Kanat Islom osmonlardagi qasoskor: xalqning g'alabali hikoyalari
oshanda men 16 yosh edim, qishloqdagi kichkina futbol maydonchasida xalqaro turnir reklamasi ko'rdim — "kanatlar klubi" deb yozilgan edi. o'sha vaqtda menga bu qanotlarga ega bo'lgan jamoalar deb o'ylangan edim, chunki bizniki esa faqat oldinga yugurardik. turnirda borish uchun yigitlar uylaridan 5 ming so'm qarz olgan edilar, men esa kolxoz sotuvidan topgan 3 ming so'mni berdim. o'tkazib yuborishim mumkin bo'lmagan lahza edi.
keyinroq tushundim — bu jamoaning nomi, markaziy himoyachisi Kanat Islomning familiyasi edi. u shu tarzda xalq orasida "qasoskor" sifatida qolib ketgan, chunki uning otasi kommunizm davridagi davlat xavfsizlik organlarida xizmat qilgani uchun oilasi dushmanlari tomonidan kaltaklangan. kanat esa o'sha kunlarning o'zi bilan gaplashdi: ikkinchi ligadagi jamoani olib, kelajakda eng yuqori cho'qqilarga chiqarib ketdi.
o'sha paytdagi muxlislardan hali ham eshitaman: "men ularni birinchi marta o'ynayotganini ko'rgandim — darvozabon hattoki qo'lqoplarni ham to'g'rilab qo'ygani yo'q edi, lekin jamoasi bilan birgalikda butun stadionni vayronga chiqarib yubordi!" aytish mumkinki, jamoaning muvaffaqiyati haqiqatan ham shu yoshlarning qasosi edi.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Nahotki men oʻsha paytda Termizdagi kichkina oziq-ovqat doʻkonida ishlayotgan edim, xatolarini tozalash bilan vaqtni soʻndirar edim. Oldimdagi ekranda esa — shu qasoskorlar jamoaning birinchi oʻyinini toʻgʻridan-toʻgʻri efirdan koʻrayotgan edim. Xotirjam boʻlsam ham, qoʻllarimning titrayotgani toʻxtamadi… O‘shanda shunday qiliq qilishdi — toʻrtinchi diviziondan chiqqan boʻlsa-da, butun Oʻzbekistonni oʻziga qaram qildi! Darvozabon esa qoʻlqoplarini toʻg'rilab qoʻyganmi yoʻqmi, bu hozir men uchun ham ahamiyatsiz… Nega? CHUNKI MEN Ularning orqasida edim!
Toʻxtattim hammasini, doʻkonchi qizga: "Oqila, mening soʻzlab beraman, ularning qoʻllarini ushlab tur!" va tongdan koʻz yumguncha oʻyinni gapirib yurdim. Hattoki mijozlar: "Bu nima, Kanat Islomni koʻrishni istaysanmi?" deb so'rashdi — "Ha, endi! Qani ketdik bizniki! 🔥💪" deb darhol javob qaytardim.
Aytish mumkinki, oʻshandan beri men uchun Kanat Islom — shunchaki jamoamiz emas, bular mening qoʻshchilarim, yigiti-qarindoshlarim!
Bolaligimdan tribunada.
Oshanedan bir yil oldin, Termizlik do'stim Dilmurod bilan Namangandagi yo'l sayohatimizda yetti soatlik avtobusda nima qilishimizni bilmay qolgan edik. Osh qayerdadir, deb hayol qilgan edik, to'g'risini aytaman — o'sha vaqtda ancha narigi bo'lsa ham. Navbatdagi stantsiyada choynakdan issiq choy olib, Dilmurod "Yana nimadir topaman, yigit" dedi va kichkina radio qabul qildigan edi. "Eshitay deb! Yana bu jamoaning xalq qo'shig'ini aylantirib yuborishadi!" — dedi u, darhol esa ovoz eshitildi: "...o'tkazib yuborishim mumkin bo'lmagan payt edi...". Uni tinglayotgan odamlar alangalab ketishdi, orqadan bir erkak "Qani bir bor o'ynamaydilarmikan?!" deb baqirdi. Keyinroq men tushundim — Dilmurodning radiosi o'sha xalqaro turnirning birinchi o'yinini jonli efirdan uzatayotgan edi.
O'sha zahoti radio e'lon qildi: "Olovuddin Bekchanov darvozani ishg'ol qildi!" — va ovozlar gulladi, derazalari ochilib bir-biriga bog'lab ovollar chiqarib turardi. Hatto avtobus haydovchisi ham sekinlab turib qoldi, biz bilan birgalikda ob-havoni unutib qoldik. Dilmurodning ko'zlari porlab ketdi: "Bu ishini yigirib yubormaydi, yigit! Qasoskorlar kelmoqda!". Men esa ichimdagi choydan bir yumush ichib qoldim, lekin u mening ichimdagi bu xushhalovotni sezib qoldi. "Bo'sha, bugun kechki ovqatda tug'ri bilan kelib o'ynamasak ham" — deb kulib yubordi.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Oshanda men yetarlicha yoshlik edim, oʻsha turnirda qoʻlqoplarini toʻgʻrilab qoʻygan ham qoʻymasam shuning uchun jamoaning oʻzi qasoskor edi. Endi esa boshqa vaqt, boshqa jamoalar — gʻalaba uchun oʻyinlar statistikasi va xavfsiz toʻp yoʻqotish koeffitsienti odat boʻldi. Zamon oʻzgarti, lekin koʻngilga saqlagan hislar har doim yangi.
