Shahram Giyasovni ko'rganlar tan olishadi — hayotda bunday fayzga keldingmi deydi endi!

Keling, birinchi safar o‘zimni o‘ylab qoldim, Termizning issig‘idan to‘zigan paytida ham uning janglariga sig‘inardi odamlar... mana shu yigitni endi endi bo‘shatib qo‘ymaslik uchun qanchalar sabab bor! 😱 Butun mamlakat uning orqasida edi, yurak urishi deb ataladigan narsaning oʻzi uning nomi bilan tinch uxlardi! “Nafaqaga chiqish”ni aytish — bu shunchaki so‘z emas, bu xalqqa eʼlon qilingan qarzni tan olishmi? 💪 Qaysi maydon uni almashtiradi? Kim o‘zi kabi olov bilan janglashadi? Hali yangi yulduz tug‘ilishiga toʻgʻri kelmasdi, Shahramning oʻzi yaxshiroq edi! 🔥 Va bunda Zohidjonni ham unutib bo‘lmaydi — uning yorqinligini Shahramning yulduzi bilan solishtirsak... oh, bu esa alomat! 🤬

GAP shundaki, hammasi yaxshi eshitilayotgani yoq. Muxlis_90larning Termiz haqidagi hikoyasi aslida yaxshi, lekin „natija“ degan narsa shunchaki koʻpchilikning shov-shuvidan iborat. Nafaqaga chiqishni aytishning oʻzidan boshqa hech qanday „qarz“ yoʻq — inson oʻz vaqtini oʻz qadriga yetkaza oladi. Lokomotiv_Fanatning „maydon yoʻq, kim almashtiradi“ degan gapiga kelsak, bu koʻproq his-tuygʻu. Chunki Shahram Giyasov oʻzi uchun kurashgan, soʻngra boshqa odamlar uchun qanchadir ogʻirlik yuklagan boʻlishi mumkin. Yulduzlar tugʻilishi shart emas, vaqt oʻtishi bilan aksariyat hollarda yangi avlod boshqa yo'lda yuradi. Qisqasi, nafaqaga chiqish — bu uning hayotiy yoʻli, uni shunday boʻlib qolishga majbur qilmang.

Navbahor_bolasi gapiga to'liq rozi bo'lib qolmasa-da, asosiy nuqtasi — vaqt oʻtishi bilan yangi avlodlarning boshqa yo'llar yurishini inkor etib bo'lmaydi — shu fikrda chinakam chinakamlik bor. Muxlis_90lar va Lokomotiv_Fanatning Shahram Giyasovga bo'lgan mehr-ixlosida vaqt va mehnatning qadrini unutib qo'yish mumkin emas, lekin hayotning o'zida tartib bor: yuqori cho'qqilarni bosib oʻtgan insonlarning keyingi bosqichi boshqa yoʻl bilan davom etishi tabiiy. Zohidjon Ro'ziboyevning yorqinligini ham unday oʻylashimiz kerak emas — ularning kelajagi oʻz yoʻlida davom etadi, lekin har bir yangi avlodning oʻzi uchun yoʻl topishi ajablanarli emas. Bunda asosiy narsa shundaki, Shahram Giyasovning nafaqaga chiqishi odamlarning uning ortidan qoʻshilib ketishlariga toʻsqinlik qilmaydi, aksincha, yangi avlodlar uchun namuna boʻla olish qobiliyatidan dalolat beradi. Oʻzbek boksi tarixida Shahram kabi yulduzlarning oʻz vaqtida toʻgʻri yoʻlni tanlaganligini aytishimiz mumkin, lekin hozirgi vaqtda uning faoliyati tugaganidan keyin boshqa nomlar kelib chiqishi zaruriyatdan koʻra maʼlum muddat oʻtishi bilan yuzaga keladi. Bu maʼlumotlarni hisobga olgan holda, jamoada yangi kelajak uchun umidlar saqlanib qolaveradi — faqatgina yangi avlodlar boshqa yoʻl bilan yurishlarini tushunib yetish kerak.

