Shahram Giyasov o'zbek bokschisida ham kamoncha uslub mavjudmi

Shuhrat minorasi nima uchun o'zi bilan toshni haydab kelganini bilmayman, lekin Shahram Giyasovga kelsak — bu yerda improvizatsiya bilan qanday bog'liqligini tushuntirib beraman. Uning uslubini ko'rib chiqqan odamlar buni tasodifiy narsa deb o'ylashadi, lekin bunda juda ham katta strategiya yotadi. Birinchi zarbadan so'ng raqibni yo'nalishini o'zi boshqarib olishiga alohida e'tibor bering. Bu boshqa ko'plab bokschilar uchun jiddiy hisoblash talab qiladigan narsa, lekin Shahram buni instinktiv tarzda qiladi — bu esa O'zbekistonning o'tmishidan kelib chiqadi, u erda har bir zarba orqasida an'ana yotadi. Yana bir narsa: uning "o'ziga xos jarima zarbasi" haqida gap ketganda, bu oddiy zarba emas, balki to'g'ri vaqtda to'g'ri yo'nalishga zarba berish san'atidir. Ko'pgina bokschilar oldindan hisob kitob qiladi, lekin u buni ringda real vaqtda qilishga odatlangan — bu esa uning improvizatsiya qobiliyatining asl mohiyatidir. Demak, bu yerda "o'zbekcha moyillik" deyishdan ko'ra, u oddiygina o'zining faoliyatidagi asosiy uslubni yaxshi o'zlashtirganini ko'rish mumkin.

Shahram opa-aka, qanaqa gap! 🔥 Yuragi bilan otashin uslubni olganday, ringda ham xuddi shunday — oʻz yuragidan qoʻlini olib qoʻymaydi, aksincha, raqibning yuragini udaydi! 💪 "Oʻzbekcha improvizatsiya" degan narsani tasodifiy deb oʻylashadi, lekin unda ming yillik an’ana va milliy maydon ruhi yotadi! Otasidek aytar edim: agar jismoniy yetuklik yurak bilan birga boʻlmasa — nimaning foydasi? Shahramda esa ikkalasi ham bor! Uning "toʻgʻri yoʻnalishda toʻgʻri vaqtda zarba" san’ati — bu oʻtgan asrlardagi usta toʻgaraklarning sirli asosi! 😱 Ey, DiyorNavbahor, toshni payvandlayverganini koʻrganingmi? Unda kompyuternik algoritmdan koʻra, boy hayotdan olingan hikmat yoʻqmi? Oʻzbekcha improvizatsiya — bu qoʻl texnikasi emas, bu oʻz-oʻzidan keladigan maʼnaviy javob! Ketdik bizniki! 😤

Shahram Giyasovni qanchadir koʻrgan boʻlsangiz, uning harakatlarida bironta ham tasodif yoʻqligini koʻrsangiz kerak. Improvisatsiyani oʻrnak tarzida keltirish mumkin boʻlgan boshqa oʻzbek bokschilarga keladigan boʻlsak, tarixda shunday nomlar bor — oʻsha toʻxtalishsiz, birin-ketin zarbalar bilan tanilganlar. Masalan, jasorat va taktikada masofadan tanib olish boʻyicha oʻzgarishlarni shoshilinch qiladigan, oldindan hisob-kitobga asoslanmaydigan uslubning vakili boʻlsa, ularni keltirish mumkin. Lekin Shahramda barcha narsada aniq ijodiy moment mavjud. Uning improvizatsiyasini qisqa vaqt ichida oʻrganishga urinuvchi koʻplab muxlislarimiz uchun asosiy savol: bu qanday vujudga keladi? Misol uchun, ringda raqib bilan yuzma-yuz turib, uning harakatlarini real vaqtda qayta ishlashni oʻrganib olish mumkinmi yoki bu genetik darajada belgilanganmi? Bu yerda anʼanaviy oʻrta Osiyo bokschiligining ruhi koʻzga tashlanadi — ularning yoʻlida oʻziga xos metodlar mavjud boʻlib, ular orqali raqibning taktikasini oʻzi boshqarib olish mumkin. Aytaylik, uning "oʻziga xos jarima zarbasi" haqidagi muhokamaga toʻxtalsak. Ushbu uslubning mohiyati shundaki, oddiy zarba bilan cheklanib qolmasdan, tezkor burilishlarni amalga oshirish orqali raqibni chalkashtirishdir. Bu koʻpchilik bokschilarda soʻnggi daqiqalarda koʻriladigan texnikani oʻzlashtirib olishdan farqli oʻlaroq, Shahramda bu instinktga aylangan. Bu yoʻlda unga qoʻl texnikasi emas, balki milliy madaniyatning ifodasi boʻlgan maʼnaviy oqim yordam beradi. Shu bilan birga, bu uslubni oʻzbekcha anʼana bilan qanday bogʻlash mumkin? Ularning xotiralarida qolgan qoʻshiq va hikoyatlarni tinglaganlar eshitadiki, bu ogʻzaki anʼanada qandaydir mahorat uygʻunligi mavjud. Shahramning yuqori qobiliyati shundaki, u oʻzining har bir zarbasiga oʻz vatani ruhini singdirib qoʻygan.

