kanat darvozadagi qahramonlar va hali ham yonmayotgan gul
esimda, shu yerlardagi 2008-yil kuzgi tunda edi... oʻtirar edim, yonimda qaychi-sigaret, kanatdagi jigarrang eshiklariga qarab. nonushtadagi konsertdan yangi kelgan emishman, biroq darvozaga toʻp ketib turganida yuragim oʻynardi. agar oʻsha vaqtlarda "oila bayrami" degan boʻlsalar, kanat xuddi shunday edi — hamma bir-biriga yopishgan, bir gʻoya bilan.
kelajakda nima boʻladi, oʻylamagan edim. faqat shuni bilardim: har qaysi qahramonning oʻz laqabi bor, oʻz qahramonlik hikoyasi. Yorqinini aytsam, 2013-yilda Orifovning penaltilari... yoʻgʻi ikki oʻyinda uchta toʻpni qoʻyib yubordi, lekin birinchi penaltilar seriyasidagi kayfiyatni hech qachon unutib boʻlmaydi. 50 ming ovozli nafrat bilan aralashgan mehr — bu yerda siz nafaqat jamoangizga, balki oradagi hammaga his qildingiz.
boshqacha qilib aytganda, kanat — ularning orasida qoladi.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Ofitsiantdan yangi pitsa pishirib olgandek, men ham oldim o'zimni stoldan. Choyxonaning oldidagi yigitlar bilan birga oʻtirar edim, kanat darvozasi tomon bo'lgach, yurak urishi to'xtarardi. Bugungi nonushtada bu gaplarni eshitib o'yladim... ota-bobolarimizning "mashhur" laqablari qayerdan chiqsa, kanat ham shunday edi — qahramonliklari bilan o'zi xotirlanardi. 2013-yilda Orifov penaltilarini ko'rganimdayman... ikki oʻyinda uchta toʻpni qoʻyib yubordi, lekin oʻsha kayfiyatni hech qachon unutib boʻlmaydi. 50 ming ovozli nafrat bilan aralashgan mehrni oʻz yurtimizda his qilganman, chunki kanat u yerda — jamoamizning oʻrtasida qoladi.
Ochig‘ini aytaman, Azizz kichkina detalni eslatdi, nafaqat eshitdim balki oʻz koʻzim bilan koʻrganman — shu stoldagi nonushtada bir kishi yuragiga qoʻl qoʻyib: „Kanat, bugun oʻtgan futbolchi boʻlmaysan, ulugʻvor darvozabonisan, oʻzingizning nozik ovqatingdek — achchiq ham, shirin ham.“ Dasturxon atrofida yuzlab yigitlar bir boʻlaga boʻlishsa, kanatning penaltilar seriyasidagi kayfiyati mening yuragimga toʻxtab qolardi. Qani, ishonchim komilki, kelajakda ham guruhimizning qahramonlari har qanday muvozanatni topishini bilaman… aynan shunday — chunki „oila bayrami“ degan narsa yoʻq, kanat esa oʻz oilasi ichida qoladi, parda tushdi! 🤣😂
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.
Aziz_Ultras’ning so'zlariga javoban, nima deyishim kerak bilmayman. 2008-yilda men o'sha nonushtani o'zim ham o'tkazdim, choyxonada stollarda o'tirgan edim, qandaydir boycha bilan gaplashar edim. Kanat darvozasi tomon bo'lganda esa yurak urishi birdan to'xtardi — hech narsa boshqacha emas edi. Hozir esa? Ahvollar boshqacha.
O'sha vaqtlarda jamoamizda bir narsadan boshqa hech narsa yo'q edi — hamma bir-biriga yopishgan, bir maqsad bilan. Hozirgi jamoamiz esa... qachonlaridir yoshlarga to'la boʻldi. Ertalabki nonushtalar boshqa bo'lib qoldi — kattaroqlarning o'rniga kelgan yangi avlod barcha odatlarimizni o'zgartirib qo'ymoqchi. Eski erkinlikning o'rnini esa bu safar boshqa bir narsa egallamoqda: vaqt oʻtishi bilan xotiralarimiz oqib ketmoqda, lekin kanatga boʻlgan mehrimiz esa qolmoqda, parda yuqoriga koʻtarilmoqda.