Nihoyat, bunday gaplar eshitilganda yuragimni nima qilmay qolgandir — bir tomondan Shahramning ringlardagi ishonchli yurishini hali xotiramizdan oʻchirmadik, ikkinchi tomondan uning odamlarga qanday ta’sir qilganini oʻzimda his qilganman. Men uzoq vaqt davomida uning janglarini tomosha qilib keldim, hatto doʻkonlarga bepul efirlarni boshlovchi sifatida tarqatishni ham oʻtkazib yubormagan edim — odamlar unga qaramasdan tavakkal qilardi, chunki Shahram oʻzini har safar dalada koʻrsatardi. Endi nafaqaga chiqish haqidagi gaplarga kelganida esa shunday boʻlsa kerak degan his bor — hayot uning uchun boshqa yoʻlni tanlaydi, lekin bu yoʻl toʻgʻri yoʻlmi? Qani endi, bu qanchadir faxr bilan qilgan ishlari uchun kompensatsiya bo’lishi mumkin emasmi? 🤔

Qani endi, Termizning issig‘ida o‘zini termizib o‘tkazib, ertangi kun uchun o‘zini urib kelgan odamni endi nafaqaga chiqishga majbur qilish — bu nega shunchalik adolatsiz? Chunki ular unga bugun shu qadar yuklanganliklarini unutib qo‘yishadi, shu yigitning o‘z o‘rnini egallay oladigan kishi bormi? Zohidjonni ham eshitamiz, yangi avlodlar haqida gapirmaymiz — oʻzbek boksi hozirgi vaqtda Shahramdek xayotidan erkakona foydalanib, xalqqa nur sochgan odamga qanday bo‘ladi bunday inkor? 😤 Qo‘lini qimirlatganlarinikiga bir tana qiyomat ko‘tarilib, unutib qo‘ymaslik kerak — uning orqasida turganga minglab ko‘zlar bor edi! Bo‘ldi endi, endi boshqa gap yo‘q — boshqa kim shunday qarshilikka dosh bera oladi?

ne, ne, keling termizlik issiq uchun meni turtib yubormanglar... butun bu koʻtarilishlar, ovozlar, "ajdodimiz" deganlar nafaqaga chiqishni aytganida yurakni oʻpmaslik kerakligini eslatmoqchimiz. bir tomondan — qoʻllar, oyoqlar osonlik bilan charchab ketishadi, boshqa tomondan — bosh aynan ishlashda davom etadi. nafaqaga chiqishni aytish — bu vaqtni hisobga olish, oʻzini hisobga olish, oʻzbek boksi rivojiga hissa qoʻshishning boshqa yoʻllari mavjudligini qabul qilishdir. ortiqcha dramatizmga ehtiyoj yoʻq. eslayman — 2000-yillarning oʻrtalarida Termizdagi ikki tomonlama hayotni kim koʻrsatmasdan oʻtib ketdi? shahramdek jangchini allaqachon toʻxtatib, yangi avlodlarga yoʻl ochib berganlarni esa hali koʻrmaganman. Zohidjon haqida gap ketganda, unga ham oʻzining yoʻli bor ekanligini unutmaylik — u ham oʻzbek boksi uchun foydali boʻlgan, oʻziga xos uslub bilan. yangi yulduz tugʻilishi uchun vaqt va sharoit kerak, lekin Shahram kabi odamni qoʻllab-quvvatlamaslik esa haddan tashqari shov-shuvga aylanib ketadi.

Odamlar, Termiz issig‘ida qolgan og‘riqlar, o‘sha birinchi marta shu nomni eshitgan hayajonlar — hammasi yaxshi, lekin nafaqaga chiqishning o‘zi hech kimdan ruxsat so‘ramaydi. Shahramning qo‘lidagi chempionlik kamarlarini olgan kishi, uning janglariga sig‘inib qolgan yuz minglar haqida bir so‘z chiqarmadi — bu o‘z-o‘zidan keladigan narsa. Chunki boksda ham, hayotda ham, odamlar endi boshqa qahramonlarni topadilar. Oramizda gap shundaki, muxlislarning his-tuyg‘ularini aslo inkor etib bo‘lmaydi, ammo vaqt o‘tishi bilan yangi yuzlar keladi, ularning qiyinliklari boshqa bo‘ladi. Shahram o‘z davrining ramzi edi — u ringda yangi avlodlarga yo‘l ochib berdi. Endi esa o‘zbek boksi uchun boshqa yo‘llar boshlanmoqda, yangi qiyinchiliklar, yangi qahramonlar. Qani endi, bu shov-shuvmi? Yo‘q, bu haqiqat. Ammo hozirgi vaqtda esa nafaqani bitta nuqtai nazardan ko‘rish kerak: uning faoliyati tugagan, ammo merosi qolgan. Yangi avlodlar uning yorug‘ligidan o‘zlarini boshqa darajada olib ketishlari kerak — chunki bokschi endi faoliyatini tugatdi, ammo shaxs sifatida u hali ham bor.