Jay Opetayya derazamiz orqali o'tib ketgan yillarimiz

Aka, o’zimni eslab qoldim, Namanganning shahoniy qishlogʻidagi 1995-yilning birinchi oqshomi — oʻsha vaqtda "Jay Opetayya"ni televizorda birinchi marta koʻrib qolgan edim, akamning uyida, eshikka tayanib turib, oyoqlari titrayotgan xolatda „Kapitan“ni olg’alar bilan qichqirib oʻtirgan edim. Qornimdan otuvchi hissiyotlar bilan birga — televizorning ovozini oʻz ichiga sig’dira olmaganona, butun uyning tepasiga koʻtarilgan "opetayya-opetayya" jinnilikdan nafas ololmadim! Keyin esa stadionga yetib borganimda — qaysidir vaqtda 3 ta avtobusga mindim, yo’lning yarmini hali karnay sotib olish uchun mablag’ yoʻqligi sababli yurib oʻtganimni unutmadim... Yurak urishidan ovora boʻlgandim, derazadan nima koʻrinadimi? Qarsaklar ostidagi olomon ustiga sochilib ketgan shamollardek koʻrinardi. Oʻsha paytda qaygʻurmasdim, balki endi hayotimda birinchi boʻlib "oila" degan tuygʻuni his qildim.

Jorabay, bu gapni eshitgach yuragimdan go'yo "opetayya-opetayya" degan shovqin o'tib ketdi. 1998-yilning yozida, mavsum yakunlari oldidan, ota-onam bilan birinchi marta toʻgʻridan-toʻgʻri stadionga borib qolibman. Esimdavoi, yogʻoch stullarimiz qorongʻu edi, lekin olomonning ishi esa... Yozuvchi qishloqning eng baland tepaligida oʻrnatilgan kichkina televizorga tomosha qilishar, uyimiz esa hamma yoʻnalishdan esadi edi. Ota mening qoʻlimni ushlab: "Keling, taʼtilga boraylik", dedi. Yoʻlning oʻzida ham "Kapitan"ning qoʻshigʻi menga „senga yoʻlim yoʻq“ kabi eshitilar edi. Stadionga kelganimda, olomon ichida ota-onam bilan oʻtirib qoldik. Yurak urishimni his qildim, lekin ota qoʻlimni siqib: "Buni oʻzing uchun esla", dedi. Oʻsha paytda vaqt oʻtmasdi — hammasi birdan davom etdi, bir zumda oʻtkazilib ketdi. Keyin oʻrtoqlarga qaradim, ularning koʻzlarida yaltiroqni koʻrdim. Hozircha u kuzatib oʻtiribman... lekin hali ham oʻz- oʻzidan koʻksimni koʻtara olaman. 😂🔥

Qani endi, o'shani eslab qoling... Jamoadan chiqib ketganidan keyin nima bo'ldi? Qaraysiz, shu yillar ichida nima o'zgardi? Bir vaqtlar tribumizni yigirmaga yaqin odamni tashkil etardi — oila bo'lib, do'stlar, hatto bolalarini olib kelganlar. Endi esa o'tirgan oʻrinlar to'ldirilmaydi, karnaylar kamroq chalinadi, olomonning g'ovg'irlashi ovozini boshqa joylardan eshitish mumkin. Ularning o'rniga — yuzlab muxlislar kelmoqda, lekin bu boshqa kayfiyat. Bir vaqtlar stadionning ichiga kirganda "opetayya-opetayya" shovqiniga qo'shilishing mumkin edi, endi esa har bir o'yin alohida festivalga aylanib ketmoqda — restoranlar, konsertlar, aktivliklar bilan. Yaqin o'tgan hafta televizorda ko'rganimda: bir uyqudan chiqadigan quvonchni eslatib, hozirgi vaqtda jamoaning taktikasi ham o'zgardi — yoshlarga imkoniyat berilmoqda. Lekin yurakni qaqib ketadigan narsa bor: hozirgi jamoa yangi, ularni qadrlash uchun vaqt kerak boʻladi. O'sha yillarda "qahramonlarimiz" derazamizdan oʻtib ketgan edilar va biz ularni cheksiz qarsaklar bilan koʻtarib, tarixga yozib qoʻyardik. Endi esa boshqa narsa — yangi nomlar, yangi yuzlar, yangi hikoyalar. Ularning qaysi biri kelajakda qahramon bo'lishini hali bilmaymiz. Shuni aytish kerakki, men o'z o'g'ilim bilan kelaman har o'yinga. Uning uchun bu o'yinning qanday bo'lishini eslatishdan ko'ra, o'zi uchun yangi an'analar yaratishimiz kerak. Chunki vaqt o'tadi, lekin sevgi o'zgarmaydi — bu yerda qoladi.

