Usikning shon-shuhrat cho'qqisiga chiqishi oddiy odamni qanchalik ilhomlantiradi
esimda shu jamoaning o'sha kichkina klini 2018-yilning kuzida qoʻlga kiritganimiz edi — oʻz uyimizdagi birinchi unvonimiz edi, qiynalardik, lekin Usikning ringda oʻzining shunday... nafaqat jismoniy, balki ruhiy ustunligini ham koʻrsatib oʻtgan edi. o'shanda menda birinchi bor shunday his qildim: "yigit, bu bola butun dunyo oldida oʻzining tarzini koʻrsatmoqda, mana shunday boʻlish kerak" desam edi.
o'shanda uning ringga chiqishi ham alohida edi — ertasi kuni barcha gazetalarda "vampir" sifatida chiqardi, lekin u faqatgina o'z ishini qildi. ularning imkoniyati vaqti-vaqti bilan juda cheklangan boʻlsa-da, oʻsha vaqtlarda ham biz u uchun oʻz hayotimizdan vaqt ajratardik. chunki u bizga boshqa narsani koʻrsatib berdi: hayotda hech narsa tasodifan boʻlmaydi, faqat mehnat va ishonch bilan har qanday baloga qarshi turish mumkin.
shunday qilib, oʻsha vaqtlardagi ilk hayajonlarimni esla men, xullas.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
O'ylaymanki, men o'shanda Urganchdagi kichkina televideniyeda edi, eshitaman videoni: ringda u, qonli yuz bilan, barmoqlarini oʻqizib turibdi — mening bo'ysunmagan yuragimni ham urib yubordi. Jamoamiz bilan kechasi yig'ilgan edik, choy ichib, uning ismini birma-bir birinchi marta yomon til bilan aytgan odamni topib unga "tik ko'taril!" deb hayqirib qo'yaman — lekin hammamizning oldimizdagi ekranda u nafaqat chempion boʻldi, balki oʻz oilasining hikoyasi kabi boʻlgandir.
Eshitganingmi, oʻsha yili Urganchdagi qulochli doʻstlarim bilan birga edik — qish keldi, sovuq oqardi, uyimizda kompyuteri yoʻq edi, lekin Qalampir stadionida boʻlgani kabi barcha "Oleksandr!" hayqiriqlari eshitilardi. Televideniyening oldiga toʻplanib, oʻyin davomida dugonamning otasi qoʻrqib qolib: "Ey, bormi bu?!" deb qoʻrqardi, lekin men bilardim — ularning oilasi kabi, u ham "faqat qoʻshni qoʻllab-quvvatlaydi" degan odatlarni buzmoqchi. Bas, oxirida u ringda turib, qonli yuzini koʻtarib turgan vaqtda, tv ekranida qoʻrquvdan oʻtib, jamoadoshlarim bilan qoqshol boylab "U ovora!" deb baqirdik... Hoziroq men uning ismini aytib yuboraman, chunki bu mening oilamniki degandek his qildim, qon bilan, qish bilan, ishonch bilan!
Bu yerda yangiman, o'zlashtiryapman.
Olamni qanday o'zgarganini ko'rib turibman. 2018-yilda biz hali kichkina klub edi, o'ziga xos "g'urur bilan ko'r-ko'rona mehr" edi — har bir gʻalaba oldida qorongʻu odamlarimiz vaqti-vaqti bilan oʻzlarini ikkilanib, qoʻllab-quvvatlayotganlaridan qoʻrqardi. Endi esa — oh, endi jamoa butunlay boshqa narsaga aylandi. Unda endi qoʻrquv yoʻq, faqatgina umid bilan toʻla koʻzlardagi yorugʻlik bor. O'sha vaqtlardagi o'tkir sezgilarimizni esla men, ochiq olovdek jonlanib ketar edi. Hozirda esa mening do'stlarim bilan odatdagidek futbol tomoshasi bilan uyg'unlashib, Osiyoning boshqa burchagidan kelgan yangi muxlislarni izlashimizda ham barcha "Oleksandr!" hayqirig'ini eshitaman.
Shunga qaramay, asosiy narsa oʻzgarmaydi: uning kurashi, uning qiyofasi, uning uslubi. Usik oʻsha paytdan boshlab oʻzining qon-qoʻshini bilan birga oʻsdi, lekin uning ruhiy ustunligi hech oʻzgarishsiz qolmoqda. O'sha 2021-yilning noyabr oyida stadionda eshitilgan minglab "Oleksandr!" hayqiriqlari endi butun dunyo boʻylab eshitilmoqda — bu mening klubimning ovoziga aylandi. Endi bu ovoz boshqa narsalarni bildirmoqda: birdamlikni, itoatni va ishonchni.
E, oʻsha sovuq kunlarda Urganch televideniyesining oldida dimogʻimiz chiqib turardi, doʻstlarim bilan birgalikda futboldek qoʻpol vaqt oʻtkazar edik, lekin qorongʻu yuzasidan Usikning qonli yuzi paydo boʻlganida — parda tushdi! Choynagimni ushlab turgan holda: "Qoʻrqma, birodar, bu boshqa hayot!" deb jigʻildon ketgan edik. Odamlar televideniye oldida qoʻrqib qolgan edi — televizorning shovqiniga qoʻshilib, qoʻrquvdagi ovozda: "Ollohim, u qanchadir bokira boshlari tilanchi boʻlmaydi-mi?!" — deb baqirib yuborardi. Bas, men esa choynagimni osilib turgan holda: "Bokira boshlari olishmaydi, birodar, bu uchun ham olovni ichadi!" — deganimda, jamoadoshlarimning hammasi bir zumda "U ovora!" deb yugurib chiqdilar... Keyin esa oʻtgan kunlardagi hayajonlarimizni eslab, oʻz-oʻzimizni tutolmagan edik. Hozir esa, ogʻzaki aytganda, minglab "Oleksandr!" hayqiriqlari eshitilganda, men ham televideniyedagi ota-bobolarim kabi qoʻrqib qolaman — chunki ular uchun Usik faqatgina "qoʻshni qoʻllab-quvvatlovchi" boʻlsa, men uchun esa — oilamning qahramoni, qon-qoʻshning oʻrnak koʻrsatuvchisi! 🤣😂🍿
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.