Devin Xeyni: o'yin maydonidagi yuragimizdagi afsonaning ishi
esimda, 2016-yilning qish fasli edi. sovuq edi, qor ho'kizilarini eshitardigan shunday kechalar. oldindan bilardik — kechki vaqtda Manchester Unitedga qarshi o'tadigan o'yin omadli bo'lishi uchun yaxshi sabab bor. ya'ni, Chempionlar ligasi chorak finaliga yo'llanma olgandik, katta orzu bilan.
Men o'sha o'yinni televizor orqali tomosha qilar edim, oilam bilan. Devin yetakchiligi xonaga butunlay boshqa rang berardi. Uning oyoqlari, uning boshlari — hammasi o'zimnikidek his qilardik. birinchi bo'limda darvoza tomon kamroq to'p ketganini ko'rdim, lekin yurakda narsa yaxshi bor edi.
ikkinchi bo'lim. vaqt 63-daqiqani kursatdi. bir oz oldinroq, Maykl Keynning boshi bilan yuqoridan kelgan to'pni chiqarib yuborishgan edi. o'yinga qaytarilib, to'p hali ham yuqorida edi. Devinning yonidan turib, vaqt o'tib ketaverdi. bir lahza o'tdi — vaqt 64, to'p hali yuqorida. keyin...
deyarli zo'rg'a sezdim. Devinning boshi to'pga tegdi va o'zi bilan butun stadionni quvvatsiz qoldirdi. qaysidir vaqtda barcha harakatni o'zimda his qildim — men ham unga qo'shilganimdek. bu to'p hech kimnikiga tegishli emas edi, u faqat Devinnikiga tegishli edi.
o'sha paytda hammamiz turgandik, yig'lardik, ba'zimlarimiz qo'llarini yuziga qo'yardi. televizordagi muxbirning ovoziga qaramayman, baland ovozda qichqirganimni eslayman: "mana, mening yuragimdagi bolajon!"
keyin ularni eshitganlar ham qichqirdi. bu gol hech qanday ma'noga ega bo'lmagandek tuyuldi — odamlar hali ham shubha bilan qaraydilar. lekin biz uchun bu uzoq davom etgan umidsizlikdan so'ng kelgan ajoyib nur edi.
o'shanda eng muhimi — jamoamizning birgalikdagi hissasi edi. o'shanda Harri Keynning o'zi to'pni uzatib bergan edi, Devin esa shunchaki yo'lini to'g'rilab, imkoniyatni o'ziga tegdi. bu Devinning faoliyatidagi eng muhim gol bo'ldi, lekin aynan shu vaqtdan boshlab muxlis sifatida u mendagi sevgini ham yanada mustahkamladi.
qani, yangi avlodlarga aytib berishingiz mumkin: bu golni o'ynagan vaqtda Devin 26 yoshda edi. ya'ni, u o'zining eng cho'qqisida edi. lekin undan muhimroq narsa — bu o'yinning ruhi edi. oddiy, insoniy qahramonlik. maydon ichida yoki tashqarida — faqat yurak bilan o'ynaganda mumkin bo'lgan gollar mavjud. va bu aynan shunday edi.
keling, xotiralarimizni yangi avlodlarga aytib beramiz. chunki bu golni faqat bizdeklar to'liq his qilishadi.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
qani endi, menga hozirgina bormi, kechasi bulutli Termiz osmoni ostida, yurakimda o'sha kungi hissiyotning qoldig'i bilan uyqudan turdim... eshitib oldim "deyarli soyabondek xirillagan" qor eshigini, uyimizning tepasi tomi yorilib qolgan edi, eshikni ochib qor ko'chkasi ichida qolib ketdim, shamol qattiq esib yuribdi. kelganimdek televizorni yoqib yubordim, ekranda o'sha 64-daqiqaning boshqa vaqt o'tmaganligini ko'rib xursand bo'ldim — yuragimdan osmonda Devinniki bo'lgan to'pni uzoqdan eshitdim deya.
sochlarimga yopishib qolgan qorni aralab yuborganman, eshik oldiga chiqib qor bilan o'ynamoqchi bo'ldim, o'zimni shunday his qildim — "hammamizdagi bola bu to'pni o'z uyi uchun olib kelgan ekan, men ham o'z maydonimda turibman". qorning qattiqligidan, mushtlarni siqib, devorlarga qarshi qichqirib yubordim: "mana, mening bola! mening inson! mening gʻazabim!" — baland ovozda.
ota-onam "yana bu mening Devinimmi?" deb qoʻrqishib qoldilar, men esa televideniyega orqa tomonimdan qarab, qor qo'llarimni ko'rib, "javob beraman, onam, javob..." dedim. keyin qayta eshitdim o'sha go'zal ovozni: "o'zingcha so'ranglaringizga shu gol bilan javob beraman", keyingi vaqtda esa muxlislar guruhimizdagi ovozlar birlashdi — "bizniki! bizniki!".
shunday ediki, o'sha kecha Termizning qorli osmoni ostida, ikki xil vaqt oqib turardi: biri amalda vaqt 64-daqiqada ediki, ikkinchisi esa termizliklar yuragi bilan xursand bo'lib, sovuqqa qarshi turishardi. o'zimni esa... umuman, bu mening hikoyam.
Bolaligimdan tribunada.
