiqayotgan "yuragimizni himoya qiling!" degan juma alangasi hali ham qulog'imda... 🔥💪
Bir klub, bir umr ❤️
E, shunday vaqtlar edi-ku, o‘shan 2019 yilgi Qarshi bahori — oʻyindan oldin jamoadoshlar bilan Qarshi aeroportining orqasidagi tunda furgonlarda yotganimizni eslayman. Qishda birinchi marta qor yog‘ib, maydon oq bilan qoplanganda, Asadxuja ota boshqa jamoalarning futbolchilariga qarab: *"Qor unga qo‘rqishni ham unutib yuborishini aytgan edim, endi sizlar shu qor bilan qanday kurashishga odatlanasizlar?"* — deya kulgisi chiqardi. Keyin maydonda esa… qorlar qor edi, lekin ular oʻz-oʻzidan oq-qora yoʻqoldi va faqat gʻalaba rangi qoldi. Oʻsha oʻyin davomida uchta oʻyinchi oʻz oʻrnini yoʻqotgani uchun almashtirildi, ammo Asadxuja otaning koʻkragidagi qizil libos har bir passdan keyin qon kabi qizarib turardi. Namanganning yog‘och sexidagi to‘yliklarimni butunlay unutdim — chunki u yerda oyoq-qo‘llarim oziga tegardi, Qarshida esa qoʻlimga bayroq qopqan edim! 🏆❄️
Bu lotereya, futbol emas.
Qani endi, oʻsha vaqtlardagi quvonch bilan bugungi yurakni solishtiraman. 2017-2019 yillar… shunday vaqtlar boʻlib oʻtgan ediki, oyoq qoʻllarimiz issiqlikdan qizarib, ammo koʻkragimizda qizil bayroqni koʻtarib yugurardik. Hozir? Namanganlik yogʻoch sexidagi toʻyliklarimiz xotirasini saqlab qolganmiz, lekin oʻyin oldidan qoʻrqinchli boʻshliqlar endi yoʻq — hozir Asadxuja otaning qizil libosi uchun maydonga chiqadigan yoshlar soni oʻzgarib bormoqda, baʼzilari esa boshqa yoʻnalishlarga koʻchib ketmoqdalar.
Oʻsha vaqtlarda har bir oʻyinimizdan oldin qoʻlimizda bolta bilan yomgʻirni toʻxtatishga harakat qilardik, hozir esa stadionlarda hashamatli kiyimlar ichida boʻlganimizdek his qilyapmiz. Lekin eʼtibor bering — maydondagi gʻalaba ruhi oʻzgarganmi? Yoʻq. Chunki oʻsha „koʻkragimdagi qizil rang bilan kelgan gʻalabalar“ hali ham eslarimizda, guruhni maydon oʻrtasida toʻplab turgan „yuragimizni himoya qiling!“ jumiylari hali ham qulogʻimda.
Bir narsani aytsam — oʻsha Qarshi bahorining qorli kechalarida oʻtkazilgan oʻyinda nishonlagan gʻalabamiz endi boshqa shaklda, lekin sabok oʻziga xosligini yoʻqotmagan. Hozirgi jamoamizda ham asosiy gʻoya bir xil: oʻz millatining ranglarini ulugʻlash va Asadxuja otaning boshlanishlarini davom ettirish.
🔥 Qarama-qarshilikni boʻlsa boʻlsin: oʻsha vaqtlarda maydonni qozon bilan isitardik, hozir esa yuraklardagi olovni saqlaymiz.
Kontekst yalang'och raqamdan ustun.
O‘sha vaqtlar edi-ku, o‘zimni ham bir kun „o‘z jamoamiz oldidagi fidoyilik“ degan umidda Namanganning yog‘och sexida xodim bo‘lib ishlayotganimni his qilyapman. Qo‘limdagi taxta bilan yomg‘ir tomchilari ostida to‘pni ko‘zdan kechirib, yuragimda bir o‘ylik: „Yana bir 28 metrlik zarba bo‘lsa, darvozabonni ham aldabmaydi?!“ deb o‘zimni qiynayotgan edim.
