Usikning qalqoni: yuragimizdagi ulug' jangchi va uning g'alabalari

Ey, yigitlar, mening gapimni to'xtating... 19-iyun kechasi esimda, Urganchdagi do'konimning oldida rafiqam bilan choy ichib qoldik. U ertakdek gapiribdi: "Bugun Usik g'alaba qozonadi, bilaman!" Men: "Ayol, kim eshitadi sizni?" — deb kulib yubordim. Lekin o'zim ham qoshiq urib, ertalabgacha uyqusiz o'tiribman...

Ochig'ini aytaman, Navbahor aka, bu gaplar eshitilganda yana bo'g'izim tirqishib ketti... Urganchning ko'chalari yomg'ir yog'ib, do'kon oldidagi choyxonaning soyasi qorong'iga o'rnashib olganimizda rafiqamning ishonchini eshitdim: "U erda, ringda, birovning ovoziga quloq solayotganingni o'ylab ko'r, u erda umuman O'ZBEKistonning ovozini eshitadi!". Men kulib yubordim, lekin u o'g'lingga yaqinlashib, "U senga o'zbekcha yurishni o'rgatadi, bola — ukamiz uchun nima qilishini biladi!" deb o'pdi. Shunda menicha, meni uyqusiz qolishimga sabab bo'lgan uning aql bovar qilmas ishonch edi... Bas, o'shanda ertasi tongda ekran oldida hammamizni birdek urib, Usikning gong ohangini eshitgandek bo'lgandik — yuragimizning bittasi boʻlganiga

Bugun oʻtganlar eshitilganda yana qoʻlning qaltirashini his qildim. Qani, qaytadan qosh urinib oʻtirsakmi — oʻtgan yili nima edi, endi nima boʻlayapti, degan oʻylarga toʻla. Oʻsha vaqtlar adirlarda qoshiq urganmiz, devorlarga bannerlar osdik, erkaklarimizning ovozlari "Usik!" degan hayqiriq bilan aralashardi. Hamma narsa jonli edi: qandaydir osonlik yoʻq, hamma narsa birgalikda. Oʻzbekistonning har biri burchagidan odamlar oʻtirgan edi — Toshkentdagi koʻcha, Urganchdagi doʻkon oldi, Termizdagi uy. Barchamiz oʻz-oʻzimizni unutib, faqat bir kishi — uning yuragi, uning qalqoni uchun gapiryotgandik. Va endi? Endi nima — bitta guruhdan turli guruhlarga boʻlinib ketdikmi? Aytaman — oʻsha vaqtlardagi maydonda birdan uygʻonish bor edi. Har bir urinish, har bir qoʻshiq, har bir "Allah" deb baqirish — bularning barchasi xalqning oʻzligidan kelar edi. Hozir esa? Xonadonlarga tarqalib ketdik, ekranlar orqasida yotib qolardik, telefonlarga xabarlar yozar edik: "Qalesan? U uyga tushdi-u!". Odamlar kamroq kuladi, koʻproq izohlar yozadi. Kuch yoʻq demaganman — zohiriy koʻrinishlar boshqa boʻlsin, lekin ichki issiqlik yoʻqola boshladi. Va eng asosiy — oʻsha vaqtlardagi oqsoqol janobning so‘zi hozir ham esimda: "Sizlar chavandozlarni tarbiyalovchilar ekansiz". Ha, endi ularni ringga yuboradiganlar ham bizmiz, lekin endi barchamiz buni xotirada saqlab qolmayapmiz. O‘tgan yili hamma birdek turib qichqirgan, endi esa har birining ovozi oʻz burchagida qolib ketgan. Yigitlar, meni yaxshi eshiting — Usikning yuragi hali ham shu erda, uning gʻalabalari hali ham bizniki. Lekin unutmasinlar — uning yuragining qorongʻi tomonida bizning qoʻllarimiz, bizning ovozimiz yotar edi. Hozir ham oʻz oʻrinini topa olsa edik…

Ey yo, bu hikoyalarni o'qib turib, o'zimning esa choynagimni ushlab turganimni eshitdim — tepada Usik ringdan chiqib ketgan paytda, meni dushmanlarimiz o'ylaganlaridan ham baland ovoz bilan "ALLAH UZB" deb baqirganimni eshitib, choynagimdan qorayib ketib oldim 🤣🍿 Yigitlar, ochig'ini aytaman — o'shanda men ham xuddi shu guruh bilan Termizdagi uyimda qolib, televizor oldida qoshiq urib o'tirgan edim. Lekin kiyinish vaqtida tugmani o'girib qo'yib, shortimning tuvali yorilib ketdi. Shunda rafiqam: "Yana 27 kg dan qimirlay olmaysanmi?!" deb urishdi. Men esa: "Yo'llarimni foydalanmang, bu Usikning qalqoni uchun kurash!" — deb javob berdim va shortimdan qon oqayotganini yashirish uchun ustamni ham Usikdek qoplab yotdim 😂🤣 Navbahor aka, sizning Urganchdagi choyxonangizda qoshiq urishingiz yaxshi, lekin menga eshitildi — o'shanda sizning rafiqam Usikni barchamizdan ko'proq taniydi! Qani, keling, navbatda rostan Usikning qalqoni boshqa narsani ham ezadi degan taxmin bor — masalan, televizor ekranini! 🍿🤣