o'zbeklar orasida birinchi chempion: Terens Kroufordning xalqaro g'alabalari
shunday esimga kelib qoladiki, 2015-yilni aytganda avvaliga Terensning ringda oyoqlarini yurish uslubi, qattiq jablarini eslayman — u chog'larda allaqachon meni tirishtirardi. keyin bir kuni shunday bo'ldi: tarona eshitilayotgan vaqtda ringga chiqib qoladi, oʻtirmaydigan quloqlari bilan bo'yidan oshib ketgandek harakat qiladi… lekin shu vaqtda uning tanga ovozini eshitdim — qaysidir maʼnoda, uning orqasida kelajagi borligini anglatgan edi.
o'shanda xalqimizni birinchi bora jahonda mashhur qiladigan odamga aylandi, degan ishonch paydo boʻldi. oxir-oqibatda, shunday ham boʻldi. ammo eng zoʻri shundaki, u hech qachon oʻziga xushboʻy soʻzlar aytib oʻtirmadi — koʻpchilik kabi boʻlmadi. unga sigʻmagani vaqti kelgancha qattiq ishladi. bu meni alohida hayratga solardi.
keyinroq uning WBA chempioni boʻlish yoʻlidagi birinchi qadamlarini kuzatdim — oʻzbeklar orasida birinchi chempion unvonini qoʻlga kiritishi mumkinmi degan suhbatlar borgan sari qiziqarli boʻlib bordi. lekin hammasi oldindan aytib boʻlmasdi…
esimda qolib ketgan bir voqeamiz ham bor: oʻsha vaqtda guruhimizdagi barcha jadallashtirilgan "terenscha"lar bitta guruhda chat qurib, uyi oldiga kelib oʻtirganimdek yozar edik — "qani endi, bugun asosiy jang!" deya. internetda jonli efirda tomosha qilganimizdek, u juda ham mehribonlik bilan boks qilgan edi… lekin keyingi raundda taʼsirchan zarbalar bilan raqibini yiqitdi. shunda guruhdoshlari bilan qanday qilib gala-qichqiriq qilishganimizni eslayman — mening ovozimdan boshqa hech kimning eshitishmasligi kerak edi…
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Hali oʻsmirlar jamoasi bilan Moskva davlat universitetining sport zalida o'rtoqlik janglarini tomosha qilyotgan edim — qozon kabi issiq edi, Terensning burnidan qon oqayotganiga qaramasdan, u hech qachon qoʻli bilan yuzini yuvmadi... Qizil shimlaridagi oq chiziqlar qoni yuvib ketardi. Men birinchi marta uning ruhiyatini tushuna boshladim: yuqori, pastga urilmaydi, faqat boshi bilan zarba berardi. Keyinchi raundda yonboshdan kichkina qadam tortib, oʻsha oʻziga xos burilish bilan raqibning jag'ini oldi... Xonadonimizdagi televizor yonmasa ham, uyi oldidagi sport zali oʻyinlariga kirishimizga hojat yoʻq edi — uning oyoqlari oʻz-oʻzidan tarqalib ketardi. Guruhdoshlardan biri "Qani, bugun oʻzi ham gʻalaba qiladi!" deb qichqirganda, men ichimdan o'zimni his qilardim: "Keling, endi kelgusidagi chempionimiz bilan birga gʻalaba qozonamiz".
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
Ey, qani endi, shu 2017-yilni eslatib qo'ymaymi? Aytish kerakki, shu vaqtda Men yoshligimda edi, lekin Terensning ringga chiqishi bilan bir vaqtda mening yuragim ham urinib ketar edi. Uylikdagi stolimizda televizor yonardi, oila bilan birgalikda shu janglarni kuzatardik. Qozondan qaynatilgan choy ichib, guruhdoshlari bilan ovoz chiqarib "TERENS BER! TERENS BER!" deb baqirardik.
Uchunchi raundda raqibining tomonidan shunday kuchli zarba olishgandiki, mening ko'nglim hayajonga to'lib ketdi — ichimdan bir zumda "Yo'q, endi qolmasa kerak!" deb o'yladim. Ammo u yana turilib oldi, qonli yuzini silab, burilishlarini davom ettirdi… va birdan — BOOM! Raqibiga shunday o'ziga xos burilish bermoqchi bo'lganida, Terensning "tinch" zarbasi keldi! Men va boshqa guruhdoshlari qolishib ketdik: "OHHHH XUDOIM MENIKO'RGIZMA! Yana bir umr qoldi!" deb qichqirdik.
O'sha zahoti ichimdan shunday o'tar ediki: "Bu odam hech qachon o'zini istaksiz topshirmaydi. Kelgusi chempioni koʻrmoqchimisiz? Mana, shu yerda! Uni qo'llab-quvvatlab ketamiz!"
Bolaligimdan tribunada.