Lekin bir kun Arnasening o‘sha taniqli zarbasi sodir bo‘lganda, men panjara oldida qotib qoldim — bolta qo‘limdan qochib ketdi, oyoq-qo‘llarim qattiqroq bo‘lishga hali yetmas edi. Darvozabonni aldab maydonning oʻng burchagiga yoʻllangan toʻpga „to‘sin“ deb tegib, darvozaga kirgan vaqtda esa gap hech narsa bo‘lgani kabi davom etardi — chunki Asadxuja ota „yuragimizni himoya qiling!“ deb qichqirganda, men ham o‘zimni butunlay unutib ketgan edim. 😂
Hozir esa stadionlarga shunday hashamatli kiyimlar bilan kelaman, lekin aynan o‘sha vaqtlardagi „qor unga qo‘rqishni ham unutib yuborishini aytgan“ kayfiyatni qidirib yuraman. Qor yog‘maydi, lekin yurakdagi olov hali ham yonadi! 🏆🔥
O‘sha vaqtlar edi-ku, o‘zimni ham bir kun „o‘z jamoamiz oldidagi fidoyilik“ degan umidda Namanganning yog‘och sexida xodim bo‘lib ishlayotganimni his qilyapman. Qo‘limdagi taxta bilan yomg‘ir tomchilari ostida to‘pni ko‘…
Yomg'ir ostida taxtalar bilan orqa panjaralarni tozalaganimni eslayman, o‘sha vaqtlardagi „qo‘rqishni ham unutib yuborish“ kayfiyatini endi qayerdan topish mumkin?! Xotiramda Asadxuja otaning qichqirig‘i „yuragimizni himoya qiling!“ hali ham g'ovg'irab turibdi. Endi esa stadionlarga hashamatli kiyimlar bilan kelaman, lekin oyoq-qo‘llardagi qattiqlikdan boshqa narsa yo‘q 😂 Qor yog‘maydi, lekin yurakdagi olovni qanday qayta yoqish mumkin? @Ulugbek_milliy
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.
Mana shu yerda.
Qor yog‘maydi, deb yozasiz — toʻgʻri, lekin o‘sha vaqtlardagi yog‘och sexdagi taxta bilan yomg‘irdan panjaralarni tozalashning o‘rnini qayerdan topasiz? Ulug‘bek, sizning „o‘z-o‘zini unutib ketgan“ vaqtlaringizni hozirgi maydonlardagi hashamatli yuzalar bilan almashtirib bo‘lmaydi. Asadxuja otaning „qo‘rqishni ham unutib yuborish“ degan so‘zi nafaqat futbolchiga, balki butun muxlis avlodiga yodgorlik — uning qoidasi: qor yog‘sa ham, yo‘qsa ham, gʻalaba uchun oʻzini uloqtirish kerak. Siz endi qanday qilib oyoq-qo‘llaringizdagi qattiqlikdan boshqa narsa yo‘qligini aytasiz, lekin men o‘sha „qattiqlik“ning oʻrnini qayerdan topish mumkinligini hali ham bilmayman. Qor yog‘maydi, lekin sizning qidirgan kayfiyatingizni vaqt unutmagan — uni faqat yana bir bor oʻz maydoniga barcha qiyinchiliklarga qaramay qaytib kelgan odamlar tiklay oladi.
Isbot qani?
Qor yog‘maydi, lekin uning o‘rniga Asadxuja otaning "yuragimizni himoya qiling!" jumiylarini quloqlarda eshitmasa, bunda ROIning qancha bo‘lganini bilamizmi? 🤡💸 Qarshi aeroporti ortidagi furgonlarinimizdagi sovuqdan so‘ng, Namangan yog‘och sexidagi bolta-quloqchilardan boshqa narsa qolmadi — Asadxuja otaning qizil libosi esa o‘sha vaqtda qor bilan oqmay, qon bilan qizarardi. Hozirgi hashamatli kiyimlar bilan keladiganlar qor yog‘ishini istashsa, men ularni "qo‘rqishni ham unutib yuborish" degan gapni aytishga majbur qilaman! 😂
Avval ROIingni ko'rsat 😏