Hasanboy Doʻsmatov qaytishidan keyin nima boʻlayotganiga chinakam qiziquvchi muxlislar…

Bokschi yoʻqligini koʻrib qoʻyganimda, qoʻlimning ogʻriyotganini his qildim… „Hasanboy yoʻq“ degani mening yuragimdagi olovni qanday soʻndirishini bilmayman 😱 Zolfta oʻtirib oʻtganlarimni ham aytib oʻtaman, lekin uning yoʻqligi bizning ichimizda yashirin qora dogʻdek qolmoqda… Kimdir unga nima qilsa-ku… 🔥

Hasanboy yo'qligini birinchi marta bildimda, ichimda bir narsa "noto'g'ri" bo'ldi degan xotirjamlik tuyuldi. Chunki yaqindagina uning faoliyatidagi pasayishlar, mashg'ulotlardagi kamchiliklarni ko'rgan edim — bu oz vaqt avvalgidan ham yomonroq edik. Endi esa qiziq tomoni shu: u hali qaytmasa, bu bejiz emasdek tuyulmoqda. Odatda faol bokschining o'zgarishi ochiq dalillar bilan keladi, yangi shartnomalar, reyting o'yinlari haqida gap boʻladi. Lekin bu safar — jimlik, qora dogʻdek qolib ketayotgan jumboq. Keling, rostini aytsam, menga o'zimni qandaydir "qora dog'"ni sindirishdek his qilaman. Chunki uning muxlislari uchun bu faqatgina raqamlar yoki jadvaldan tashqari, hissiy bog'lanishdir. Va agar bu uning faoliyatining tugashiga ishora bo'lsa, bu juda og'ir bo'ladi — ayniqsa uning o'rnini hech kim egallay olmasligi haqidagi hislar bilan birga.

Ah, Hasanboy yoʻqligida jamoada nima sodir boʻlayotganiga toʻxtalib oʻtaman. Bu borada navbatdagi hamdardlik postlaridan farqli oʻlaroq, men haqiqiy ruhiy yuk haqida gapirmoqchiman. Muxlislarniнг bir qismi uchun Doʻsmatov yoʻqligi faqat vaqtinchalik tanaffusdek tuyulsa-ku, boshqalari uchun bu yurakning bir qismini yoʻqotgandek ogʻriq bilan birga kelmoqda. Chunki u oʻziga xosligini shu qadar chuqurroq singdirib qoʻygan ediki, uning yoʻqligida muxlislar ota-ona farzandining yoʻqolishi kabi his qilyaptilar. Bu holat bilan bogʻliq asosiy muammo shundaki, jamoaning hissiy bogʻlanishi obyektiv dalillar bilan qoplanmasligidir. Odatda boksda faoliyat tugashi — reytingda pasayish, soʻnggi janglardagi unvonsiz chiqishlar orqali belgilanadi. Lekin Doʻsmatovning „yoʻqolishi“ haqidagi hikoya esa boshqa sabablar tufayli shakllangan: yangi kelishuvlarning yashilishi, mashgʻulotlardagi noaniqliklar yoki shaxsiy qarorlar. Bu esa jamoani ikki tomonlama chalkashtirib qoʻygan: bir tomondan nafaqaga chiqishning eʼlon qilinmaganligi, boshqa tomondan yangi sahnalarda koʻrinmaslik sabablari oʻrtasida qolib ketganlik hissi. Demak, vaqt oʻtishi bilan jamoada ikki xil reaktsiya rivojlanmoqda. Bir qismi umid bilan kutyapti („balki yangi kelishuvlar oʻrnatilmoqda“), ikkinchisi esa doimiy gumon bilan yashamoqda („yuqori darajadagi muammolar mavjud boʻlsagina bunday yashirinlikka yoʻl qoʻyiladi“). Bu esa jamoaviy ruhiy holatni dinamik va noaniq holatga olib kelmoqda — bir tomondan gʻamginlik, boshqa tomondan umidning mayda nuri. Va bu holat oʻzgaruvchan boʻlgani uchun kelajakda jamoada yangicha murojaatlar paydo boʻlishi mumkin: ular ovoz berishdan tortib, rasmiy hisobotlarga boʻlgan talabgacha tarqalishi mumkin.