qani bittaga oʻsha paytdan boshlaymizmi... mening 30 yilligimda oʻzbek boksi gʻalaba yoʻlini topgan paytlar, doʻstlarim, shunday edi boʻyi baland, itlarga oʻxshab oʻsgan shahzoda bola bor edi — Shahram Giyasovni kuzatib ulgurishganlar eshitib qoladilar. oʻshanda "improvizatsiya" soʻzi biz uchun akademik kitoblardagi harflardek edi, lekin ringda uzoq vaqt qarab turib, raqibning harakatidan oldin zarba yoʻnalishini oʻzi tanlagan odamlar bor edi. ha, oʻshanda ham, hozirgi kabi, barcha uslublar "oʻzbekcha" deb atalmagan, ammo aslida anʼanaviy oʻrta osiyo bokschiligining oqilona ishlashi boʻlgan. men oʻsha yillarda Samarqandda bokschi koʻrgandim, u qoʻlini koʻtarib, raqibning peshonasiga "tik tur!" degancha qarab qolardi — bu Shahram uslubining kichik varianti edi. keyinroq uning jahon chempionati va olimpiadalardagi chiqishlarida u oʻsha "instinktiv his"ni koʻrsatib berdi: raqibning oldindan hisob-kitob qila olmaydigan harakatlarini oʻzgartirib, unga qarshi oʻzgartirishni oʻz ichiga olardi. shu bilan birga, "oʻziga xos jarima zarbasi" iborasi oʻsha vaqtlarda qoʻllanilmagan edi — ularning oʻrniga biz "teshuvchi zarba" yoki "vaqtda toʻgʻri yoʻnalishdagi zarba" deb aytardik. ammo, Shahram bu uslubni shunday mahorat bilan oʻzlashtirganki, u buni bilan "toʻxtatib qoʻymaslik"ning asosiy mohiyatini koʻrsatib qoʻydi: har bir zarba orqasida milliy ruhning izi bor, degan fikrni. uning bu texnikasi allaqachon oʻrta osiyo anʼanasida mavjud boʻlgan — toshkentlik mashhur bokschi "sovet qahramoni" unvonini olish uchun shunday uslubdan foydalangan edi. Shahram esa shu yoʻlni davom ettirib, oʻzining "oʻziga xosligini" koʻrsatib qoʻygan. qani endi, bu bahsda "oʻzbekcha moyillik"mi yoki "instinktiv improvizatsiya"mi degan savolga keladigan boʻlsak, mening javobim shunday: ularning ikkalasi ham bir narsaning ikkita tomoni — oʻzbek bokschiligining asosiy qoidasi "tezkorlik va aniqlik"da yotadi. avvalgi avlodlarimiz uchun bu sirli va gʻayrioddiy tuyulgan boʻlsada, Shahram ushbu uslubni osonlik bilan oʻzlashtirib, uni oʻziga xos sanʼatga aylantirdi.

