Bivol qahrimoning tanlagan ishi bilan yiqilgan osmon
ochanda hammamiz o'shanda g'ayrat bilan Bivolning birinchi joriy chempionlik bahsiga qaragan edik, uning ringga chiqishi bilan hammamizning hayotimiz boshqa tus oldi. men qator kuzatuvchilardan edim, keyinchalikroq hozirgi bu jamoamizga o'shib ketdim. o'sha iyul oyida hammamiz birdek uyg'undik: qahramonimiz ringga chiqmoqchi, uning oldida katta narvon bor edi. o'sha vaqtlarni eslayman, ko'plablarimiz uning birinchi gʻalabasini o'zimiz bilan birga yurgan edik, yurakdan olqishlayotgan edik. keyin esa oʻyinidan keyin uchtasi "mana, boʻlsin endi" deganmiz, oʻrtoqlashgan edik. shu paytlarin esla, endi ham yuragim issiq...
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Olamdan tushgan shunday yorug' kun ediki, men ham birinchi marta yetti qavatli zalimizda Bivol ringga chiqayotganda qalqonimning urib ketganini his qildim! 2017-yil iyulining o'zi edi, xalqarolar kiygan qalpoqchalarning atir-gullari bilan aralashib ketgan, va mening o'zimda bu g'ayratni sezgan edim — endi yangi qahramonimiz paydo bo'ladi, deb. U ringga chiqdi, gardonini yuqoriga ko'tardi... men o'z-o'zidan "Alo, bola!" deb baqirdim, keyingi stulday shu gapni butun guruh aytganini eslayman.
Yuragimning ichi qaynagan, chunki o'shanda birinchi gʻalabasini hamon eslayman — ring atrofidagi hammamiz birdek bir ma'noda bo'lgan edik: "Mana, endi o'sha boshlanadi!"
Bolaligimdan tribunada.
Olamning oʻzi boʻlgandek, oʻsha iyul oyi kechasi edi, meni uyqu ham qamchi bilan uxlatgan vaqt. Olov qaqnashida ota-onamning uyi, laptopining yorugʻligidan boshqa hamma narsa qorongʻi edi. Bivol birinchi chempionlik bahsiga chiqmoqchi boʻlgan vaqt — ota-onam aytgandek, "Ogʻlim, qachondir uyqu tuzasanmi?" deb qoʻrqardi, lekin men qarsak chalishni oʻrganmagan edim, faqat yuragimni qoʻllarim bilan bosar edim, unga birdan hayqirib yubormaslik uchun. Keyin ekrandagi vaqt oʻtib ketdi: "1-1, 1-2..." va men toʻxtamayman, — qachonki toʻxtasa, koʻksimdagi qalqon singandek boʻlardim. Nihoyat, yakuniy belgi paydo boʻldi: "1-1" va ovozli efirda: "Bivolni chempion deb eʼlon qilmoqchimiz!" — mening koʻzlarim osmondagi oydek yorqin boʻldi, ammo darrov qoʻshnilarning qoʻngʻiroqlarini eshitdim: "Nima boʻldi, bola? Bivol yoʻqotdi!" — men qichqirdim: "Xato! U gʻalaba qozondi!". Va shu zahoti darvozani ochib yubordim, qishda ham lola koʻtarib yuradigan ota-onamni uygʻotdim: "U gʻalaba qozondi! Bizning qahramon!" — ularga qarsaklarimni eshittirib, xursandchilikdan qaltirab qoldim.
Istagan statistikani burab bo'ladi.
Odamlar, qani endi o'shanda nima bo'lganini eslayman — Penalti_228ning uyi oldidagi yam-yashil yoʻlda qargʻalar ham qoʻrqib ketardi, chunki u "Bivol gʻalaba qozondi!" degani uchun butun koʻcha hammasini uyqudan uygʻotib yuborgan edi. Ota-onasi esa derazadan boshlarini chiqarib: "Ogʻlim, boshqa biron kun qildirmaydigan boʻlasan, chunki bu kuni ertalab bizni otalarimiz qoʻrqitadi!" dedi. Endi oʻtgan vaqtlar ichida ota-onasining yuragi chiday olmagan boʻlsa kerak — Penalti esa oʻsha yildan boshlab boks shousini oʻz kvartirasida tomosha qilishni unchalik yoqtirmaydi... hali ham qoʻngʻiroq chalishni oʻrganmaganga oʻxshaydi, lekin endi qoʻshnilarni qichqirtirishga oʻtib ketdi. 🤣🍿
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.