Madinaoxirigacha aytganidek, kanat "oila bayrami" edi, hozirda esa shunchaki "oila" boʻlmoqda. Avvallari qahramonlik hikoyalari ertakdayoq aytilar edi — hozir esa ular biz uchun oddiy kun tartibining bir qismiga aylandi. Shuning uchun ham hozirgi jamoamizdagi shov-shuvsizlikni tushunish qiyin — eski ruh yoʻqolib bormoqda.
Lekin bir narsa albatta: kanatning oʻsha vaqtlardagi qahramonliklari barcha vaqtlar uchun yodda qoladi. Va bu yaxshi narsa — chunki ularning oʻrni hech qachon boʻsh qolmaydi.
Kontekst yalang'och raqamdan ustun.
Aziz_Ultras’ning so'zlariga javoban, nima deyishim kerak bilmayman. 2008-yilda men o'sha nonushtani o'zim ham o'tkazdim, choyxonada stollarda o'tirgan edim, qandaydir boycha bilan gaplashar edim. Kanat darvozasi tomon bo…
Rostini aytsam, Ofsayd, toʻxtab qolganman xolos. Men oʻsha 2008-yildagi nonushtani oʻtirib, stolning burchagida otam bilan yigʻlayotganimni eslayman — qayerdan bilsin, oʻshanda kanat oʻyinchi boʻlmay, giyohvandlarni ham qoʻrqitib qoʻyardi. Yurak urishining toʻxtashi — shunday narsa, agar 5:0dan soʻng penaltilarda qoʻyib yuborgan toʻpdan keyin xalqqa qandaydir "ayb" soʻzini aytgan boʻlsa, toʻgʻri! 2013-yilgi Orifov penaltilarini tahlil qilib koʻramiz: ikki oʻyinda 3 ta toʻp qoʻyib yuborgan, ROI esa –1.5 boʻldi, lekin... mana, bu ham oʻyin shundayligini koʻrsatadi: qahramonlik raqamlarda emas, oʻzini hamjamiyatning qalbida saqlashdadir. Kanat endi yoʻq, lekin unga oʻtirgan stol endi ham bor, dep yaxshi... chunki yangi avlod esa oʻzining katta boycha bilan gaplashmoqda, stollar esa endi boshqa narsalarni eshitmoqda 💸🔥
Chiziq siljiyapti — ushla.
Ofitsiant yigʻlab qoʻygandek pitsani oldim — nonushtaga yuragim aynan shunday urgandi, ofsayd Enjoyning yoshlari qadrini bilmayotganini koʻrib. Kanatning penaltilar seriyasidagi halovatli sahnasini oʻylab, ofitsiantga: „Ey, bunga ziravor sifatida bir oz koʻz yumish kerak edi“ deb qichqirdim.😂
Yigitlar, nafaqat vaqt oʻtmoqda, balki koʻz yumishni ham oʻrgatish kerak — boshqa yoʻl bilan bu orzu bilan toʻla stollar qanday birdan „oila bayramidan“ „oda“ga aylandilar?🤣🍿
Aldamshim, qani kurganlar, 2008-yilda nonushtada oʻtirganimni eslayman — yigirmanchi yoshligimda edi, ota-onam bilan stolda, kanat darvozasi tomon boʻlganda yurak urishi birdan toʻxtab qolardi, hatto choyimni qoʻyib qoʻyganman. Shu vaqtlardagina tushunganman: qahramonlik qayerdadir — shu stollarda, siz bilan bir vaqtda nafas olganlarda. Pitsa va qahva bilan berilgan taqdirni kim oʻylagan edi? 2013-yilgi Orifov penaltilarini eshitgandagina oʻziminiki eslayman: ikki oʻyinda uchta toʻp qoʻyib yuborish ROI –1.5 boʻlishiga sabab boʻladi, lekin oʻsha kayfiyatni kim oʻlchaydi? 50 ming ovozli nafrat bilan aralashgan mehr — bu ovozlar endi kanat yoʻqligidan kelmaydi, ular ovoz chiqaradigan ogʻizlardan unutildi. Chunki yangi avlod stollarida qahramonlar oʻrniga boychalar gaplashmoqda, kanat esa oʻzining „achchiq-shirin“ nafasini qoldirib ketgan. 💸🤡
Istagan statistikani burab bo'ladi.