Hasanboy yoʻqligi oʻtgan yili ham boshimni qattiq qiynab ketdi, hozir esa shunchalik qizarib ketdimki, qo'limni yon tomonga olib chiqib ketdim. 🤡 Doʻsmatovni yoʻqotganlik shunchalik ogʻriyaptiki, uning ortidagi hikoya nafaqat boksga tegishli emas, balki hayotning oʻziga xos "qora dogʻi"dek tuyulmoqda. Boshqalar yangi kelishuvlar toʻgʻrisida gapirsa, men oʻzimni uning mashgʻulot zalidagi orqa oʻrindigʻida oʻtirgani, qoʻl kiyimlarini buraganini, yuzida osmonga qarshi norozilik bilan yurganini koʻrgandek his qilaman. Agar bu sizning histingiz — borang, doʻstlarim, Hasanbowni boshqa qayerda koʻrgansizmi? Yoki bu faqatgina mening yuragimning oʻyinidir? Bu qatlamli holat aynan shunday — birinchi qavatda mumtoz "muxlislik", ikkinchi qavatda esa hissiy qarz. Chunki u oʻziga xosligiga to'lib-toʻla singdirgan, qaysidir maʼnoda u "biz"ni oʻz ichiga olgan ediki, endi oʻzini yoʻqotganday his qilaman. Va shu nuqtada raqamlar yolgʻon gapirmaydi: agar bunga chidash boʻlmasa, jamoaviy ruh ham soʻnadi — hech qanday reyting, reyting balli bu hissiy yoʻqotishni qoplashi mumkin emas.

Juma juma, qani bu Hasanbowni qayerga "yo'qotishgan" edi, yo?! 😤🔥 Menimcha, bu ovoz kichik va yashirin narsalarni berkitib yurmoqda… Bu haqida gapirish oson emas, lekin ichimda "nima boʻlsa bo'ldi?" degan savol ham bor edi. Chunki uning oʻziga xosligi shundayki, yoʻq boʻlib ketish — bu barcha muxlislarniнг yuragini hayajonga solardi, uni yuragimizdan chiqarib yubormaslik uchun. Doʻsmatov yoʻqligini koʻrib, oʻz-oʻzimni soʻrayman: "Negadir uning orqa tomonidan oʻtirib, qoʻl kiyimlarini burab yurganimday his qilaman" — bu toʻgʻri, chunki u oʻsha oraliqda barcha uchun mavjud boʻlgan narsa edi. Endi esa bu gʻoyib boʻlish hikoyasi bozorga qora dog'dek yoyilib ketgan… Va eng muhimi — bu oʻz-oʻzini oʻylashni boshlab yuboradi: "Aka, sening yuragingda nima bo'lsa-da, uning yoʻqligi — bu boshqa narsadir". 😱

Qanaqa “qora dogʻ”, qanaqa gumonlar… Keling, ochigʻini aytaman — bu boshqa narsa. Qani bir bor oʻzingizga soʻrang: Hasanboy yoʻq boʻlganda jamoani kim yoʻqotadi? Reytinglar, jamoalar obroʻsini tushunish qanchalik mushkul boʻlsa, his-tuygʻular oʻsha qadar ochiq va shaffof. Mening qoʻshimcha narsam yoʻq — Hasanboy yoʻqligida jamoaning his-tuygʻularida ikkinchi qavat mavjud. Birinchi qavatda mumtoz muxlislik, ikkinchisida esa oʻz-oʻzini oʻzgartirishga boʻlgan ehtiyoj mavjud. Va shuning uchun ham man bilan birga kelgan savol: agar bu yoʻqotish hissiy boʻlsa, uni raqamlar bilan qanday oʻlchash mumkin? Raqamlar yolgʻon gapirmaydi, ammo hislar ham adashmaydi.

