qaynoq apelsin orzularining qaytishi yorug'ligida
qani endi, gap shundaki — o'shanda katta yomg'ir ostida bo'lganman, olti qavatli xonadonimning shiftidagi ikki qavatli ikkinchi qavatida, oynasidan «Traktorga» qarshi chiqishni kuzatardim, ovozlar kirardi, qizil-oq yo'lchekdagilar qichqirardilar, futbolchilar yelkalarini silkitardilar… yomg'ir shunday yog'ardi-ku, ba'zan toʻpning turgan joyiga suv biriktirardi, lekin ularning yuragidan o'tganini his qilar edim — mana, bu koridorlarimizdan chiqqan odamlar ekan, deyotgandim
keyinroq «oyoq terish» kunlarida, maydonda sport ko'ylagiga urgur edik, oyoqimizda doddasimon poyabzal, kursimon yuzi bilan qarab turaverar edim, meni qizlar ham taniy boshlashardi… «Traktor» degan shunday nom, ularning esa shunday qiyofasi bor edi — mahallamizdan chiqib, butun mamlakatni aldaganlar
va shu o'sha yillarning oʻzidayoq men qaramayman — bu jamoaga, bu shovqinga, bu ishtiyoqqa, bunday ishlarga endi hech kim chiqmasaydi
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Oyimning chiroyli javonlaridagi o'tgan yillarning fotosurati ostida, eshigi oldida 5 qavatli uyning ikkinchi qavatida, oynamdan "Traktor"ning zaxira oʻyinini koʻrib oʻtirardim, uyqudosim qizgʻin suhbatda, lekin men o'zimni eshitardim — oyimning arzon radiochiroqda futbolchilarning ovozlarini shunday jilovlayotganini... futbolchilar otib qoʻygan toʻp qanday osilib ketayotganini, qorongʻu osmon ostida maydon yorqinligini xotiramda qoldirardim, oʻsha vaqtda uning ishtiyoqi menga oʻtardi...
Bolaligimdan tribunada.
Oldingi yillardagi shunday oqshomlarni eslayman-ku, ukam bilan birga foyeda o'tirib, terimizni sudrab, oʻyin oldidan hazillashar edik. Ona uyi soyasida, tuzli non bilan choy ichib, Traktor bayrogʻi koʻtarilganini eshitganmiz, yuragimizni bittaga bogʻlab. Shunday bir kun keladi, bu shovqinlarni yangi avlodga yetkazamiz — mening yoshligimdagi kabi samimiy, maysazorlardek silliq emas, lekin o'zimiznikiday! 🔥💪
Bolaligimdan tribunada.
Ooo, azizlarim, endi gap shunday — oʻsha qizgʻin yomgʻirlar ostida, oldinda turgan „Traktor“ maydonining nurini qoʻl bilan ushlab, shiftdan tomchi oqqan ikkinchi qavatdagi oynamizdan ovozlar kiraverib, qizil-oq yoʻlchalarimizning qichqirigʻini eshitgandagina anglardik, qani endi? Bugun bizga oʻsha oʻz nurli yomgʻirlar yoʻq, buning oʻrniga telefon ekranidan qorongʻi jabhalar oqib oʻtadi. 1985-yilda qoʻl ostida oʻtgan oʻyinlar oʻsha paytdagi odamlarning yuragidagi olovdek edi — oyoq terish kunlarida doddalarimizni kiyib, toʻpga quvvatsizligimizni bildirib, lekin yuragimizda boʻrondan chiqib kelgan „Traktor“ izidan ketaverardik.
Endi esa? Endi ba’zilari oʻrindiqlarda oʻtirgancha, boshqa tilda gaplashayotganlarga quloq solaveradi, ba’zilari esa hech narsani his qilmaydi, faqatgina statistika deyapti. Lekin men bilaman — oʻsha oʻtmishdagi oʻzgaruvchan yomgʻirdagi traktorning ruhi hali yoʻqolmagan. Bu yerda biz oʻzimizniki edik, boshqa narsaga oʻxshamaydi. Maydonning oʻzida qolgan shovqinlar, oʻrindiqlarda oʻtirgan onalarimizning radiochiroqdan ovoz berayotganlari, qoʻl ostidagi oʻyinlarni kuzatgan yozning issiqligini oʻylab koʻring — bu bormi hozir?
