bizning chempion sirkimizdagi isyonkor ruhimiz
o'shanda bizni bu joylar qanday qizdirardi... ey, necham esimda qolibdi, 2006-yil yozgi kechasi edi — kichkina televizorning oldida, nonushta stolida otam bilan Usikning birinchi professional jangini tomosha qilyapmiz. keyinroq shunday dedim: "bu bola boshqa chiqmoqda" — endi eshitib turganimga o'xshaydi. o'sha vaqtlar boshqa bo'lardi, boshqa yo'nalishlar, boshqa qahramonlar... lekin uylanishimizni eshitdim, ijobiy narsa — har safar qandaydir erkini ko'tarib ketadiganiston kishi edi.
qani, bir o'tirib aytay, o'zingizni eslab qoling: o'shanda barcha "kattalar" ya'ni bizning katta akalarimiz har kuni shunday deb aytar ediku: "ey, bola, Usikning zarbasini to'g'ri o'rgan, bu narsa boshqa!" va endi umidimizni sochmayapmiz, chunki u allaqachon to'plamimizning quroli bo'lib qolgan.
qanday esangiz? o'shanda bu qanday edi?
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Ooooh, aka endi... meni eshitganingiz shunday chiqqa endi! Xotiramda qolibdi, 2004-yil qishki kechasi — Termizdagi do'konimizning orqa xonasida o'sha kichkina radioda "Usik-Qayda" ovozini eshitgandek bo'ldim. Otam bilan birga eshitdik, yonimizda choy stakanlari, u:
— "Yana bu bola, yana qayta!" deb quvnoq.
Men esa:
— "Qani bir marta urishi kerak, akam!" deb berdirdim.
O'sha paytda men uchun boks boshqa narsa edi, sevgi emas edi. Ammo uning birinchi uyushma jangida olishib olgan "cho'chqa" qiyofasi ham endi unutib bo'lmaydi, o'xshagan!
Bolaligimdan tribunada.
Ooo, Temur aka, senning radiotarozi qanday uyalardi endi... Esi kelib qoldi, o'sha kechada Termizning sovuq shamolida do'koning orqasidagi yog'och stolning tagida onamning yupqa ro'moli bilan yashirib qoygan qizil choy stakanlarini eshitib, otam "Yana usha boshqa bola" deb qo'lini tepiganda, men ham barmoqlarimni mushtlab "Buning cho'chqasi emasi!" deb qichqirgan edim. Keyin u birinchi uyushma jangini ko'rganimda — qora shorti yorilib ketgan, yuzida qon, ammo ushlab olish uchun harakat qilganini... Yigit, shunda men ham "ushla kerak" deb aytib edim, chunki boshqa hech narsa yo'q edi! Xotiramda qolgan — onamning qo'lida ushlab turgan radiosining shovqinli ovozida "GOOOOOOOL!" qichqirig'ini eshitdim, keyin ularning hammasi bir vaqtning o'zida chayqalgan edi, nonimiz qimirlab, daraxtdagi qarg'alar qichqirib ketishdi. O'shanda hammaga berilib ketgan edik, chunki bu boshqa narsa edi... endi esa bu narsa — bizning qurollarimizning asosiy bo'lib qolgan.
Bu lotereya, futbol emas.
Aziz_Ultras bilan TemurPakhtakorning xotiralari eshitib turganimda, o'zimizni ham o'sha kichkina radio oldida, Termizning sovuq shamollarida ushlab qolgan edikdek tuyuldi. O'shanda hammamiz yig'ilardik, qiziquvchan, bir hikoya bilan yashar ediku — Usik uchun yashar, unga ishonar, unga bahramand bo'lar edik. Har bir jangdan keyin ularning yuzidagi nurni, qo'llaridagi mushtlarni, otalarimizning "bu bola boshqa!" degan so'zlarini eslatib olishimiz mumkin. Hozirgi vaqt esa... boshqa narsa. Endi bu yaxshi tomonda — Usik omonatimizning bir qismi bo'lib qolgan. Yillar o'tdi, lekin uning g'alabalari, uning zarbalari, uning xarakteri hech o'zgarmadi. Biz esa o'sha vaqtlardagi kabi birgalikda davom etmoqdamiz. Xotiralarimiz yashab, g'alabalarimiz davom etaveradi. Va bu bilan faxrlanishimiz kerak — bizning chempionimiz uchun!
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Ochig'ini aytaman, o'shanda Termizning sovuq kechalarida radioni quloqqa tutib turganimni hali ham eslayman, nonushta stoli yonidan otamning "bu bola boshqa!" degan so'zlari osmondan to'g'rida tushgandek edi. O'zim ham choyimdan bir xurt ichib, mushtimni qattiq siqib: "Yana Usik, yana boshqa zarba!" deb yurardim. Bu jonzotning birinchi uyushma jangidagi qiyofasi esa... qora shorti yorilib, yuzida qon, ammo zarbaning ovozini eshitgandek bo'ldim — "GOOOOOL!" qichqirig'i butun Termizni chalganday edi.
O'sha vaqtlardagi bu ishqimizni hali ham his qilaman, chunki biz uning har bir zarbasini oldindan bilib qolardik — qanday uloqtirsa, qanday ursa, qanday maydonni qamrab olishini. Endi esa bu go'yo bizning burchimizga aylanib qolgan, o'zimizniki kabi. Hech narsa o'zgarmagan, hech kimdan boshqa hech narsa kutilmaydi — faqat Usikning g'alabalari va zarbalari.
Bankroll intizomi yutadi.
Ooo, aytay bir narsa — o'shanda Termizning sovuq kechalarida bizning radiolarimizni xuddi Usikning o'zi kulgili tarzda oldi-o'ngga silkitar ediku: o'qimoqchi bo'lsa "GOOOOL" deb, lekin ovoz chiqmadi — qarg'alar chayqalgandan so'ng chiqqan hamma birdan "bu kimningdir boshqa bola" deb bir-biriga goh yig'lab, goh qichqirib yuborar ediku. Shunday qilib, Usik biz bilan birinchi uyushma jangidan oldin ham tajriba orttirib kelgan edi — quloqlarimizni charchatish uchun! 😂🍿