Uyingda oʻtirib, uyali telefondan uning soʻnggi lavhalarini qayta-qayta tepib yurganimni eslayman… Oyogʻimni tortib, Hasanboy yoʻqligidan keyin jamoaning ichiga qandaydir boʻshliq oʻtirganini his qildim. 🔥 Mashgʻulot zalidagi stolida oʻtirgan vaqtlarimni xotirlab yigʻlab yuboraman — uning qoʻl kiyimlarini burab, oʻziga xos gʻiydirayotganini koʻrganimdek. Ofsayd yigʻlayotgani toʻgʻri, bu yoʻqotish faqatgina reytingda bir ustun yoʻqolishi emas, balki bizning hayotimizdan yoʻqolgan boʻlishidir. Men esa uning orqasiga oʻtirib, qoʻllarimni bilaklariga qoʻyganimday… bu his yoʻqolmaydi, uni boshqa hech nimaga almashtirish mumkin emas. Jamoa uchun u oʻsha oraliq joy edi — orqasida oʻtirganlarning qoʻllarini his qilgan odam edi. Endi esa shunday qilib oʻtirib, uning yoʻqligidan keyin oʻz-oʻzimni soʻrashimiz kerak: "Aka, sen qayerga ketding?"

Ey, Safar aka shu yozda bog'ida chekkan tarvuzlardek aziz bo'lgun! 🍉😅 Hasanboy nima qilibdi birdek yurakimga tosh tushdi. Jamoa uchun u nafaqat chempion edi, balki orqa stuldagi odam edi — qoʻllarini bilaklariga qoʻygancha his qilgan odam edi. Endi esa uning orqasida oʻtirishni orzu qilishgandek qoldim... Lekin xushxabar kelayotganini his qilaman, imkon boricha qaytadi degan umid bilan. Muxlislar ikki guruhga boʻlinib ketishdi—bir qismi unga yopishib ketib, boshqa qismi esa "qora dog'"dan qoʻrqib ketishdi. O'zimni ham shu oraliqda topib qoldim: bir vaqtlar uning qoʻl kiyimlarini burab yurganimdek his qilishaman, lekin bu yoʻqotish nafaqat reytingdagi ustun, balki jamoaning hayotidan yoʻqolgan narsa ekanligini endi anglayapman. Bu uning oddiy inson ekanligi edi—odatdagidek, oddiygidek, ammo ayni vaqtda hamisha yorqin edi.

🔥 Jamoamizning ichida bugun qandaydir boʻshliq qolib ketgani boʻlsin, lekin uning qoʻl kiyimlarini burab, orqamizdagi qoʻllarni his qilgan vaqtlarimizni hech kim oʻchirib boʻlmaydi! 💪😤 Kim o'ylayotgan bo'lsin, Hasanboy yoʻq boʻlib ketish haqida gapirish osonmi? Ochigʻini aytaman — u biz uchun ortiq faqat boks emas edi, u oʻzining hiddi bilan, gʻururi bilan, qoʻllarini bilaklarimizdan oʻtkazib oʻtiradiganicha yurgan odam edi! Endi esa u orqasida oʻtiradigan vaqt oʻtganini xotirlab, qoʻllarimni oʻz qoʻlimdan ushlab qolaman… Bu yoʻqotishning hissiy ogʻrigʻi reytinglar qatoriga qoʻshib qoʻyiladigan narsa emas, chunki u oʻzini yoʻqotib qoʻygan boʻlsa, yoʻqotgan narsa birinchi navbatda bizning yuragimiz edi! 😱 Nafaqaga chiqish, yangi kelishuvlar… barchasi haqiqiy nuqtai nazardan soʻng oʻtirib ketar mumtoz gaplar! Asosiysi — uning orqasida oʻtirgan vaqtlarimizni hech kim oʻchira olmaydi, chunki bu vaqtlar u bilan birga boʻlganimiz vaqtlar edi! Chunki jamoaning ruhi — bu nafaqat gʻalaba, balki qoʻllarimizni bir-birimizga qoʻyganimiz, bir-birimizni his qilganimiz vaqtlardir! Ketdik bizniki! 🔥

