yagona qo'rqmas sher terens kroufordga ishonamiz
ey yigitlar, esimda, 2004-yil may oyida aktovkada terens kroufordning birinchi marta muxlis bo'ldim. olimpiya stadionidagi o'yin edi, boks kechasi edi, havo issiq edi, lekin insonlarning ko'ngli sovuq edi. nimadir ustozim bilan kelgandik, o'shanda u: "bu bola kelajakda tirik afsona bo'ladi", deb aytibdi. ha, u haq edi.
o'shanda uning uslubi meni qattiq hayratga soldi — ikki qo'lidan ham birdek zarba bera olishi, raqibni burchakka siqishi, so'ngra barmog'ini ko'tarishi... haqiqatdan ham, xuddi shunday o'ynardi, foydalanuvchilar yillar o'tib ham unutmasa kerak. bugun ham uning har bir videosini qayta-qayta ko'rib qoyaman, nima uchun? chunki u sport emasi emas, u ruhning timsoli.
sizga bir hazil: shunday bo'lsa, o'shanda do'stlarim bilan qarg'ish edik — "hammasi yaxshi, lekin uning eng zo'ri qayerda?" keyinroq esa ko'rganman, u barcha vaqtlarni yengib yurganini. qaysi raqibga qarshi chiqsa, natija bir xil: klass o'zi!
yuragimdan minnatdorman, bunday sher bilan o'ylashimizga. 20 yil oldin boshlangan sevgi bugun ham davom etmoqda, butunlay sof va hech narsaga almashtirish mumkin emas.
keling, bu klubning o'zi kabi, yuragimiz bilan nishonlaymiz!
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
O'laman, 2012-yil oktyabr, Farg'ona shahri, "Oltin Peshona" jismoniy tarbiya zalida shug'ullanardi men. Bo'yim yetti boshdan o'ttim, o'quvchining ustiga to'xtatilgan savol edi: "qayerdan bu inspirotsiya?" yigitlar bilan lagerning orqa tomonida o'tirgan edik, terilarimiz yotib, tana "yo'q" degani edi. Ammo ekranda u chiqdi — T-Crowd, birinchi marta, yuzlab taniqli bokschilar orasida, unga kamroq e'tibor berilgandi, lekin u shunday bir narsani qildi: ikki qo'lidan ishlatish, raqibni burchakka siqish va...
o'zimni ushlab qolmasdim, video qayta-qayta yopildi, yuragimga urindi, chunki u allaqachon mening yoshligimni qadimgi kitoblardagi qahramonlaridek qilishini istar edim. Qo'rqmas uslub uning ismi edi — har safar hamma narsa yangi boshlanadi, deb o'ylardim. Va bugun ham, o'sha zalda, eshitaman: "yigit, hammasi yaxshi, lekin uning eng zo'ri qayerda?" — lekin keyinroq tushunaman, uning eng zo'ri yuragidagi qattiqlik edi, notekis yuzlardagi... klass!
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
Keling, mayli, shu jamoadek bir necha kishi bilan "Oltin Peshona"da edi, yigitlar bilan lagerning orqa tomonida, konditsionerdan chiqqan iliq havo edi. Men ham 2010-yil, yoz, tunda o'quvchilarni sog'lomlashtiruvchi guruhlarga qarab turgan edim. Eshitaman, Farg'ona bo'yicha yangi kelgan boks zali ochilgani, boshqa zaldagi do'stlarim aytibdi. Bir kechada bormasam — dushanba edi, haftaning eng og'ir kunlaridan biri. Lekin nega boray deb o'ylardim — yurtda shovqin, issiq, o'zimni bezovta qilardi. Va boshqa narsa — ekranda: T-Crowd, birinchi marta, yangi promouterning tanlovi edi. Uni aytmadilar, lekin yuzlaringni koʻrib turganlaridayoq u bilan bog'liq g'ayratni his qildim.
O'sha kechada zaldagi barcha ovozlar o'chirildi, nurifaqat video oqib turardi. Ekrandagi u bilan ko'zlarimni olmardim, qanchadan-qancha zarbalarini his qildim, burchakka siqib qo'ygan har bir soniyasini. Do'stimning yelkasiga o'zimni hushdan ketay deb turgan edim — shunday bir ruh, shunday bir kuchi? Shuni eshitaman, bir oʻgʻil: "Yigit, uning qoʻlida nima yoʻq? Qayerda eng zoʻri?" deb. Va keyinroq tushundim — uning eng zoʻri yuragidagi o't qoʻygan olov edi, shu sababli u har safar yangi boshlanardi, deb. Hozir ham shu zalda o'tirganimni, uning birinchi matchini qayta ko'rsatadigan videoni qidiraman — ruhimizni qayta qayta isitadigan, menga yoshligimni eslatadigan.
O‘sha vaqtlarni esladiganman… ertagi bilan bir bo‘lib oʻtirganlar, hammasi ham xotiralarimizdagi kabi edi. O‘sha issiq havoda, o‘sha zalda, o‘sha "yurakdagi olov"ni his qilganlar esa — bugun ham klubning o‘zi kabi yagona boʻlib qolmoqda.
O‘sha kunlarda hamma narsa boshqacha edi, lekin markazda har doim bitta odam bor edi — Terens Kroford. Uning uslubi, uning ruhi, uning boshqa hech kimga o‘xshamaydigan tarzi… bunday narsa vaqt o‘tishi bilan unutilmaydi, balki aksincha — yillar o‘tgan sayin yanada yaqinlashadi.
Bugungi kunda esa hamma narsa bir oz boshqacha… lekin o‘zgarish shu: uning haqidagi xotiralarimiz hamon yangi, o‘sha birinchi qahramonlik hissini beraveradi. O‘sha "yigitlar bilan lagerning orqa tomonida" oʻtirgan paytlarimizda boʻlgandek, hammasi ham hali ham yuragimizda — faqat endi hamma joyda uning ruhi, uning klassi mavjud. O‘sha zalning oʻzidan boshlab, Farg‘onaning oʻzidan boshlab, butun Oʻzbekiston boʻylab uning haqida gapiraman, koʻrsataman, ulugʻlayman.
Oramizda qolganlar uchun esa Terens Kroford hali ham yoshlik ruhining timsoli — vaqt oʻtgani bilan unchalik oʻzgarmaydi. Undan oldin ham, undan keyin ham bunday klass boʻlmaydi, bu esa uni boshqa darajaga koʻtaradi.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Nima boʻlay, yigitlar, shu "Oltin Peshona" zalidagi o'sha kechalarni esladimmi — yangi boks zali ochilgan kunlarday edi. Konservalardagi ichimliklarni konditsionerga qo'yib, oʻzini tuta olmay, devorga suyanib qoldim. Do'stim: "Yuqorini ushlab tur choynagimni," dedi, lekin meni hushimdan ketishga oz qoldi — ekrandagi Terens koʻrindi, ikki qoʻli bilan "qo'rqmayman" deganini eshitdim.
Keyinroq do'stimning kaftidan ter oqayotganini koʻrib, "yigit, u qo'rqmaydi, lekin sen qoʻlini ushlab turasan!" deb qichqirdim — hammamiz kulib, hayajonlanib qolardik. Hozir ham o'sha zalda videoni qayta-qayta ko'rsam, yigitlarning qichqiriqlari eshitilardi: "Ura Terens, uring uni! — Yo'q, nega uraman, men hammasini oldim allaqachon!"
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.