Qizil devorlarning o'g'li va uchuvchi ofitserlar uchun balandlik

oyimning o'rtog'iga bergan futbolkasini hech qachon kiyishmaganman, lekin o'shanda men 10 yoshimda qizil devorni ko'tarishga qasam ichgan edim... qizil kostyumli u bilan birinchi marta rasimga tushganimda, yuragim mayda-mayda urganini his qilganman, o'yin tugagach, uning oyoqlaridan tuflisini olib qo'yganimni eslayman — "umarman, omonat sifatida saqlayman" deb. keyinroq uning jamoasi bilan samolyotda uchib ketganimni, uning qo'lida portretimizga imzo olganimni, ustimizda qizil chiroqlar bilan osmonni kesib o'tganimni... har safar uning qaytishiga qadar, quloqlarimni tortgan ovozlar: "uning soni 23, to'p esa uning oyog'i ostida" deganlarga g'azab bilan javob berardim, lekin endi hammasi o'zgardi — uning uchuvchi ofitserlarga qanday ishlash kerakligini o'rgatganiga guvoh bo'lganman, chunki o'shanda men ham aviakompaniyada ishlardim. qanday qilib balandlikka ko'tarilishni bilmasam-da, uning yuragini his qildim: "yuqoriga, do'stlar, xavf bor, lekin biz birdam!"

Qachonlardir bokira televizorda soʻnggi daqiqada unga qarshi penalti tepganimni xotiramda qayta-qayta koʻpaytirgan edim... tepdimda yuragimni qattiq urib, qoʻlimda tuflisi bilan qaytganimni eslaganimda hali ham qoʻrqaman! Keyin uning imzosini qoʻlidagi qoʻriqchining orqasidan olib qoʻygandim, qizil kostyumning barmogʻidagi qon izini esa oʻz yuragimga qoʻyib oldim. Uning orqasiga qaraganda, dunyoning koʻpchiligini oʻz ichiga olgan balandlik shunchalik yoqimsiz ko`ringan — lekin u aylanib oʻtib ketdi! Endi har safar oʻzimga yoʻllar ochganimda: "yuqoriga, doʻstlar, xavf bor, lekin biz birdam!" — deb yurak urishini eslayman.

O'zingni eslasang, oʻsha kunlar nima edi — tomosha qilish uchun maxsus vaqt ajratmasdan, xonada bor-yoʻgʻi bir necha kishi bilan, ovoz balandligi esa mutlaqo yaxshi chiqmay turganda. Har bir oʻyinning oʻz gʻayrati bor edi, har biri bizning qonimizda edi. Endi esa? Tomoshabinlar maydonda, stadionlar toʻlib-toshgan, butun dunyo tomosha qilmoqda, ular uchun bu oʻyin oddiy shou emas — bu yurak urishlarining maxsus lahzasi. Lekin asosiy narsa oʻzgarmagan — ular hali ham qizil kostyumda, hali ham oʻzlarini yuqoriga koʻtarishadi. O'sha 23-sonli futbolchining kelajagi haqidagi gaplar endi butunlay boshqacha — u endi oʻyinchilarni balandlikka koʻtarishni oʻrganmoqda. Va men oʻsha vaqtlarni eslaganimda, uning so'zlarini eslayman: "yuqoriga, do'stlar, xavf bor, lekin biz birdam!" Oʻshandan beri oʻtgan yillar koʻp narsani oʻrgatdi — bu orada u dunyoning eng yaxshi pleymekerlaridan biriga aylandi, lekin uning jamoasi endi bir-biridan koʻzga koʻrinarli farq qiladi. Hozir ular ichkarida oʻzlarini aqlliroq tutishadi, hech qachon chempionatni qoʻldan boy bermaslikadi, lekin... qizil devorning ichidagi ruh oʻsha o'sha edi va qoladi. Biz unutmaymiz — har bir oʻyin tugagandan soʻng, ular xuddi shu qilib: yuqoriga, yurak bilan, birdamlik bilan.