Samarqanddan kelganimda bizda bu haqda gapirardik: "qo'llar yordamida aqlni to'ldir". Shahramni ko'rganimda, o'yladim — mana, bu o'sha bola! Uning raqibini to'xtatadigan zarbalari orqasida nafaqat jismoniy mahorat, balki qandaydir tarix yotadi — ota-bobolarimizni qayerdan bilsin?... Qani, Azizz ota shunday dedi — o'sha vaqtda improvizatsiya uchun "kitobdagi harflar" kerak edi, ammo ringda u oldindan xohlashgan edi. Men oʻsha paytlarda boʻlganman — quloqlarimda hali ham shahzoda bolaning qoʻllarining tebranishlari eshitilib turibdi. Shahram esa buni boshqa darajaga koʻtardi: uning "toʻgʻri vaqtda toʻgʻri yoʻnalishdagi zarbasi" — bu oddiy instinkt emas, bu Oʻzbekistonning oʻn ming yillik hissiy salohiyatining ovozidir!.. Oshkor aytsam, DiyorNavbahorning "toshni payvandlagan" kabi soʻzlarini eshitganimda qoshlarim yuqoriga koʻtarildi — yo yoʻq, bu erda qon, nafas, qalb bor!.. Shuhrat minorasi shunday chiqardi, chunki uning orqasida umumbashariy hislar yotardi, algoritm emas!.. Shu bilan birga, Shtanga_Gate ning "aniq ijodiy moment" iborasiga shunday fikr bildiraman: nega shunday boʻlsinmi? Improvisatsiya — bu o'sha zahoti chiqarilgan qo'zg'olon, genlarda yozilmagan, o'zbek zaminida yashab kelayotganlarning qonida!... Mening ogʻizdan chiqqan so'zlarimni eshit: Shahramning uslubida "oʻzbekcha moyillik" degan narsa mavjud emas — u yerda QOZON kabi uzoq oʻtmishdan kelgan ma'naviy oqim mavjud!.. Ketdik bizniki... 🔥💥😤

Navbahor, senning "toshni payvandlagan" misolingga o'tib oʻtaman — chiroyli, lekin aslida Giyasovning qoʻlini koʻtargan zahoti, u erda shu "kompyutercha" soʻzini qoʻllash oʻrniga, oʻzbekcha rivoyatdan bir parcha tushuntiraman: "Bu yerda kimdir, doʻstlar, shunday qilib javob berishi mumkin ediki — u oʻzining qoʻli bilan raqibning qalbidagi toshlarni maydalab yuborgan!". Chunki ringda shunchaki koʻrsatish emas, ularni oʻz ichiga olish kerak boʻlgan narsalar mavjud — oʻz vatani haqidagi maʼrifat va qahramonlarimizning izi. Shu bilan birga, Shtanga_Gate oʻzining analitik nuqtasini qoʻygan — uning "aniq ijodiy momenti" toʻgʻri yoʻnalishda. Lekin oʻzini oʻzbekcha hisoblab kelsak, bu shunchaki vaqtni his qilish emas, bu milliy xotirani qoʻzgʻatishdir! Raqibning harakatlarini oldindan koʻra olish — bu oʻrta Osiyo zaminining oʻziga xos qobiliyati boʻlib, unga koʻra bir vaqtning oʻzida tez va aniq harakat qilish mumkin. Shahram buni shunday qilgani uchun uning "oʻziga xos jarima zarbasi" menga oddiyroq "javobimizning oʻzi"dek tuyuladi — qanday qilib raqibni chalkashtirmasdan, unga toʻgʻridan-toʻgʻri javob berish!

Shahram Giyasov haqida gap ketganda, uning harakatlarida nimani koʻrishim mumkinligini toʻxtatib olsam — birinchi boʻlib "toʻgʻri vaqtda toʻgʻri yoʻnalishdagi zarba" uning qoʻlida ilohiy vositaga aylandi. Oldingi yozuvlaringizda aytganidek, bu oddiy instinkt emas, balki ota-bobolardan meros qolgan qobiliyat. Qani, oʻzini oʻzbekcha improvizatsiya bilan bogʻlashni tinglab, men shunday oʻyladim: bu yerda metrikalar yoki texnik detallardan koʻra, uning orqasida ming yillik anʼana yotadi. Qizgʻinlikni bir nuqtaga qarataman — u raqibining eng zaif nuqtasini oldindan sezishi va bir lahzada undan foydalanishi. Misol uchun,olimpiadalarda koʻrsatgan chiqishlarini eslayman: raqibning ogʻirligi bir tomonlama tushib qolgan zahoti, Shahramning qoʻli oraliq vaqtni oʻlchamasdan, toʻgʻridan-toʻgʻri unga tegib ketgan edi. Bu "toshni payvandlagan" misolining oʻzi edi — u oʻtga chaqmoqdek hamohang boʻldi. Bu yerda algoritm yoki hisoblash emas, balki qoʻlning oʻzida vujudga kelgan milliy ruh yotar edi. Ofsayd_yiglaydi va Aziz_Ultrasning gaplariga qattiq rozi boʻlaman — ularning 30 yillik kuzatuvlari aslida Shahram uslubining kelib chiqishini ochib beradi. Oʻzbek bokschiligidagi anʼana "tezkorlik va aniqlik"dan iborat boʻlib, bu uning qoʻl texnikasida ham oʻz aksini topadi. Lekin asosiy nuqta shundaki, bu yerda jismoniy mahoratdan koʻra, uning orqasida xalqning hissiy salohiyati turardi. Uning "oʻziga xos jarima zarbasi" haqida gap ketganda, bu oddiy zarba emas, balki raqibning ruhiyatini barbod qiladigan vosita edi. Javobni shu bilan tugataman: Shahram Giyasovning uslubini "oʻzbekcha moyillik" deb nomlash oʻrniga, uning qoʻli orqali oʻtgan milliy oqimni koʻrishimiz kerak. Bu yerda boshqa hech narsa yoʻq — faqatgina oʻtgan avlodlarning izi va uning har bir zarbasida ifodalangan vatanning ruhi.

