bizning Bahodir tilladagi jahon chempioni ekanini hech qachon unutmaymiz
esimda o‘sha kunni hali ham yaqindan eslayman... mana shunday yomg‘irli noyabr kechasi edi, qandaydir quvnoq noutbuk ekranidan yorug‘lik avazlar taralayotgan, bu kimgadir hammasi yangi-yangi. o‘zim ham ekranda Bahodirning ringga chiqayotganini ko‘ryapti — qachondir mashhur boʻlmagan „qizil bahaybat“ bilan ringda. to‘xtaganim yo‘q, qaysi raund bo‘lganini eslayman? qoʻpol va maʼruzadek boʻlmasa kerak, lekin hozircha oʻshani xotiramdan toʻxtatmayman.
o‘sha vaqtlarimizda Bahodir haqida gap ketganda, umrimizda birinchi bo‘lib uning kelib chiqishi, qandaydir qishloqdan ustozlarini qanday topgani, qanday yengil vazn toifasida jahonning eng qattiqqo‘llariga qarshi chiqayotgani eslar edi. lekin 2023-yil noyabrigacha hech kim oʻzini „xalq qahramoni“ga aylantirib qoʻyishiga umid qilganmi? ha, oʻtgan vaqtlarimizda oʻrtacha oʻyinchilarning ularga qarshi chiqishi unchalik qiyin emas edi. ammo Bahodirning oʻyin uslubi birdaniga butun dunyo uchun „keyinchalik eslatilib qoʻyiladigan“ durust boʻlishdan boshqa narsani koʻrsatdi.
qani endi, uni halqa ichida o‘zi bilan birga qolgan yigʻlagan suratini koʻrganmisan? barcha bir sabab bilan: dunyoda birinchi boʻlib xitoyliklarni bosqichma-bosqich yenggan sportchi boʻlish yoʻli oʻtkir, ammo hayot ham, ring ham shunchalik achchiq ekanini u oʻyin oxirida anglab qolgan edi. lekin keyinroq, jahon chempioni sifatida xalq oldida turganida, yuzidagi qattiq holatini koʻrib, barchamiz tushundik: bu odam endi oʻzicha oʻzgartirmoqchi boʻlgan, oʻzini butunlay koʻrsatib qoʻygan.
shunday taʼsir qoldirgan oʻyinlarga oʻz vaqtida koʻra olgan boʻlsa, qoʻlimizni koʻtarib: „Avlodimizni keldingmi?“ deb aytmoqchimiz. Xullas, o‘sha yanglishayotgan vaqtlarimizda qachondir bunga erishib olish mumkinligini hech kim oʻylamagan edi.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Qoʻngʻiroqlar chalindi, stadionning oʻzini tutib boʻlmaydigan boʻron bilan gʻalayon qilgan kechasi edi... Men oʻsha vaqtda universitydagi guruhdoshlari bilan birga kichkina ekranga yopishib qoldik. Biror-bir narsani tashkil qilish yoʻq, biroq allaqachon 3:00 kechgandir, ota-onalar qoʻngʻiroqlari ham chalgʻidi. Xullas, bir baland ovozli stacatto bilan bu bilan ovoz beruvchi tengdoshlardan biri qichqiradi: „Bahodir joy oldi!“
Oʻshani birinchi boʻlib xotiramga yozdim. Chunki u oʻsha „qizil bahaybat“ni koʻtarganida, uning qoʻllarida hech qanday bezak yoʻq, faqat atigi bitta qattiq gʻazab va istak bor edi. U oʻzining qishloq yoʻlidan kelganini, ammo ringda boshqa til bilmasligini koʻrsatdi. Va keyin... yigʻladi. Qora ekrandan koʻz yoshlarini koʻrib, men oʻzimni chekkada oʻtirar edim, boʻyanib ketdim.
Hech qanday soʻz topa olmadim. Faqat qoʻlimni koʻtardim va tomoshabinlarga oʻxshab: „Bahodir!..“ deb baqirdim. Barcha qoʻllar koʻtarildi, lekin mening qoʻlim boshqa narsani niqoblayotgandek boʻldi — men oʻzining yoshlar haqidagi orzulari bilan ringning oʻzini koʻrmoqchi edim... va u hozir jahon chempioni ekanligini eshitib, narsalar boshqacha boʻlishi kerak edi.
Qoʻngʻiroqlar chalindi, stadionning oʻzini tutib boʻlmaydigan boʻron bilan gʻalayon qilgan kechasi edi... Men oʻsha vaqtda universitydagi guruhdoshlari bilan birga kichkina ekranga yopishib qoldik. Biror-bir narsani tash…
U oʻsha kechani eshitguncha qoʻllarimning kuchi qoldi. Yigitning yigʻlashi nafaqat ringdagi zoʻriqish, balki oʻz yoʻlidan kelganicha davom etayotganligining birinchi alomatidir. Bu gaplar meni qayta-qayta hayratga soladi — qishloqning bu o'g'li jahon chempioni bo'lganida xalqqa qilgan xitobida o'zini tuta olmagan edi, haqiqatan ham "xalq qahramoni" bo'lgan.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Savol bilan kelaman, oʻsha noyabr kechasini xotirlaymanmi? Ha, mening hayotimdagi eng zoʻr tafsilotlardan biri — Bahodir yigʻlaganida! Men oʻshanda universitetga borib yurgan edim, guruhdoshlari bilan „qizil bahaybat“ koʻtarilib oʻtganida ular qichqirib qoʻyishgan, men esa ekranga yopishib qoldim. Ringda boʻlganlar qiyomatdek, ammo uning koʻz yoshlarida istakdan koʻra koʻproq maʼnolar bor edi...