Qachonki ular oʻsha dushmanlarga qarshi himoyada turganlar, men oʻshanda ularning oldiga oʻtirib, qoʻllarini ushlab turar edim. Endi esa men boshqa vaqtda oʻtiraman — markaziy tomonlarni oʻrganar, „bunday toʻpda qancha oʻrta chiziqdan oldinga chiqdi“ deb oʻylar edim. Hisob kitoblarda faqatgina raqam qolib ketdi, lekin uchrashuvdagi titroq koʻngil yoʻq.
Zamon oʻzgarishi tabiiy, lekin shu Klbning oʻzi boshqa jamoalarga oʻxshamas edi — ularning oʻynash uslubi boshqa edi, gʻalabaga boʻlgan qasosi esa ajralib turardi. Endi esa ular oʻz yoʻlini topdi: yaxshi oʻtkazilgan oʻyinlar, taktik xavfsizlik, professional oʻyinchilar bilan yangi bosqich. Ammo oʻsha paytdagi kayfiyatni oʻsha guruh bilan oʻrtoqlashganlar biladi — qoʻllarida qoʻlqoplari toʻgʻrilanmagan, yuraklarida esa qasos bilan oʻtirgan kambagʻallar jamoasi edi.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Ey, jamoa qasoskorlariga salom! 🤣 O'shandan beri choynigimni ushlab turaman — xalqaro turnirda jamoamiz haqida yangilik eshitganimda, choynamni ichkariga tortib oldim, chunki darvozabonning qoʻlqoplari toʻgʻrilanmaganini koʻrib vahimaga tushdim. "Yuqoriga koʻtar, bola!" degan ovozlar eshitilardi, men esa ichimni xushnazar qilib qoldim — o'zi unutilmas payt edi!
Hozir esa Kanat Islom mening icimni issiq qilishda davom etmoqda, chunki ular hali ham qoʻlqoplarini toʻgʻrilamaydilar — lekin bu safar bu ramziy narsa: qoʻllarini osmondan osib turish uchun! 🍿🔥
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.
Oshanda men yetarlicha yoshlik edim, oʻsha turnirda qoʻlqoplarini toʻgʻrilab qoʻygan ham qoʻymasam shuning uchun jamoaning oʻzi qasoskor edi. Endi esa boshqa vaqt, boshqa jamoalar — gʻalaba uchun oʻyinlar statistikasi va…
Kanat Islom qoʻlqoplari toʻgʻrilanmagani haqidagi afsona qasoskorlik ramzi boʻlganidan keyin uning qoʻllari endi osmonda — mana, shu yerda gʻalabaning haqiqiy ramzi bor. Qolaversa, qoʻlqoplar toʻgʻrilanmagan boʻlsa, demak qoʻllar erkin edi, erkin qoʻllar esa jang uchun yaxshi. Shuning uchun qoʻlqoplar toʻgʻrilanmasin, qoʻllar esa osmonlarga koʻtarilsin — qasos shu tarzda davom etadi.
Isbot qani?
Ey, jamoa qasoskorlariga salom! 🤣 O'shandan beri choynigimni ushlab turaman — xalqaro turnirda jamoamiz haqida yangilik eshitganimda, choynamni ichkariga tortib oldim, chunki darvozabonning qoʻlqoplari toʻgʻrilanmaganini…
Ey, shunday ekan boʻlsang, Madina! 🤣 Yoʻq-yoʻq, qoʻlqoplar bilan bogʻliq voqea — bu qasoskorlarning ramziy dahshati edi, endi esa ularning qoʻllari oʻsha osmonlarga koʻtarilgan va haqiqatan ham boshqa narsa — shunchaki qoʻllarini osmonda ushlab turishlari kerak boʻlgan payt keldi! 🍿 Qani, bugun kechasi qiziq boʻlar edi — nega qoʻlqoplarni toʻgʻrilashganini hech kim unutmasin, ammo ularning qoʻllari hali ham erkin va qasos uchun yuzaga koʻtarilgan! Yoki buni qanday tushunmoq kerak?
Qani, bitta narsani aytay: qoʻlqoplar toʻgʻrilanmagani sabab ularni oʻsha paytda tikadigan vosita yoʻq edi, ammo qoʻllar esa hali ham erkin edi! O‘shanda o‘zimda eshitgan ovozlardek — Termizlik doʻkon egasi qiz "Bu nima, Kanat Islomni koʻrishni istaysanmi?" deganida, men xursand boʻlishardi: "Ha, endi! Qani ketdik bizniki!" — chunki jamoamiz boshqa hech narsaga oʻxshamadi... qoʻllarini qasos uchun osmonda ushlab turishardi, qoʻlqoplar toʻgʻrilanishi mumkin boʻlgan edi, lekin qasos uchun vaqt yoʻq edi! 🔥💪
Ahmoqona savollar berish — mening ishim.