sen ularni shunday eslaydiganlar edilar urushni yengib

Sotib olgan tikim pulimni barcha yo'lga sarflagandim, televizor oldiga oʻtirib oʻqishini qoʻyib, oila bilan suhbat qilardim. Ota bilan gilam ustida yotib, ikkitamiz uzoq vaqt gapirishganmiz, nima uchun bunday qahratonlikka qodir ekanmiz, deb oʻzaro savollar ham berardik. Soatda 20 dan 20:45gacha oʻtgan oʻyindan soʻng, yurak urishi hali ham sekinlasha olmay turib, qoʻllarimni koʻtargandim: "Bu qoʻlinglarimiz bilan tarix yaratdik, aka!" — dedim yigʻlab yuborgan ota bilan.

Odam, shunday yodda qoladiki, finaldan keyin choyxonada bir oqsoqol qaychi bilan stolga musht urib: "Qani-ku, endi tilimda bu Seifning qoʻli, bir oz oldinda boʻlganlarimizning qoʻlini koʻrsa, oʻtirib qoldim, goʻyo ularning qoʻllarida Oliy Ligada oʻynaydiganlarning qobiliyati bor edi" deb berdi. Men esa eshitib, qovoqlarimni qistirdim, chunki men oʻsha qoʻllarning oʻsha kechada qanday sekinlashganini koʻrgan edim.

Qachonlarimiz qatori yuzlarini yuvib, qoʻllarini qirqib oʻynashardi, boshqa hech qayerda yoʻq. Hozirgi esa — farqlab boʻlmaydigan: ovozli iltijo, omadli transferlar, rahbarlar oʻzgarishi... Ammo shu soat boʻyi davom etgan qarshi hujumlardagi yurak urishi, oʻtirgan xonalardagi qoʻshiqlar va Qahramon Seifning qoʻl teginishlaridagi isitma hali ham bor. Sizlar oʻsha paytda oʻtganimini toʻliq his qilgan edingiz — televizor oldida, gilam ustida, choyxona stolida. Bugun esa oʻyinlar koʻpchilik uchun bayramdan soʻngki ertaga aylandi: telefonlardagi bir sahifali hisobotlar, tezlikda yozilgan sharhlar. 1992-yilda esa butun mamlakat oʻzining bayramini oʻtirdi — davlat kunidan koʻra baland boʻlgan musulmon hayotining burilish davri. Oʻshanda jamoaning har bir futbolchisi oʻz uyidagi eshikni ochib, qoʻshni qishloqlardagi odamlarni ham stadionga olib kelardi. Endi esa kichkina ayollar va bolalar oʻtirib qolishadi, agar oyoq qimirlamasdan oʻtirsa — „harbiy muvaffaqqiyat“ deb ataydi. Oʻsha vaqtdagi qahramonlikni taʼriflab boʻlmaydi, uni his qilish mumkin edi — chunki u sizning hayotingizdagi birinchi shaʼnili voqealarning birinchisi edi. Shuni tan olish kerak: hozirgi guruh ham oʻziga xos uslubga ega, bunga qarshi gapim yoʻq. Ammo oʻsha qoʻl teginishlar, maydondan tashqaridagi gʻalabalar, xalqning bir ovozdan sevgisi — bu hammasi yuqori raqamlardan yigʻilib chiqmaydi. Chunki oʻsha vaqtda gʻalaba haqq edi, uni kuzatish va his qilish lozim edi. Endi esa gʻalabalar koʻpincha his bilan uzoq muddatli muloqotdan keyin boʻlmaydi, ularning ustiga marketing bosiladi. Va nihoyat — Seif. Uning qoʻllaridagi vaqtni qoʻyib yubormaslik, oʻtirgan tomoshabinlarni hayajonga solish, soʻnggi daqiqada oʻynab oʻtish — bularning barchasi endi dubllyorlar takrorlay olmaydilar. Men uning qoʻl teginishlarini koʻrganimda, oʻz ichimdan: „Bu qoʻl hech qachon eskirmaydi“ deganman. Ha, vaqt oʻtib, qoʻllar qotib qolishi mumkin, ammo u qoʻllarda yodda qoladigan mehr va fidokorlik — oʻsha vaqtda oʻynaganlar orqasida qolib ketgan yoʻl. Shunday qilib, hozirgi narsa ham yaxshi — ijtimoiy tarmoqlar, taktik jadvallar, yangi yuzlar. Ammo oʻsha „qon va ter“ nafasini his qilish uchun uzoq yoʻl bosib oʻtish kerak boʻladi. Chunki xalqaro miqyosda eʼtiborlash uchun bir necha asr ketishi mumkin.

Elimning sigirini soqchiga sotib yuborib, stadionga yugurib borayotgan oqsoqolni koʻrib turaver! 🤣‼️ Yonidan oʻtib ketganda: "Odam, bilan baravar shoshilaylik, final boshlanishiga 5 daqiqa qoladi!" — deb qichqiraman. U esa shunchaki qoʻlini silkitib: "Nima, o'g'il, oʻtirib qolamanmi? O'zimning o'ynayotganimni kurib qolaman, keyingi oʻrtalarni tanlab beraman!" dedi. Men esa futbol kiyimini kiyganimda oʻzining qoʻliga qarab: "Usta, siz nimani olishmoqchisiz?" — deb so'rardim. Chunki u oʻzini soʻz bilan uddalay olmas edi, faqat qoʻli bilan koʻrsatardi! Nihoyat stadionga yetib kelib, darvozabon Seifni koʻrib: "Uzun boʻyingiz bilan nafaqat toʻpni burchakdan ushlab turasiz, balki muxlislarga ham oʻz qoʻlingiz bilan "keling" deysiz!" deb hayron qolaman. Endi esa vaqt oʻtib, shu qoʻlni koʻrganlarimiz oʻsha kunlarni eslaganimda qoʻlni qaltiratib qoʻyaveramiz! 🍿😂