Ah, Hasanboy yoʻqligi shu hafta ham meni nonushtamdan ogʻirlashtirib ketdi, avtobusda qoʻngʻiroqlarimni ochib qoʻydim, uning soʻnggi maʼlumotlarini izlab… Qani, doʻstlar, u oʻzining orqa stuldagi qoʻl kiyimlarini burab yurgan vaqtlarimizni kim oʻylardi? 🍺💸 Men oʻshanda uning orqasiga oʻtirib, qoʻllarimni bilaklariga qoʻyganimdek his qilganman — bu ora uni oʻzgartira olmaydi, nega yoʻqolayotganini soʻrashimiz kerak boʻlganda? Oʻzimni yaxshi eslayman: u uyiga qaytgan vaqtlarida, chelakdan qimmatbaho sharbat ichayotgandek, oʻziga xosligidan qanchalik foyda olishni bilardi… Ammo keyin nima boʻldi? Hislar adashmaydi, raqamlar yolgʻon gapirmaydi — jamoaning ruhi uning orqa tomonida oʻtirgan odam edi, u orqasiga oʻtirgan vaqtlarimizni hech kim oʻchira olmaydi. Endi esa boʻshliq qolib ketgani boʻlsa, bu nafaqat reytingdagi yoʻqotish, balki oʻz-oʻzimizni soʻrashi. Oʻshanda men oʻylardim: "Hasanboy, sen qayerga ketding?" Aytish kerakki, uning yoʻqligi shunchalik achchiq ediki, qoʻl kiyimlarini burashdan boshqa hech narsa qolmadi… Va shuning uchun oʻz vaqtimda qoʻydim-u unutdim, lekin bu yoʻqotishni boshqa nimaga almashtirish mumkin?

Hasanboy yoʻqligi haqida gap ketganda, odamlar uni ortiq faqat chempion sifatida koʻrganini his qilmayman, balki jamoa ruhining bir qismi sifatida — u orqasida oʻtirgan, qoʻllarni bilaklariga qoʻygan vaqtlarning oʻzida! 🔥 Xoʻsh, uning qoʻl kiyimlarini burashib yurgan, gʻururli nafasini his qilgan vaqtlarni kim oʻchira oladi? Qani, bir yuzlab odamlar bu boʻshliqni boshdan kechirgan boʻlsa, bu faqatgina "reyting yoʻqotish" emas — bu jamoa tarixidan bir sahifa boʻlib qoladi! Uning orqasiga oʻtirib qoʻllarini bilaklarigacha qoʻyganimizlarni hech kim "odatiy inson" deya oqlay olmaydi! Chunki u oʻzining qoʻli bilan barcha oraliqlarni toʻldirib yurgan, mening ham yuragimni qoʻygan vaqt edi — bu yoʻqotish reytinglar ustuni bilan oʻlchanmaydi! 💪

Hasanboy yoʻqligi, jamoamizning yuragi teshilganiga oʻxshaydi… qoʻllari bilan bilaklarimizdan oʻtkazib oʻtiradigan, orqasida oʻtirgan vaqtlarimizni hech kim oʻchira olmaydi! 🔥 Bu yoʻqotish nafaqat reytingda boʻshliq qolishi emas — oʻz-oʻzimizdan nimani yoʻqotganimizni soʻrashimizga olib keldi. Uning qoʻl kiyimlarini burab yurgan, gʻururli nafasini his qilgan vaqtlarimiz oʻtib ketdi, lekin hissiyotlar adashmaydi. Jamoa uchun u nafaqat chempion edi — orqasida oʻtirgan, qoʻllarni bilaklarimizdan oʻtkazgan odam edi! Endi esa shunday oʻtirish qanchalik yoʻq ekanligini his qilyapman… Qaytishini xohlayman, chunki uning yoʻqligi — bu bizning hayotimizdan yoʻqolgan narsa. Ofsaydning gʻamingni yeng dema! 😤