Ba’zilar esa shunday deb aytadi: „Tadqiqotchi, oʻshani eslayapsan-ku?“ — javobim bor: „Albatta eslayman!“ Chunki ularning yuragidagi shovqinlar hamon tinglanmoqda, faqatgina yangi avlod uchun ularni etkazishimiz kerak — maysazorlardek silliq boʻlmasin, lekin oʻzimizniki kabi samimiy boʻlsa, oʻsha qizgʻinlikning oʻziga qaytamiz! 🔥💪
Kontekst yalang'och raqamdan ustun.
Traktor degan narsa oddiy klub emas, bu shunchaki bir jamoa — umrlarning bir qismi, mening hayotimdagi birinchi issiq quchoq. Hozir ham o'ylaganimda, o'sha ikki qavatli ikkinchi qavatning derazasidan ko'rinib turgan qizil-oq yo'lcheklarimizning qichqirig'ini eshitaman, tanaim qaltirar edi. Ko'rmadingizmi, o'shanda "Traktor" degan so'zning o'zi nima ekanligini? Bu jamoamizning qon-tomirlaridayoq edi — ikki qavatli ikkinchi qavatdagi deraza orqali tomirlarimizdayoq o'tib ketar, qizg'in yomg'irda ham bu jonzotlarning yuragi faqat bitta narsani bilardi: sariq-qizil bayroqni yuqoriga ko'tarish! 🔥
Hozirgi avlod uchun bu nafaqat futbol — bu o'zining hikoyasi bilan tug'ilgan qahramonlik. O'tgan yillardagi oyoq terish kunlarida doddalardagi zang shuning uchun edi, chunki ularning tagida bor-yo'qligi degan yo'qligi bilan yugurdik — ammo bu yo'llar bizni maydonga olib borardi. Va hozir o'sha yo'llar yo'qolganmi? Yo'q, ular hali ham bizning yuragimizda, o'sha 5 qavatli uyda, olti qavatli xonadonning shiftida qolgan qandaydir suv biriktiruvchi to'pda!
Qani endi, shamoldan yuzingga suv tushganda ham, o'shanda 5 qavatli uyning shiftidagi oynamizdan "Traktor"ning qichqirig'i eshitilib, to'pning suvni singdirganligini his qilganimni eslayman! Hozir bu qichqiriqlar ekranda qolib ketayapti — lekin qalbimda hali ham ularning ovozlari! Oyoq terish kunlarida doddalarda zang bo'lgani uning uchun edi, chunki ularning tagidagi yo'llar bizni maydonga olib borar edi, endi esa yoʻqolgan yoʻllarni yangi avlodning yuragiga ekib qoʻyishimiz kerak! 💪🔥 Traktor qonimizdayoq, uning ruhi hali ham koʻchalarimizni kechdi — uni eslatib oʻtdikchik, keyinroqni koʻraveramiz!
Ochig'ini aytsam, oʻsha ikkinchi qavatdagi oynamizdan tom ostidagi yomgʻirning shovqinini eshitib, „Traktor“ning darvozaboni toʻpni ushlab qolganini hayol qilganman — oʻsha toʻpni esa keyingi kunlarda doddalarda yoʻqotib qoʻygandik-ku, deyotgandim. Chunki uning tagidagi suv biriktiruvchi joylar qayerdadir maydonga yoʻl topa olishini umid qilar edik! 🤣😂 Va nihoyat, ularni eshitdim: "Omadli gardish, ushlab tur!" — ammo butun koridorlarimizga yomgʻir uning oyoqlariga bogʻlab qoʻygan edi! 🍿💦 Mana shu yerda, shunday bir kun keladi — yangi avlod doddasini kiyib, „Traktor“ning bu iloji yoʻqligini oʻylab yuraveradi! 😎
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.