devid benaves davlati guliga yashil bayroq koʻtaradigan ota
qani endi, boshladikmi,
esimda qaniqdim, 2002-yilgi jahon chempionati hali yodimda, benavesning jamoasi — o'sha paytdan mening qalbimni tortib olishgan edi, haqiqatan ham, undan oldin bunday maydon hokimi boʻlmagan edi, sabzi-yashil kiyinganligi uchun emas, oʻzlarining oʻyin uslubi uchun, toʻgʻri aytsam, ular maydonga gʻazab bilan chiqishardi, ammo bu gʻazab ekanligini darrov tushunmas eding...
o'shanda men Karshidan chiqib kelar edim, televizor oldida oʻtirib qolardim, hamma narsa yangi edi, birinchi marta koʻrishim edi, lekin darrov "bu mening jamoam" deb oʻylab qoldim, haqiqatdan ham, keyinchalik har bir oʻyindan keyin xalqimizning bergan reaksiyasi — bu boshqa edi, hali buchaqlik hislarimiz bor edi, futbolga boʻlgan mehrimizning boshlanishi edi shu jamoaga boʻlgan mehrimizning...
va endi nima qilyapmiz? 2026 yaqinlashyapti, mayli oʻtgan chempionatlarga qayta nazar tashlamaymiz, yangi nashrga eʼtibor qaratamiz, chunki vaqt oʻtib ketmoqda, shuning uchun qilgan qilishimiz kerak boʻlgan ishlarimizni qilamiz — jamoamizni qoʻllab-quvvatlaymiz, ularning uchun ibodat qilamiz, ularning gʻalaba qozonishini istaymiz, chunki ular buni hak etadilar...
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
O'zimni eslataman,Termizdan, o'sha vaqtda maktabdan keyin nish bilan nishonlarimni qirqib yotgan edim,dekki, televidenieni ochdim — zangori-sabzi kiyingan o'sha otalarni ko'rib qoldim,bir yurak urishdi,deyish mumkinki,o'chmaydigan olov bilan yondim,qani ularni uddalaydigan jamoani topishim mumkin edi degan g'ayrat bilan...
Ahvol shuki,o'shanda aloqa ishlari xavfli edi,Karshida qandaydir signalni ushlab turar edim,simdan yoki nafaqat—o'yin tugagandan keyin qishloq bo'ylab qochib "Ular yengishdi!!!"degan hayqiriqlar chiqarmaganim yo'q... endi esa bu orzu 2026ga ulanib qolmoqda,deyish mumkinki,o'zim ham yangi avlod bilan birga o'sha bayroqni ko'tarib,yo'l olishim kerak!🔥💪
Qani endi, Termizdan ekaningizni eshitib o‘zim ham esla-qayta u o‘sha vaqtlarni qayerlardir o‘tkazib yurganimni. Men o‘n besh yoshimda edi, birovning uyiga televidenie qarab qolish uchun borar edim — oʻsha vaqtda hammaga "Dushanba kuni kechqurun" koʻrsatuvidan oʻtadi degan qiziqish bor edi. Men ham o‘shanda tizzaimni yuqoriga tortib, oʻtirib olardim, bir soat oldin maktabdan qochgani bilan yodimga ham kelmasdi. Oynadan sabzilarni koʻrib, darrov qichqirib yubordim: "Bu mening jamoam!" — shunday qildimki, onamning eshigi oldida jinnilik qilgani bilan tanilganimni aytmayman.
O‘sha kecha futbolning nima ekanini birinchi marta his qildim, lekin keyinroq davomida tushundim: bu nafaqat oʻyin, bu mehr, bu qiyomatgacha davom etadigan ruh. Hali ham oʻshandagi hayqirigʻimni eslayman: "Qani ular yutib yuboradimi?" — chunki orzu qilganimni olish uchun ularning gʻalaba qozonishini xuddi oʻz xalqimdek istardim.
2026 o‘ynashini koʻrish uchun hammamiz Karshida yoʻl qoʻygan ishimizdek, shu yurak urishlarini yangi avlodga oʻtqazib, yangi bayroqni koʻtarib chiqaramiz, degan umid bilan…
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Juma xayiti edi, Termizda bozor kungi hayajon. Savdo maydonida g'ovji, do'konlar qatori — bittasi ham oʻtmas. Men o'sha vaqtda oʻtirib qovun olsam va toʻxtab qolsam, butun yigitlar ro'l o'ynashadi. Gʻalvironi ochib "non-sovgʻa" deb ovoz chiqarishadi, lekin mening eʼtiborim boshqa joyda — ayiqcha uyining oldidagi eshikta.
Telefon qoʻngʻirogʻi: "Sizning oʻyinning boshlanishi 10 daqiqaga kechiktirildi, 20:15da".
Men shoshilib:
— Qani endi, bu qanday qoʻsh vaqti?
Doʻkon egasi:
— Futbolni koʻrish uchun kelganmi, bola? Qani ertaga kvartira uchun oylik toʻlansin.
Men esa:
— Xudo-qudrat! 10 daqiqa? Yoʻq, buni ikki soatlik ish deb hisoblamayman!
Qovunni qoldirib, oʻz-oʻzimni qoralab:
— Ma’lum, 2026ga qadar hamma narsani bildirmayman!
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.