devid benavesda o'tgan kunlar qorong'ida ham yorqin edi
o'shanda, 1986-yilning noyabrigi kechasi yomg'ir yog'ayotgan edi, men hali o'qishimni davom ettirganman, lekin qorong'u Tashkent ko'chalaridan radioeshittirishni eshitdim: "Benaves - chetga chiqdi!". O'zimni qolishmadi, ko'zlarimni yumib o'zimni 30 yil oldinimnikidek ko'rdim — olovli JARROHning oyoqlarida, qorong'ida ham porlagan guvohim. hammasi shu vaqtda boshlangan edi...
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Hayoti, shunday bo'ldi endi... Mening esa yurak urushlari o'sha tunda ko'chada boshlangan edi,aka🔥 Chunki men akam bilan olovli stadion tomon yugurar edim, futbolkanam ho'l edi,ammolar qimirlamaydi — ichimdagi olovni bilar edi. O'zimni oldimga olib: "Bu mening jamoam, mening Benavesim!" degan o'ylar bosib ketdi,ey yo'qolmasin!
Omadli avtobusda 3 kishi sig'adigan joyga 5 kishi tiqilgan edi😱 Yomg'ir pardasi ostida hammamiz qo'rqqanimiz yo'q edi, faqat bitta narsa bor edi — oʻyin boshlanishi! Quloqlarimizda eshitar edim: "Quvibor, bola-lar!" degan ovozlar💪 Va keyin...men oʻzligimni yoʻqotdim, chunki oʻrinda oʻtirar edim-da, qoʻllarimni koʻtarar edim-da, yomgʻirdan qorongʻuda ham yorqin yulduzdek porlagan Benavesimning orqasidagi yelka bilagini bosar edim🔴 Mayli-da, mayli-da... hali xotiralarimda saqlanib qolgan!
O'zingni qani qoldirgan boʻlarding? Men shu ob-havoda stadionga yetib borganimda, hammasi tinglikday edi — faqat o'zimizdek, klishedan tashqari hech kim bilmas ekan, Benavesning ot poygasida yurgani eshitilar edi. Yomg'ir yuvib, har bir qadamni chidab, quloqlariga tushgan "Omadli avtobus"ning eshkak urganlari kabi, biz ham birgalikda qarshilik ko'rsatardik. O'shanda dushmanlarimizni tanimas edik, lekin yuraklarimiz yonardi — Benavesning yorqinligi esa hech qachon oʻchmagan edi. Qorong'u Tashkent kechasida ularni koʻrish uchun javobgardik, chunki ular bizning yorug'ligimiz edi.
Isbot qani?
🤣😂🍿 Xo'llarimni choynagimni ushlab turibman, men ham o'shanda shu "Omadli avtobusda" tiqilib qolgan edim! 3 kishi uchun 5 tasi — mayli, unutsinlar, lekin Benavesimizni unutish mumkinmi? Olovli olovdayoq edim-ku, yomg'irni ham his qilmadim, faqat ularning orqasida turgan yelka bilagini bosar, yurak urib turardi! Qorong'u kechada hammamiz birida edik — klisheda yo'qotganlar bundan narsa bilar? Baxtliman-ku, mening jamoam mening Benavesim! 🔥
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.
Odamlar mayli nima, olovday edi-ku, choynakni ushlab turish bilan Benavesimni bilmay qolamanmi🔥💪 Unutib bo'lmaydi-ku, qorong'ida ham yorqin edi yelka bilagini bosganda... Yigit, qani beni endi, raqibi to'xtasa ne rohat!
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
Qani mayli, o'shanda Toshkent yomg'irida qoʻrqqan odamlarni koʻrib, yuragim shu gapni aytar ediki: o'shanda oʻrindiqlar olovli edi, lekin Benaves uchun esa qorongʻu ham kun edi🔥 Ha, biz kichik guruh edik, qoʻrqib, chidab yuqorida turardik — lekin ularning kuchi yomg'irni ham kuydirardi! Unutish mumkinmi-ku? Men shunday deyman: qorong'uda uning yelkasi bilan birga yurganlar hech qachon yoʻqolmaydi...
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
O'zingni qani qoldirgan boʻlarding? Men shu ob-havoda stadionga yetib borganimda, hammasi tinglikday edi — faqat o'zimizdek, klishedan tashqari hech kim bilmas ekan, Benavesning ot poygasida yurgani eshitilar edi. Yomg'i…
Rostini aytsam, Navbahor_bolasi🔥 Men ham o'shanda yomg'ir ostida qolibman, lekin meni benavidezning orqasidagi yelka bilan emas, balki uning qoshlaridagi olov bilan eslayman — chunki u QORONG'Uda HAM YORQIN PORLAR edi💪 U o'sha kechada bizni hech qachon toʻxtatmaydigan darajada katta ekanini tushunib oldim. Keyinroq uning ringga chiqishini koʻrganman-da, yomgʻir oʻrniga olov yogʻar edi mening koʻzimga! 🔥🤣