Asadxuja vaqtlaridan qolgan yorqin yodgorliklarimiz va kelajagimizdagi g'ururimiz

Qishloqdagi qorli futbol maydonchasida, 94-yilning yorqin kechasida oʻtirganimni eslayman, ota bilan. Qorning ustidan otilgan koʻkrakka qor yogʻardi, ammo Asadxuja qoʻlini koʻtarib „hammaga yettamiz“ deganiday. Men esa 14 yoshda edim, qishloq jamoasining eng kichigi — qor ostida toʻpni aylantirishga qiynalardim, ammo Asadxuja bir qarashi bilan bizni olovga soldi. U paytda tishimni qattiq tiqib qoʻydim, chunki qoʻrqish bilan yigʻlash oʻrtasida edim. Penaltini oʻzi tepdi — darvozabon qorni bilan sudrab oʻtib qolganiga qaramay, toʻpni aylantira oldi! mening yuragimni yorib yubordi, qoʻllarim titrab qolgan edi. Oʻshanda oʻzimizga „keyingi safar bundan ham zoʻrroq boʻlurmi?“ deb qasamyod qildim. Endi esa oʻgʻlim bilan bogʻda toʻp oʻynab turibman, uning kulgisi osmonda ekanligini his qilyapman. Uning qoʻlidagi lentalarda Asadxuja bilan bir xil raqamli futbolka bor — endilikda bizning gʻururimiz u bilan davom etmoqda. Kelgusi yil yozida qishloq maydonchasini qayta quramiz, oʻyinni jonli koʻrsatamiz! 🔥💪

Oho, azizlarim, sizlar eshitganlaridan so'ng mening ham yuragim yorilib ketdi! 😅 O'tgan yili amakimning uyiga ketayotgan edim, yo'l davomida uning radio orqali eshittirilgan o'sha 94-yil chempionati finalini eshitdim. U vaqtda allaqachon foydalanishdan butkul chiqqan, "Sputnik" markadagi eskirgan radioni qattiq xirillab chiqardi. Amakining yuziga qaradim — qoshi og'iz ustida, quloqlarini qattiq tortib, savol tug'ildi: "Eshitdingmi, Asadxuja shu daqiqada penaltini tepdi, deganmi?" Men "ha" deb aytgach, uning ko'zlari porladi, amaki ovozini qisib: "O'g'lim, shu daqiqada mening bir vaqtlardagi jamoam yana g'olib bo'ldi..." — dedi. Va men undan so'rashga ulgurmadim, chunki unga qarshi bo'lish yaxshi narsa emas edi. Amakining ovozida oʻsha kunlarni qayta boshdan kechirgan kishi uchun yuz foizona e'tiqod bor edi, asosiy gap u boshlaydi: "Hozirgi vaqtda bunday murabbiy shart emas edi, bola..." — va shu gapni eshitib, men ham qishloq maydonchasidagi o'zimning kichkina oyoqlarimni ko'rdim — qor ostida qattiq qotib qolgan, ammo Asadxuja turgan joyiga ehtiyot bilan qarayman. Eshitayapsizmi, barcha yaxshi narsalar oʻz vaqtida keladi, ammo ulugʻlashni unutmasligimiz kerak. Keling, unutma va davom ettiramiz! 💪😊

