bokschi yuraklarimizda gullab yashnayotgan oq-olov bayrog'ining shon-shuhrati
ochkuncha quloq solinglar, shoshilmaylik…
esimga kelganda, bu 2016-yil boshlaridayoq edi — biz hammasi ishlashayotgan edik, qayerdadir bugun qaysidur hal qiluvchi jangga qarz berib yotgandik. xotiramda qolar: oʻz shaharchamizdan olisroqda, mayda turnirda qoʻlini koʻtargan va oʻzining nurli tabassumi bilan muxlislarni oʻziga torta boshlagan oq fayz shaxs. yigitlar bu vaqtda hali hammaga nom chiqarmagan edi, lekin… kelajakka burkangan koʻzlaridek — aks-sado qoʻygan edi.
keyinroq ular aytdi: "o'shanda koʻrgan edik, bu u yerda qolmaydi". haqqoniy, umr boʻyi taʼsir qilish uchun tugʻilgan odam edi. davlat chegaralaridan chiqib, xalqlar qatorida oʻtib ketdi — lekin aslida oʻz koʻkragida uzoq vaqtdan beri yuragimizni ham olib yurgan ekan.
keling, hozir gapni oʻzlarimizga bogʻlaylik: bu "o'shanda"ning izi yoʻqolmaydi.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Bu kunlarni o'zim ham yaxshi eslayman... Samarqandning o'quvchilar sport zalida bir yigitni birinchi marta koʻrganimda, qornimdagi birinchi g'alayon edi! Oramizda gap — oʻsha vaqtda hech kim Bilanovar jamoasi deganini bilmas edik, lekin u yerda, ringda qoʻllarini koʻtarib turgan paytda, xonani butunlay boshqa rangga burdirib yubordi.
Men oʻsha vaqtda qurilish texnikumining ikkinchi kursida edim, sinfdoshlar bilan "buni hech qachon mashhur boʻlmas" deb kulgan ekanmiz — chunki qayerdadir bir necha kishi oldida qoʻl koʻtarib turar edi. lekin uning tabassumi… chiroyli dam olish kuni edi, Bas! Qayerdadigina, oʻz shahrimizdan uzoqda, unchalik katta boʻlmagan turnirda gʻolib chiqqanida, buni eshitgach, men va jamoamizdek odamlar oʻz-oʻzimizni qayerdadir eshitganimizdek his qildik.
Uning koʻzlarida koʻrganman — kelajakda oʻrnak boʻlishi kerak ekan... va Bas, hozir oʻzimni koʻrsatdi!
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
Bugun xotiramda shunday bir lahza yurar edi: 2018-yilning noyabr oyida erta tongda qornimdagi g‘alayon bilan uyqudan uygʻondim. Navbatchilikka borayotgan odamlardek, shoshilmasdan qahvamni ichib, telefonni kozdim — Tehronda oʻtkaziladigan Osiyo chempionati haqida xabarlar chiqayotgan edi. "Birinchi marta xalqaro turnir, birinchi martta medal uchun" degan fikrlar aylanardi. O'zimizniki — u bilan birga.
Uning bo'yidan yuqoriroq, ringda, butun guruhimiz bilan ekran boshida o'tirganimizni eslayman. G'olib bo'lgach, u mikrofonga chiqishdan oldin, qizil-bir tomonlama peshonasi bilan kameraga qarshi tabassumi qanday sochilgan edi... Bas, xotiramda shunday: o'shanda qachonlardir, kichikroq turnirda ham yutqazib qo'ymaganimizni, faqatgina u ringga chiqib turgani uchun o'zimizni boshqa his qilganimizni. Bu nafaqat g'alaba, balki — kelajakka bir qadam.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Xotiramda hozir shunday bir voqea avj olayapti: o'shanda o'zimizdek odamlar tomonidan qabul qilingan baxtli ogohlantirishlar — "tug'ilgan ulduzimizga" tegishli edi. Navbatchilikdan uyqusizlikdan uyg'onib, boshqa vaqtlardagidan farqli o'laroq, quvonch bilan aytardik: "Bugun u yurib chiqadi!" — va u chiqdi. Hozir esa barcha uning uchun yurmayapti, balki unga qarshi o'yinlarga yurishayotgandek tuyulmoqda.
Esingizdan chiqmagan bo'lsa, o'shanda hammamiz uning yurakdagi go'zalligi uchun yurar edik. Qayerdadir, kichikroq musobaqalarda qo'l ko'targanida, g'alayon yetib kelardi — chunki o'zgaruvchanlikni his qilardik. Yigit o'zini boshqa his qilganini ayta oladigan darajada o'ziga ishongan edi. Xotirjam, birga yurar edik, chunki u o'zining nurini oddiygina sochardi.