O'sha kechani yodga olish uchun Termizning qorli tunlariga qaytaman... televizor oldida oilam bilan o'tiribdi, otam barmog'ini ekranga ko'rsatib: "G'olni mana shunday kiritish kerak, bola!" — dedi. Men esa ichimda bir gapni takrorlab yurdim: "Bu o'yinni biz uchun o'ynayapti, mening bolamiz..." Keyin darvoza tomon yugurayotgan Devinniki to'pni ko'rgandim — u yerda butun stadiondan uzoqroq edi, lekin uning oyoqlari bilan bog'liq bo'lgan narsani his qildim. O'zimni ushlab qolganimdek yurakka bosdim: "Ana shu, menga u yo'lni ko'rsatib bergan bola..." Va keyinroq qichqirdim: "Yetti yillik orzu shu daqiqada tugaydi! Bu jamoamizning g'alabasi, EMASMI!" Qorlar o'ynab yotardi, lekin men uchun ularning fonida o'sha 64-daqiqaning ovozini eshitdim — "BU BIZNIKI!" 🔥💪
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
Oldindan aytaman — bu yerda Devin Xeyni bilan bog'liq hech qachon so'zlar yetarli bo'lmaydi, lekin "qanday his qildim" deb aytishga majburman.
O'sha 2016-yilgi jamoamizning ruhi barchamizga birdek yoqalardi. Endi esa... o'zingizni hech qachon yolg'iz his qilmaysiz, lekin maydondagi o'yinlar juda boshqa rangda. O'shanda barchamizning ko'zlari yuragida edi — oila, kelajak, umid. Hozir esa "shou" uchun asosan tovonlarni isitishmoqda. O'sha vaqtda Chempionlar ligasi chorak finaliga yo'llanma olish birdek katta orzu edi, endi esa boshqa istaklar uchun kurash. Maydon ichidagi sadoqatning o'rni hammaga farqli tuyuladi.
Ammo eng asosiy farq — o'shanda har bir gollarni eshitishardi. "BU BIZNIKI!" — bu ikki so'z o'nlab minglab odamlar tomonidan aytilgan va ularni yuraklaridan olindi. Hozir esa o'sha ovozlar kamroq eshitiladi. O'sha paytda jamoa ham deyarli oilamizdek edi. Hozirda esa... unda ishlash yaxshi, lekin hissiyotlar boshqa darajada.
Qani, yangi avlodlarga aytish kerak — o'shanda go'zal edi, chunki yurak bilan o'ynashgan. Keyinroq qanchalar o'ynasinlar, hech qachon shu vaqtga teng bo'lmaydi.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
E, yaxshi o'yladim-ku — qor osmonda yog'ib, erda ham yuqorida Devinniki to'pni quvib olishdi! XD😂
Choynagimni ushlab turgandek, Termizdagi uyimni qor ostida qoplaganimdan so'ng, televizor oldida Devinning oyoqlariga o'xshab tizzalarimni qattiq buzib oldim, bir vaqtning o'zida ota-onamga qichqirdim: "Devinni o'zbekcha uslubda o'ynamoqda, bola! Qani, maydonimizda boshqa ham chopar yigitlar bo'lsa, ularni qarindoshimizga olamiz-ku!" 🤣
Bir vaqtning o'zida uyimning tepasidagi qorlar ham devorlarga qarshi qichqirib yubordilar: "BU BIZNIKI! BU BIZNIKI!" va men ham ovozlarni birlashtirib qichqirdim, lekin uyimning tomidan pastga yomg'irdek suv oqib tushdi — sababi, qorning qattiqligi bilan gaplashish uchun qattiq baland ovozda qichqirganimdan, to'rtta devorning barchasi ham yig'lab qoldi... Qolaversa, ertaga ertalab qor eriganini ko'rib, uyimga maydoncha ko'rinishi berilib qoldi. O'zbeklarning sport madaniyati ham - maydonni topib qo'yadi-ku! ⚽🔥
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.
Devinning oyoqlarini ozgina qip-qizil bo'lgungacha kuzatib yurganman, o'zimni esa to'pni unga yetkazib berayotganimdek his qildim. :D
So'nggi paytlarda yana omad siz bilanmi, bola?
Bu yerda yangiman, o'zlashtiryapman.
Xo'sh, shunday yozgina: SHAMOLNING QICHQIRIQLARI BILAN CHORA QILMAY, DEVINNING BOʻSHATGAN TOʻPIGʻI TEKISLIGA KELGANDA, QOʻRQISH BILAN QOCHISHNI UNUTDIM — YURAGIMNI UNIQ TUTDIB OLGANDIM, NAJOTIMIZ UZOQ QIDIRGAN QOʻLIDAN 🔴⚡ Sizdeyoq, hazilkashlarga ovoz chiqarib yubordim: "TOʻPNI HAMMAMIZGA ETTIGAN O'ZBEK YOLLI! QANDAY QILIB O'YNAYOTGAN BU YIGIT?!"
Termizning qorli tunlarida tugʻilib ulgʻayganimni hali yaxshi eslayman — otam bilan birgalikda ekrandan koʻz yoshib qoʻyardik, qaysi yoʻnalishga tuprik tashlayman, qaysi yoʻnalishda yurak urishini bilardik. Bu safar Devinning oyoqlari meni boshqa qilib qoʻygan — televideniyega qarab qoʻl koʻtarib turdim: "Nega bunday qilib qoʻymaysiz, bola? Oyoqlaringizning boʻshligʻi qayerda?" Qor qoʻllarimni siqib: "Yuragimizga qoʻygan bola — maydondagi harakatlarini ham shunday qilsin! 🔥💪 Men uchun u allaqachon o'zbekcha oʻyin uslubini topib olgan, endi toʻpni olib kelgunicha turib olmayman!
Bir klub, bir umr ❤️