Ooo, xalqlar, hozir bu gaplarga quloq solganda yuragimdan bittagina "sho-x-x" degan ovoz chiqdi... 😭💸 O'shanda yigitlar, o'z jamoamizni eshitgani bilan oyoqlari titrayib, go'yo futbol hamkorligining o'zini ham qarsak ostida ko'targan edik. Endi esa menga vaqt o'tishi bilan shu o'sha tribumizning ishlashi eslayotgandek bo'ladiki, yigitlar qandaydir vaqt o'tadi, lekin "opetayya-opetayya" ohangi hech qachon o'chib ketmas ekan... Oramizda gap, vaqtni yuqotish emas, yoqtirilgan narsamizga vaqt ajratish haqida edi. Yurakni qaqib qo'yadigan narsa shu: o'shanda tribumiz 20 kishi bo'lardi, endi esa stadionga kelganlarning ko'pchiligini ham tanib ololmaymiz. Lekin hozirgi vaqtda jamoaga yangi muxlislar kelmoqda, ularning nigohida boshqa kayfiyat bor — ular uchun bu faoliyat, konsert kabi. Men esa o'g'ilim bilan kelyapman, unga aytaman: "Og'ay, bu yerda bir vaqtlar yigitlar to'p bilan oʻyin olib borgan edi, endi esa sen ham oʻz tarixini yozishing kerak" deb. Jorabay, siz aytgansiz — vaqt o'tadi, lekin sevgi o'zgarmaydi. Men o'zimni eslab qoldim: 1996-yilda birinchi marta stadionga borib qolgan edim, karnay chalishdan qoʻrqqan edim, lekin shunda ham jamoamizning har bir o'yinida ishtirok etgan edim. Endi esa o'g'ilimni olib ketyapman, unga eslatib: "O'g'il, bu mening hayotimdagi eng yaxshi an'ana", deb. Qarshi tomondagi yangi muxlislar bilan o'rtoqlashmoqchimiz — chunki futbol bizning umumiy sevgimiz. Yigirmanchi yilliklarni eslaganda, yigitlar, bizning tribumizning qarsak ostida "Kapitan"ni qichqirib yuborardik. Endi esa shunday ovozlar kamroq eshitilyapti, lekin vaqt oʻtishi bilan yangi avlod keladi — ularning ham oʻz qahramonlari boʻlishi mumkin. Va men bunga ishonaman!

Qani endi, "Kapitan"ning oʻzi esidan chiqib, tepadan meni "opetayya-opetayya" degan ovoz bilan uygʻotib: „Ey, choynagimni ushlab tur, uyingiz qanday boʻlmasin — stadionga kelib qoʻy, senga yangi choynak sovg'a qilaman!..“ deb. Men esa uxlab yotganimda stadionning betoniga qoʻlimni qoʻyganimni his qilib, uyqudan qoʻrqib ketdim — ertaga ertalabki oʻyin uchun oʻzini- oʻzidan karnay chalayotgan qahvamni eshitdim. 😂🍿 Yigitlar, o'sha vaqtda derazamizdan oʻtib ketgan qahramonlar endi meni qoʻrqitib qoʻymasin, men o'zimni muxlislar orasida topdim!

Ofsayd_yig'laydi bilan bir bo'lib oyoqlarim titraydi, — ilk bor "Kapitan"ni eshitganimda 1997-yilda Termizning issiq shamollarida karnay sotib olish uchun mablag' yoʻqligi sababli avtobusning yarmida yurgan edim... OFU! Undan keyingi o'yinlarimizda esa ko'p narsa o'zgardi, farzandlarimizning qo'llarini siqishdan tortib, o'z-o'zidan chalinadigan "opetayya-opetayya"gacha... Bu erkinlikni kimdir olib ketdi — tekin konsertlarga berib yubordi, deb oʻylamanglarmi? 🔥💪