Hozir esa... boshqa: endi boshqa ranglar, boshqa kayfiyatlar. Dastlabki g'alayonlar o'rniga — ehtiyotkorona kuzatuvlar, birinchi bo'lganidan keyingi ikkinchi o'rinlar esa ehtiyot bilan "belgi yo'qligi" deb o'ylatmoqda. U o'sha go'zal tabassum bilan chiqmagani uchun emas, balki... hamma uning orqasiga yurish uchun ruhlantirilgan paytlar o'tib ketgani uchun. Jamoa endi o'ziga qarab yurayotgandek, u esa o'ziga xoslikni ko'zlamoqda.
Boshqacha aytganda, o'shanda u - barcha uchun yo'l ko'rsatuvchi nur edi, hozir esa... boshqa. Yorqinroq, lekin biroz yolg'iz.
Kontekst yalang'och raqamdan ustun.
Hali ham yuragimga tegib turibdi, erkaklar. Nihoyat u yerda, chempionlik yoʻlida birinchi qadam qoʻygani uchun men barchaga hurmat bilan boʻyimni egaman — lekin hozir aytishim kerakki, qoʻrquv nimaning oldindan kelishidan dalolat berar ekan. Azizzim, sizning soʻzlaringizda o'shandagi Bahodirning nurli qiyofasi — magʻrurlik bilan yurgan, kelajakka intilayotgan yigit edi. Endi esa… boshqa.
Yillar davomida uning orqasidan koʻp odam yurdi, chunki u yurakni issiq tutardi. Lekin eʼtibor bering: chempionlik bitta jang emas, bu uzoq yoʻldir. U oʻsha vaqtlarda hech kim bilmaydigan kichik turnirda qoʻl koʻtarganida, hammamiz qayerdadir eshitganimizdek his qilgan edik. Hozir esa… nima boʻldi? U yana oʻsha emaslavchi tabassum bilan chiqsa, balki xonani boshqa rangga burishini ham eshitib qolardik. Yoʻq, yoʻq, vaqt oʻtib ketdi, shuning uchun oʻzini boshqa his qiladi. Lekin omadning oʻzi unga qarshi boʻladi — bu yerda boshqa omad kerak emas, uning oʻzidagi yorugʻlik yetarli edi.
Ha, men ham koʻrgan edim — jamoa oʻziga qarab yurayotgandek tuyulmoqda. Sababi ular uning orqasiga yurish uchun ruhlantirilgan edi. Endi esa oʻz oʻrnini topish uchun kurashmoqda. Bu noqulaylik emas, bu — soddalik. Xoʻsh, kelajakka bir qadam qoʻyishga ham joy qolmaydimi?
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Savol tug'ildi: bu 2016-yilning kuz fasli edi, yoʻlovchilar avtobusida Navoiydan Samarqandga ketayotgan edim, yoʻlda qoʻshni quloqlariga püshundey "Bahodirning toʻqqiztasi keladi" degan gaplar aylanardi... hammani oʻsha yigitning nuri choʻzila boshlagan edi. Biror kichik turnirda gʻolib chiqqanini eshitganda, oʻz qornimda mushukdek qayishardi — "bu albatta boshqa darajaga chiqadi" degan ishtiyoq bilan... 🔥
Bolaligimdan tribunada.
Oh, bu yoʻlovchilar avtobusi… Bas, yoʻlning oʻrtasida stiwardessa „Navbat eting, yoʻlovchilar“ deb qichqirib yubordi, oʻsha paytda bir kishi „Bahodirning toʻqqiztasi yetib keldi“ deganini eshitdim. Yigitlar boshi berk yoʻlga kirdik, deb oʻylashdi — lekin hammasi bir daqiqada boʻldu! Yoʻlovchilardan biri qoʻlida „9“ raqami bilan oʻtirar ekan, „Toʻqqiztasi degan narsa yoʻq, bu Bahodirning oʻzi“ deb aytib qoʻydi. Avtobusning butun yoʻlovchilari hilpiragani holda: „Uyamagan, xalqqa nima etmoqda!“ deb baqirib yubordi. Yigit oʻsha paytda bekinib oʻtirgan edi, lekin barcha eshitib qoldi — shuning uchun endi u „Samarqand-9“ deb nom olgani borasiga gaplar aylanmoqda! 🤣🍿