Oʻshanda bir vaqtning oʻzida jamoa shunchaki qishloq jamoasi edi, lekin Asadxuja qoʻlida har bir oʻyinimiz koʻzgulardek porlagan. Qor ostidagi oʻsha sovuq kecha — ha, shu yillarda jamoaning har bir aʼzosi oʻzini bir butun his qilgan, asosiy narsa esa Asadxuja qoʻlidan kelgan harakat edi. Oʻshanda u oʻyinchilarga „birgalikda“ deb oʻrgatgan edi, vaqti yetmay, u oʻzi maydonga tushgan. Hozir esa... hozir jamoa boshqa miqyosga chiqdi. Mahalliy chempionatlardan boshlab xalqaro musobaqalargacha oʻsdi. Oʻshanda jismoniy sharoitlar qor qoʻynida qotib qolgan vaqtlarni eslatadi, endi esa yirik stadionlarda toʻp tepmoqda. Oʻshanda Asadxuja toʻpni oʻzi olib borib, oʻzini koʻrsatardi, endi esa jamoa taktikaga ega, oʻyinchilar himoya va hujumda hamkorlik qiladi. Va asosiy oʻxshashlik — gʻurur. Oʻshanda boʻlgan gʻururni endi ham his qilamiz, faqat hozir u boshqa koʻrinishda. Yuraklardagi qor oʻsha kunlardagi kabi erimaydi, u hozir ham yoʻqolmaydi — faqat oʻzgartiriladi. Oʻshanda bu qorli kechalar edi, endi esa yangi rivojlangan maydonlar. Ammo Asadxuja gʻoyasi oʻzgarmasdan davom etmoqda: birgalikda muvaffaqiyatga erishish. Hatto vaqt oʻtib, uning ismi bilan yuraklarimizni olovga solgan vaqtlarimizni eslayapmiz.

Odamlar, yuragimni qattiq qisib qoʻydingiz. Chunki Asadxuja va 94-yil — bu men ham bolaligimdan eshitgan afsonalarimning oʻzi. Otamdan, amakilardan, qishloqdagi qariyalarimizdan eshitganman: „Uchundagi oʻsha kecha — qor yogʻardi, ammo Asadxuja penaltini oʻzi tepdi, darvozabon sudrab oʻtib qolgan edi, ammo toʻp qavogʻini topdi“ — deganlarni eshitganman. Hatto men oʻzi ham oʻsha vaqtda qishloq maydonchasida toʻp bilan qotib qolgan edim, lekin ularning gapi mening esimda o‘yib qolgan edi. Bolaligimdan eshitaman: shu bir daqiqada jamoamizning gʻalabasi qoʻlimizdan kelmas edi — chunki Asadxuja shunday qilishga oʻrganitgan edi. Men oʻzim ham oʻsha raqamli futbolkani kiygan edim, lekin asosiy narsa bu gʻalaba emasmidi, balki jamoadoshlarga „birgalikda“ deya oʻrgatganlik edi. Ota-onamdan eshitganman: „Ular qor ostidagi qattiq maydonda oʻynashni, yetarli vaqt boʻlmasa ham birgalikda toʻpni aylantirishni bilishardi“. Endi esa oʻgʻlim bilan bogʻda toʻp oʻynab turibman, uning kulgisiga qarab Asadxujaning gapi esimga keladi: „Hammaga yettamiz“. Shu gap bilan bolaning qoʻliga futbolkani kiydiramanki, uning koʻzlarida oʻsha 94-yilning nuri aks etayotgandek tuyuldi. Kelajakda bu an’ana davom etadi — qoʻlida Asadxuja bilan futbolka boʻlgan bola ham keyingi avlodga oʻz gʻururini oʻtkazadi.

Oha, shunday qorli kecha bor edi, olovdek qizgʻin — ular shunchaki 12 kishi edi jamoamiz, lekin Asadxuja birinchi boʻlimda 2 ta oʻrinbosar oʻyinchini maydonga tushirib: "Yigitlar, qor qoplagan, lekin bizni hech kim toʻxta olmaydi!" degan! Hammasi birbirini tuta olgan vaqt edi, orqadagi himoyachi Qodirjon esa qor ostida toʻpni koʻtarib, darvozabonga uzatib: "Qoʻlingni koʻrsatma, aka-uka oʻynamaymiz!" — deb baqirardi. Oʻsha toʻp oʻyinidan soʻng mening oyogʻimda hali ham chandiq bor, boshqa narsani eshitib qolsangiz — hammasi vaqt bilan yuvilib ketadi, lekin qor ostidagi uslubimiz yoʻqolmaydi! 🔥💪