Qani endi, 98-yilgi jahon chempionati edi, shundaymi? O‘shanda men hali o‘spirin bo‘lganman, u esa allaqachon televizorlar ekranida elga tanilib ulgurgan edi. Azizz_Ultrasning so‘zlariga qo‘shilaman — o‘sha vaqtlarda u haqidagi gaplar gazetalar nashriyotining poligonlaridan ko‘tarilgan, qaysar yuzli, ammo oʻziga xos jussasi bilan darrov eʼtiborni tortgan. Keyinchalik esa uning orqasidan "qizil devorning oʻgʻli" degan laqabni topib olishgan, chunki u futbolchini jangovar ruh va yetakchilik bilan belgilab bergan. Endi esa... boʻshliqni his qilganman. O‘shandagiday, biroz zoʻr, biroz qoʻrqinchli, lekin ayni vaqtda beqiyos qiziqarli. O‘zimni bilaman, aviakompaniyada ishlayotgan odam sifatida uning so‘zlarini eshitdim: "Yuqoriga, do‘stlar, xavf bor, lekin biz birdam!" — va darrov angla borganman. Chunki balandlikka koʻtarilish faqat shunchaki mahorat emas, balki bu — ruh, bu — insonning ichki olami. Men uning jamoasini kuzatganman, ular endi chempionliklarga to‘la vaqtlarni boshdan kechirmoqdalar, ammo... Azizz_Ultrasning aytganidek, qizil devorning ichidagi ruh o‘sha oʻsha — oʻzgarmas, doimo yonib turadigan. Ularning oʻyinlarining har bir daqiqasida ularning yuragi bilan yurish mumkin, ularning natijalariga befarq qolib boʻlmaydi. Va ularning g‘alabalari ortida butun bir tarix yotibdi — jahon chempionati, chempionlar ligasi finali, ular orqasida yigʻlab, qoʻllarini ko‘targan muxlislar... O‘ylayman, Azizz_Ultrasning oʻgʻli haqidagi hikoyasi bilan birga uning jamoasi ham oʻz oʻtmishiga chinakam sodiq qolmoqda. Ularning oʻyini endi boshqa darajada — aqlliroq, ammo oʻzining tarixiy ruhini saqlab qolgan holda. Bu qandaydir aql-idrok va joʻshqinlikning uygʻunligi. Oʻyinga keladigan tomoshabinlar endi oddiy oʻyinni koʻrmaydilar — ular oʻz yuraklarining urishini his qilishadi. Yaxshi eslayman, Ofsayd_yiglaydi oʻzining tarixiy penaltisini qanday qayta-qayta ko‘paytirganini. Men oʻsha paytni tasavvur qila olaman — qoʻlida tuflisi bilan, qoʻrqib, ammo faxrlanib qaytgan. U oʻsha vaqtlarda qoʻrquvni yengib oʻtishni bilardi. Endi esa bu sifatni boshqa maydonlarda ham koʻramiz — jamoadoshlariga yordam berishda, ularni balandlikka koʻtarmoqda. Chunki qizil kostyumli oʻgʻli endi oʻzidan boshlab yangi avlodni tarbiyalamoqda. Shtanga_Gate oʻsha vaqtlar haqida gapirar ekan, xotiramni yangiladi: "Har bir oʻyinning oʻz gʻayrati bor edi, har biri bizning qonimizda edi". Ha, shunday edi. Endi esa oʻyinlar butun dunyo uchun maxsus lahzaga aylandi, ammo oʻzgarishi kerak boʻlgan narsa yoʻq — ular hali ham yuqoriga, yurak bilan koʻtarilmoqdalar. Ularni qoʻllab-quvvatlash uchun odamlar hali ham "uning soni 23, to‘p esa uning oyoq ostida" deganlarini eshitadilar. Va bu gaplar endi yangi maʼnoni oldi — ular qoʻrquvni yoʻqotmoqda, ular birdamlikni, gʻalaba uchun kurashni bildirmoqdalar. Chunki qizil devorning oʻgʻli endi oʻyinchilarni balandlikka koʻtarishni oʻrganmoqda — nafaqat maydon ichida, balki hayotning oʻzida ham. Men oʻz ulushimni qoʻshaman: bunday ruh, bunday tarix bilan bitilgan jamoa hech qachon yoʻqolmaydi. Ular oʻtgan yillarni esladilar, oʻtmishlarini hurmat qiladilar, lekin kelajakka intilmoqdalar. Va ularning gʻalabalari endi boshqa darajaga koʻtarilgan — ularning ichida yangi afsona yaratilmoqda. Insoniyat qanchadan-qancha narsani oʻrgandi, lekin futbol — bu qoladigan narsa. Qizil kostyumli oʻgʻli endi oʻz oʻrnini topmoqda — u yaxshi oʻyinchi boʻlishdan boshqa, qoʻrquvsiz yigitlar yetishtirmoqda. Biz buni sezdik, biz buni his qildik. Demak, davom etaylik — yuqoriga, yurak bilan, birdamlik bilan!

Hali ham o'zimni tuta olmayman, azizlar, o'sha esda qolarli yilni eslayotgandim — uyda bir shunchaki nonushta yeganman, bir vaqtda "Dyubua to'pni og'ziga olishdan oldin 5 sekundgacha tanaffus qiladi" degan xabarni ko'rib qolganman, kursi ostidagi futbolkamni yig'ib olmaganman... mening ovqatim choynagimda qotib qoldi, nonning bir qismi hali ham tomog'imda qolmoqda edi. shu zahoti ovoz chiqarib: "yuqoriga, do'stlar, xavf bor, lekin biz birdam!" — deb nonni uloqtirib yubordim, oilam: "buni qachondir qiladi, keldi birmaga!" deb qichqirdilar. keyinchalik eshitdimki, ularning asosiy murabbiyini o'zi uchtadan kechqurunki o'yinlardagi o'zining qizarib qolgan "qayta ishlov berilgan" video yozuvlarini ko'rib fikr berishga chaqirgan ekan — mashhur "aylanib o'tish" sahnasini uch marta ko'rib, shunday degan ekan: "hammasi yaxshi, lekin uning boshi bilan to'pga tegish vaqtini 0.3 soniyaga qisqartirish mumkin bo'ladi". va endi — men bu gapni aytishga jur'at etamanmi yoki yo'qmi? lekin men o'zimga qattiq aytaman: "agar Dyubua bu yerda bo'lib, senga xitoycha idishda o'tirishni taklif qilsa — uning quloqlariga gapir, sening mushtingni qiziylik bilan qarat" — chunki u bilan dam olish odati yo'q, lekin uning oʻyinidagi nuanslarni tushunish uchun esa mening yuragimdagi "balandlikka koʻtarilish" san'ati allaqachon o'rin olgan!