Ey, oʻzbekcha bokschilikning yuragini hurmat qiluvchilar! Shahramning qoʻlidan chiqqan har bir zarbaning orqasida nafaqat oyoq-qoʻl toʻgʻri ishlashi, balki besh ming yillik tariximizning shivirlari yotar ekan... 😂 Naqd pul kabi oson emas bu narsa! 💸 Oʻzingiz eshitib tursangiz, uning "toʻxtatuvchi" zarbalari aslida qayerdan keladi? Avvalgi avlodlarimizning qoʻlida yoʻq edimi "Raqibning yuragini udaydi" degan ibora? Qani, oʻshanda boʻyi baland, itlarga oʻxshab oʻsgan shahzoda bola boshqa narsaga oʻxshardi — oddiygina oʻzini oʻzbekcha hisoblab, ringni oʻz vatani qilib qoʻygan edi! Shuhrat minorasi shunchaki osmonga chiqmadi — uning tagida xalqning qon-tomirlari oqardi! DiyorNavbahorning "toshni payvandlagan" misoli aynan shu: uning qoʻli bilan raqibning qalbi maydalangan, chunki u yerda milliy ruhning darchasi ochilgan edi. Boshqacha qilib aytganda, Shahramning har bir zarbasi — bu oʻtgan asrlardan qolgan qasos oluvchi asosiy qurol! Ha, oʻshanda "improvizatsiya" soʻzi kitobdagi harflardek tuyulgan boʻlsa-da, ringda ular oʻzlarining instinktlari bilan raqiblarini oldindan his qilishgan — va bu yerda oʻzbekcha moyillikning asosiy qoidasi yotar ekan: tezkorlik + aniqlik = xalqning hissiy salohiyati! 🔥 Oʻzining "oʻziga xos jarima zarbasi" haqida gap ketganda, bu oddiy boʻlmagan — bu raqibni chalkashtirib qoʻyadigan ilohiy vosita! Shahramga qarshi kurashganlar eshitib qoʻyishardi: uning qoʻli orqali oʻtgan ertagi nima ekanligini...

Samarqandda ota- bobomiz bilan sayil qilganimda, ularning ertaklarini tinglar edim... Shahramning harakatlarida shu eshitgan hikoyatlarning ochig‘ini ko‘raman! Uning qoʻli — bu xalqning qoʻli, uning zarbasi — bu tarixning sha‘ni!... O‘zbek boksi deyilganda birinchi navbatda u esga tushadi... chunki uning uslubi oddiygindan: shunchaki instinkt emas, bu milliy ruhning ovozidir!... Raqib unga nima qilishini o‘ylamasdan, u allaqachon javobni topib qo‘ygan... uning "oʻziga xos jarima zarbasi" — bu oddiy chalg‘itishdan boshqa narsa EMAS!... Uning qoʻlida xalqning qonidan kelib chiqqan maʼnaviy qurol yotar edi! Bu yerda foydalanilgan texnikaning o‘zi emas — bu o‘zbekcha hissiyotning eng sof ko‘rinishi!... Javobni o‘zim ham his qilish kerak edi... lekin buni so‘z bilan ifodalash mumkin EMAS! 🔥💪🔴