O'zbekiston terma jamoasi sariq-shaytonlar: o'n yilliklarning g'alabasi va nostalgiyadagi…
qani endi, o'ylab yurdim — bundan 10-yil oldin, 2014-yilning yozida, men va bir necha do'stlarim Toshkentda, "Paxtakor" stadionidagi derbiga borgan edik. Havo qaqshatqur edi, chorshanba kechasi bo'lib, stadion qaynayotgandi. O'sha vaqtda O'zbekiston terma jamoasi haqida gap ketganda, odamlar "kelajak kelmoqda" degan kayfiyatda edilar. Keyinchalik ko'rganman, o'sha da'vat shunday chiqib ketdi... bu yillar davomida qandaydir ajoyib sayohat bo'ldi. endi o'zimiz bilan bo'lganimizda, o'ylab turibman — nima uchun hammamizni shunday qattiq qamrab oldi?
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Nima deysan, bu gaplarni o'qib bo'ldi. O'sha kunlarni esladim-da... qani endi, 2014-yilning o'zi bilan kelgan oylarda men ham Samarqandda, stadioni oldida olov yoqib turganmiz — vaqtni eslab, yurakday olovdek issiq! Ovozlar sado berardi, qizg'inliklar baland edi, lekin ichimizda yana bir narsa bor edi — insonlarni birlashtiruvchi, mening eshitishimdagi umid!
Qani endi, men ham Xivadan eslaganimni aytaman — 2014-yilning may oyida oʻz xotim bilan "Oq oltin" stadionidagi Gʻuzor oʻyinga borgan edim, hali bu haqiqiy orzu-dehqon oʻyinidan koʻra edi. Qishloqdagi bir xonada kollektsionerlik qilib oʻtirganmiz, kassetada tasma chalayotganimizda yurak urishlaridan ham eshitardik. Agar oʻz-oʻziga eshitilsa, oʻsha kunlarni yodga olganda, hali uyimizda ichimizdan yonib turgan chiroqlardek — eʼtiqodimizning birinchi alangasi edi. Aka, keyinchalik koʻrganman — qilgan oʻylamizlarning ichida aqldan ozgan koʻrinadigan narsa ham oʻzining ulugʻvorligini saqlab qolardi!
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
O‘sha kunlarda Xivada bitta kichkina do‘kon bor edi, u yerda o‘sha vaqtlarimizning barcha "Joriy07" futbol karta yig‘uvchilarini topib olish mumkin edi. Men ham u yerga kelganman — 2014-yil kuzida. To‘g‘ri, ular o‘sha vaqtda o‘zbek futboli uchun ishlab chiqilgan karta yarmog‘ini olib kelishgan, yuzi chiroyli oqib ketgan, rangi esa oʻzgarib qolgan, lekin o‘shanda ularning qimmatligini hech kim siz bilan bahslashmasdi. Qayerdan chiqarmaganim shu karta ushlab: "1994-yilgi jahon chempionati finalida Vitold Boniekni eslab qolaman", deb aytdim. Doʻkondagi oqsoqol akacha: "Voy, bola, bu Vitya bilan bogʻliqmi?" — deb so'radi. Men: "Ha-ya, ogʻayni, u bilan!" deb javob berdim. Odamlar: "Bu qanday nom" deb so'rashdi. Men: "Italiyaning uch karra chempioni!". Hamma: "Aaaaa, Italiya!.." va suhbat boshqa yo'nalishga ketdi. Endi eslaganimda, o‘sha karta hozir xonamning devorida osilib turibdi — oramizdagi haqiqiy Buyuk Parda tushdi. 🤣
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.