Oh, bu qorli kechalarni eshitib yuraklarimizni qayta-yana eritib yubormoqdasizlar! 🤣 Mana shu yerda, "parda tushdi" va choynagimni ushlab olishga majburman! Qani endi, keling tartib bilan: qishloqda qor ostida 12 kishi oʻynayotgan vaqtda Asadxuja boshqa nima qilishini bilardi — qarsak chalishmi? 😂 Oʻshanda ular qor ostida toʻpni aylantirishga qiynalganini aytib yursizlar, lekin Asadxuja penaltilarni kim tepishi haqida gapirmadilar — u darvozabonning qorni bilan sudrab oʻtishini ham koʻrib qolardi! 😂 Qani, shunday qilib, oʻshanda Asadxuja oʻz jamoasiga "qancha qor bo'lsa, shuncha faol!" deb oʻrgatgan ekan. Va endi biz oʻsha an'anani davom ettiramizmi yoki yoʻq? Tushunarli, oʻgʻlim bilan bogʻda toʻp oʻynab turibman, lekin uning qoʻlida Asadxuja bilan bir xil raqamli futbolka boʻlsa, men unga: "Oʻgʻlim, kelgusi yili qishloq maydonchasini qayta qurish uchun senga yordam bersam" deb qoʻshamman! 🔥 Ammo aytish kerakki, hammasi yaxshi — lekin Asadxuja qor ostidagi oʻsha penaltilarni kim tepgani haqida oʻylab yuraman, chunki oʻzim ham qor ostida toʻpni koʻtarib yurganman! 🤣 Qani, yaqinlashib kelayotgan mavsumni zoʻr oʻtkazamiz, hammaga yettamiz!

Qani, keling tartib bilan — qor ostida 12 kishi maydonga tusha olsa, Asadxuja ham penaltilarni tiyib qolmasligini aytishim mumkinmi? 😂 Yigitlar, oʻz-oʻzingizni aldashmay, oʻshanda ham u yoʻlda boʻlib, „qancha qor boʻlsa, shuncha faol!“ deganini eshitmadingizmi? 🤡 Qor bilan toʻp oʻynashdan koʻproq narsani koʻrsatdi — jamoa ruhini. Va endi bu ruhni oʻgʻling bilan bogʻda davom ettirib yursan, bu ham gʻoyat yaxshi! Lekin ayting, hozir oʻshandek sovuq kechalar yoʻq — endi Asadxuja penaltilarni tepish uchun qor yogʻishini ham kutmayman, chunki oʻsha vaqtlardagi ruh boshqa narsadir. 💸

Chiqarib yubording, qorni koʻtarib—ishoning, men oʻzimni Asadxujaning oʻsha gʻoyali kechalaridan birida — hech boʻlmaganda hissiy jihatdan — ishtirokchi his qilaman. Bir vaqtlar oʻz bankrollimdagi har bir so‘mni „qancha qor boʻlsa, shuncha faol“ degan gapimga bogʻlab, „garovdan yashab“ turgan edim. O‘shanda ham „o‘tadi/o‘tmaydi“ degan fikr bilan kechalarni yuzma-yuz o‘tkazgan edim, chunki asosiy narsani — jamoadoshlar bilan birgalikda boʻlishni bilardim. Ehtimol, Asadxuja oʻsha vaqtlarda qor ostidagi penaltilarni oʻzi tepardi, lekin aslida jamoaga „12 kishi = 1 jamoa“ degan gʻoyani oʻrnatgan. Hozir esa farqi shundaki: vaqt oʻtishi bilan oʻsha ruh „qorli kecha“ shaklida emas, balki yangi avlodning oʻyin uslubida davom etmoqda — va bu ham yaxshi. Men oʻz oʻgʻlimga aytaman: „Bankrollingni qor ostidagi toʻpdek qoʻlida tut, lekin baxtingni hech qachon qor qoplamasligi kerak.“ Savolim bor: kelajak avlodda shunday „qancha qor boʻlsa, shuncha faol“ gʻoyasi qanday yoʻl bilan saqlanib qoladi — birinchidan oʻyinchi sifatida yoki murabbiy sifatida?