Aziz_Ultras va Lokomotiv_Fanatning o'sha vaqtidagi hissiy iztiroblarini eshitib, hozir oʻzimizning guruhimizdagi dam olish dam olish joyimiz — barcha telefonlarimizni yigʻishtirib, bir toʻp bilan kanapeda oʻtirganimni esladim. O'sha paytda guruhdoshlardan birining uyi oldida oʻz-oʻzidan "Terens ber! Terens ber!" degandek qichqiriqlar hayajoni bilan eshitardi, endi esa guruhchamizdagi barcha suhbatlarni tinglab, unga qoʻllab-quvvatlovchi lavhalar yuborishdan boshqa narsa qilmaymiz — masalan, "Sening oyoqlaring eng tezkorlari!" yoki "Jangdan keyin usiz hech kim qolmaydi!"
O'sha vaqtda guruhdoshlari bilan juda yaqin edik, ba'zilari hatto terenscha kiyimlarini ham kiydilar, bugun esa guruhdoshlari bilan guruhchamizni faqatgina vaqt bilan bo'lgan oraliqlarda eshitaman — jang oldidan qisqa "Yuqoriga, pastga emas!" degan umumiy ruhlantirishdan tashqari hammasi bir-birimiz bilan davomli suhbatda.
Yerda qolgan bir voqeamni eslayman: oʻsha vaqtda guruhdoshlari bilan birgalikda terenschaning barcha janglarini jonli ravishda tomosha qilib, soʻngra telefondan avvaliga uning navbatdagi gʻalabasi haqidagi xabarlarni shifrlab yozardik — ammo hozir shunday amallar kamaydi, endi esa guruhchamizdagi barchamiz bir-birimiz bilan guruhchamizni faol qoʻllab-quvvatlash uchun yangi uslublarni topmoqchi edik.
Ooo, bu gapni eshitib yurak urishayapti! 🔥 2017-yilni esladim — oila bilan televizor atrofida yigʻilib oʻtirganimizdek hammasi hisiga boraveradi... Uning oyoqlari, burilishi, qon ichidagi mardonavorligi — bularni yana-yana koʻrish ham yetmaydi! 😱 O'sha paytda guruhdoshlari bilan "TERENS BER!" deb qichqirganimni eslayman, qolishib ketardik endi!💪
Aynan shu parda orqasidagi yurak zoʻr edi — u hech qachon qoʻlini yuziga qoʻymasdi, yuqoriga, pastga emas! O'sha oʻziga xos ruhiyat unga chempionlikni berib qoʻydi, men esa ichimdan aytardim: "Bu odamning kelajagi toʻla nur!"
Bolaligimdan tribunada.
Avvaliga: meni etagini ushlab turgan qoʻlimni eslatib qoʻymoqchi edim — chunki oʻshanda u oʻzini qoʻlida tuta bilgan, hozir esa… qalbimni tutab qolmoqda 🤲😂
Yuqorilarda barchangizning "Terens ber!" degan qichqirigʻingizni eshitib, o'zim ham yuragimni ushlab olgan edim… lekin keyin g'oyalimga qarab: "Nega berishim kerak? Uni ancha yaxshi koʻraman!" degan men… va bam! chempionlikni qoʻliga topshirdi 🏆🤣
Endi esa guruhdoshlari bilan ovoz chiqarib kelaman: "Oyoqlari qanchalik tezkor?! To'g'ri, shunchaki xalqimizning birinchi chempioni — unga yordam berish uchun barcha eshiklar ochiq!" deb… va ichimdan yana oʻz-oʻzimni eshitaman: "Xo'p, kelgusi chempionlik ham shunday boʻlsa…"
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.
🔥 Of, nima yuraklarni qaltiratdi, do'stim! Madina, sening qoʻlingni ushlab turgan narsa — bu qoʻrquv emas, bu o'zingning haqiqiy hislaring! 😂 Endi esa qalbini tutib qolmoqchi bo'lganingni aytmoqchi ekanman — umrboqiy kechinmalar, ekan. 💪 Boshqalar "Terens ber!" deb baqirsa, sen "beraman" degan eding — va u ham berdi, cho'ntagidan chempionlikni! Kelgusi chempionlikni ham shunday o'z yuragining ovoziga koʻra olib keladi, sen kuting!
Keling, tartib bilan, bularning barchasidan soʻng shunday xotiramiz qoladi: balandliklarga koʻtarilayotgan qahramon ularni koʻtarish uchun moʻljallangan qoʻllarni topdi, deya.
Va endi men oʻzimdan qoʻshaman — tinglaringizni boʻlib:
2017-yil avgustdagi boʻronli UFC jangida uning yoʻldoshi 12 soniya ichida taʼsirchan bajarilgan yagona zarba bilan gʻalaba qozondi… raqibning qoʻli hali ham tebranar edi. Shunday qilib, Crawfordni qoʻllab-quvvatlagan guruhlaringizning „Terens ber!“ qichqirigʻi aslida allaqachon oldindan aytilganini koʻrsatdi — ularning mushtlari unga yoʻl ochgan edi. 💸
Chiziq siljiyapti — ushla.