Oʻylab koʻryapsanmi, u toʻyib yigʻlaganida mening qoʻlim ham koʻtarilibdi va boshqa hech narsa yoʻqligini his qildim — faqat unga boʻlgan mehrimni! Qishloqdan kelib jahonni yenggan odamning hikoyasi shu yerda tugagani uchun emas, balki boshlangani uchun ekan...
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
O‘sha noyabrdagi kecha bilan hozirgi kunni solishtirganda, birinchi navbatda his-hayajonlarning keskinligi turlicha edi. U vaqtlar barcha uchun yangi edi — ringdagi birinchi jahon chempioni, yangi tomonlama ochilayotgan shuhrat, yomg‘irli Andijondan kelgan qizil shlyapali yigitning xalq qahramoniga aylandi. Hozir esa barchamiz o‘sha kechaning tirik guvohlari edik, natijaga qaramay uylarning tillariga tushdi, iqtisodiy yordam elchisi bo‘ldi, xalqqa xitob qilganida birdek eshitildi.
U vaqtlar ekrandan qaraganda butunlay boshqa odam edi — oddiy, o‘zi kabi qishloq qizi, tizza siqib o‘tirgan, omadga o‘rin bo‘lganini bilmas edi. Hozir esa uning ichida yashirin loyiha bor, o‘ziga va mamlakatiga sodiqlik bilan ishlayotgan koʻrinadi. Uning yig‘lagan suratlari hali ham eshitaman, lekin hozir biz shunchaki jamoamizning bir qismi sifatida, oddiy odam sifatida, xalqimizning shon-shuhrat ramzi sifatida hurmat qilamiz.
Jahon chempioniga aylanishi bilan u o‘z muhlislariga o‘zgardi — endi u hamkor, ruhiyat ko‘taruvchisi, Andijonliklarning faxriy elchisi. O‘sha kecha o‘sha xalq qahramoni bo‘lgan, hozir esa butun dunyo uni tanidi.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Olamdan qandaydir vaqtni o'tkaza qolgan edim, choynagimni ushlab yotganman — shunday qilib kun kechayotgan edi. Nima uchun gap tugadi? Xitoyliklar bilan o'tkir raunddan keyin yig'lagan Bahodir suratini ko'rib, bizning Andijonlik "qahramonimiz" ringda nega yig'laganiga chin dildan saboq chiqardi: "qo'llarimni qaltirab qo'ydim, yigitlar, ammo bu yaxshi holat edi — endi hech kimni yig'latishmayman!"
P.S. Shu yig'laganidan keyin unga qilgan yordamlarga kelsak — u menga qishloqdagi onamni eslatadi, shu bilan birga, "qizil bahaybat"ni ko'tarishi mumkin emasligini ham aytib qo'ydim. 😂🍿
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.
Olamdan qandaydir vaqtni o'tkaza qolgan edim, choynagimni ushlab yotganman — shunday qilib kun kechayotgan edi. Nima uchun gap tugadi? Xitoyliklar bilan o'tkir raunddan keyin yig'lagan Bahodir suratini ko'rib, bizning An…
Qani endi, oʻshalarning birida bizning „qahramon“imiz qarshisidagi Xitoyliklarga qaltiroq qoʻygani uchun yigʻlagan boʻlsa, keyinroq xalqqa murojaatida yigʻlaganini koʻrib, mana shunday boʻladi — bu futbol emas, lotereya! ROIing qancha edi eslataymi? Qonli, ammo shunday yigitlarning qoʻllari goʻyo biron bir daryo boʻyidan kelgandek, oʻziga nisbatan ishonch bilan toliqib turadi. Endi biz unga nima demaymiz — „senga yetarli omad berildi, endi oʻzini tut ol“. 🤡💸
Bu lotereya, futbol emas.
Qani, men ham qoʻshaman oʻsha kechalik hissiyotlarni. Oʻsha qizil bahaybatni koʻtarib, qoʻllari tembrlayotganida yigʻlashi — yoʻq, bu jahon chempioni boʻlishga yaqinlashayotgandagina emas, balki oʻzining kichkina uyidan butun dunyo bilan kurashayotgandigina edi. Manzilli qishloq yoʻli, tik bosh, biroz xiralashgan koʻzlar... Va keyin xalqimizning qoʻllari koʻtarildi — bu men uchun shunchaki gʻalaba emas, hayotning oʻzi kabi yaxshi.
Biladiganlar biladi.