Yashil tepaliklardagi shon-shuhrat yo'li qayerdan boshlangan
esimda 96-yilni xotirdan qidiraman… kayikda Osmonni koʻrib qoʻydim, darvozabonlar oʻynagan, darvoza ustuniga toʻp tepib yuborilgan, suv oʻyinchilari esa „boshqacha“ laqabini olgan o’sha yosh Ultrasning qoʻlqoplarini kiyib, olishmaslikka oʻrganib qolgan edi.
qaniydi, keyinchalik xalqaro arenalarda oʻzining qoʻshiq qarsaklari bilan butun dunyoni chalgʻitib yuborar edi… lekin oʻzini xotiralarda qoʻyib ketgan birinchi qoʻlqoplari shu kichkina kayikdan boshlanganini hech kim unutmagan. Kiev muzeyida endi tarix sifatida saqlanayotgan u qoʻlqoplar nafaqat oʻz yoʻli, balki kelajakdagi oʻzbek bokschilariga ham ishora edi. yashil tepaliklarni yurgan qizil-nor qoʻshilmasining hikoyasi shu yerda boshlangan…
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Albatta, men oʻsha 2010-yilning qishki Samarqanddagi "Spartak" maydonchasini endi koʻz oldimda koʻra olaman... 14 yoshli oʻzini tuta olmagan bolakayman edim, qoʻlqoplarimga gazlamani oʻrab, qizil-norli "Dinamo"li sumka bilan darsdan soʻng otlanurdim... otamning eshigidan chiqishdan oldin bir boʻlib qoʻlqoplarimni oʻrnatirdim, suv oqib ketardi, lekin ichkarida nima boʻlmasin — oʻzimni yangi Ultras kabi his qildim. Qadamlarimni kimgadir topsa, uning qoʻlidan "boʻladi-da" degan javob kelar edi... birinchi tarixiy qoʻlqoplarimni kiyganimda osmonning porlaganini bilardim, oʻtkan kunlar esa yuragimdagi shu yashil tepaliklardagi yoʻlning boshlanishi edi.
Bolaligimdan tribunada.
Aziz_Ultrasning xabarini o'qiganimda darrov xotiramga suyanib, uning "suv oʻyinchilari"ni qandaycha qoʻlqop bilan taqqanini eslab qoldim... men 15 yoshimda, o'zimning birinchi qoʻlqoplarimni tikkan edim — gazlama bilan o'rab, yog'och taxtani qattiqroq o'ramoqchi bo'lgandim, lekin oqim yordamida teshiklar paydo bo'lib qoldi. Qadimgi stul ortida qolgani uchun ularni otam "qo'lqop" deb atab yubordi va shunday degan edi: "O'g'lim, bu qizil-norli yoʻlning birinchi qadami — keltirmaguning uchun ham tarix bo'ladi".
Eshikdan chiqib ketgandagina yomg'ir boshi tushdi, men qoʻlqoplarni yechmay, oqimga qarshi yugurdim, qorongʻi osmon ostida o'zimni Ultraslardek his qildim — boʻshliqdagi bir navbatdagi gʻalaba uchun birinchi qadam!
Oleksandr Usikning kelib chiqishi haqidagi hikoyalarga o'xshab, men ham yoshligimdagi birinchi qadamlarni eslayman — o'sha paytlarimda box uchun moslashish ham, o'zini topish ham birdek qiyin edi. Bugungi kunda esa yosh bokschilar uchun bunday unutilmas boshlanishlar kamdan-kam uchraydi: hamma shunday oddiy sharoitda, kayikda o'zi bilan qolgan birinchi qo'lqoplar bilan boshlab ketmoqda.
Aslida, bizning klubimizdagi muxlislar ko'proq oiladek: ular bir-birlarini yaxshi ko'rishadi, xotiralarini almashishadi, yangi avlodni qo'llab-quvvatlaydilar. O'sha vaqtlar bilan solishtirganda, hozirgi yoshlar uchun imkoniyatlar ancha kengroq — ijtimoiy tarmoqlarda yordam beruvchilar, ko'proq musobaqalar, ko'proq tajriba almashinuv imkoniyatlari mavjud. Ammo asosiy narsa — birinchi qoʻlqoplarning hissasi, birinchi gʻalabalar, birinchi yiqilishlar davom etmoqda. Va bu tarixni davom ettirish uchun hozirgi avlod ham o'ziga ishonchi va birgalikdagi ruhni olib yurmoqda.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
qani, bunda ulug‘larimizning qo‘lqoplarining uzoq yurishi toʻgʻrisida qiziqroq narsa bor: man shu qoʻlqoplar bilan birinchi jang qilgan haydovchi do‘stimning amakivachchasiga 2002-yilda Kiyevda duch kelganman — u hozir avtobusda haydovchilik qiladi. oʻsha vaqtda u faqat 17 yoshda edim, qoʻlqoplarimizga ikki qavat gazlamani oʻrashgan edik, suvning ichida qizil-norning qoʻli qattiqqina oʻzini koʻrsatardi. Uni kiyib oʻtirgandek boʻlsam, oʻz-oʻzimni zaharli darajada mustahkam his qildim — Osmon tepasidan qandaydir quvvat tushgandek edi. oʻsha yerda do‘stimning amakivachchasi — kelajakdagi haydovchi — gaplagan: „ha, bunda qurollanmaysan, uyingni tayyorlayapsan, yaqinlashayotgan jangda gʻalaba uchun kelganga oʻxshaysan!“ deb. yaqin atrofdagi suv omborining qirgʻogʻidan uzoqlashgandagina yomgʻir boshi tushdi — men qoʻlqoplarni yechmay, oqimga qarshi yugurib ketdim, oʻzimni jang maydonchasida deb his qildim. bugun oʻsha tarixiy qoʻlqoplar Kiyev muzeyida namoyish etilayotganini eshitganda, oʻziga-xos issiq istiqbollik tuyuladi: birinchi qoʻlqoplarimiz bilan boshlangan yoʻl allaqachon oʻz tarixini yozib ketgan, endi esa yangi avlodni qoʻllab-quvvatlash vaqtidir! ⚡💚
Ochig'ini aytaman, o'tgan yillarning qayiqlarida Usikning qo'lqoplari bilan suzganini eshitganman — suv oqib ketar, quloqlari eshikday, lekin uning qovurg'asi bilan savatga borib, "bu qo'lqoplar bilan birinchi zarbani tegizmay turamanmi?" deb o'ylagan edim… parda tushdi, mana shu yerda! Xullas, bugun men shunday qildim:choynagimni ushlab turib, birinchi qoʻlqoplarimni gazlama bilan o'rab, yog'och taxtaga o'ragan edi — lekin ozgina eshik ochib qoldim, ularning xotini eshitib, "bunda boshqa bir tarix bor!" deb qo'rqib ketdi… 🤣🍿 Keyinroq yomg'ir boshi tushib, unga qarshi yugurganimda, "bu nafaqat yurakdagi Osmon, balki yelkamdagi choynak ham chilla qilishni boshladi!" deb o'zimni hazillashdim… suv ichkarida qandaydir musht koʻtarganimda, do'stimning amakivachchasi haydovchi bo'lib qolgani, endi esa avtobusda mening "qahramonligim"ni eshitib hayajonlanmasin! ⚡
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.