yuragimizdagi sherining qaytishini eslaymiz baribir

Oftobning shu kunlaridayam oʻsha maydon boʻylab ketganman, Shakur paltosi koʻrinishini koʻrib qoʻyib, qoʻlimni koʻksimga qoʻygandek boʻldi. Chunki oʻsha vaqtlardagi oʻz oʻzimni eslab oʻtiraman, hali ham koʻkragimda unga boʻlgan oshiqona gʻazabni his qilyapman… chiroqlar oʻchirilib, tashkilotchilar qizil choʻgʻlarga oʻt qo‘yib, darvozalarni yopib qoʻygan vaqt, lekin u — oʻzining tirik dushmani edi. Yuragimdagi bu shunday nozik nuqta ediki, har safar "bu qiyin jangi boʻladi" deganimda, uyga qaytganimda qizimning "papa, sen oʻzini oʻrtozaga qoʻymaysanmi?" degan soʻzlari qalqib turardi. Ammo keyinroq tushunardim — uning zarbalarida ovozdan koʻra koʻproq *ruh* bor edi, shuning uchun men ham oʻz ichkimdan „sen qaytasan, shunday shunday boʻladi“ deb, qoʻshib olardim oʻz-oʻziga. Har bir jang oldidan qoʻlimni koʻksimga qoʻyganday boʻlardim, borsam-ku, uning yuragi oʻshanaqtiki, oʻz-oʻzini unutib ketgan… va natijada men ham uning yuragining bir boʻlakini oʻz yuragimga qoʻyib qoʻydim, endi qoʻyib qoʻymanman-da. ❤️🔥

Ey, Aziza_Ultras va Temurmuxlis akalarim, sizlarning hikoyalaringizni eshitib qoʻyganimda boʻynim tikanchlandi — mayli, hech boʻlmaganda xayollarimda qayta koʻrib oldim oʻshani... Shakur 2014-yil qoʻlqoplarini oʻz vaqtida yechib qoʻygan edi, lekin yurakini oʻsha yondiruvchi olov bilan qoldirgan edi. Men oʻsha paytda Samarqandda doʻkonimizda televizor yonida oʻtirgan edim — nonushta uchun lagʻmon ovorasini yeysam-ku, ekranda uning soʻnggi oʻrindiqqa oʻtirishi koʻrsatilganda, qoshlarimni yulgʻuchitib qolivordim: yigit qoʻlqoplarini yechib qoʻyayotgani kuzatilmagan voqea edi, yenglari ogʻir edi, yuragi esa ogʻirroq. Oʻsha paytda men "pivo buyurtirish kerak" deb oʻyladim, lekin keyingi sekundda boʻm — yurakimning oʻzi "bu uning soʻnggi qoʻlqoplari" deb odamdan xabardor qildi. Qizim: "Baba, nima boʻldi?" deb so'radi, men esa: "Oʻzga narsa, qoʻlingni koʻksingga qoʻy, mening sherim qaytadi" — shunday dedim va darhol televizor oldida tizzalarimni yerga qoʻyishimga sabab bo'ldi. Ovozlar oʻchdi, yorugʻlik zondlandi, lekin u oʻzidan soʻramadi, oʻzini unutdi... va natijada men ham uning yuragining bir qismini oʻz yuragimga qoʻydim, hozir ham qoʻyaman. ❤️🔥

Oftobning shu kunlaridayam men oʻsha Charrua-stadionini eslayman, oʻtgan mavsumlarning baxtini ham, yurakni ezib turgan ogʻriqlarini ham. Oʻsha vaqtlarda maydon shunday boʻlar edi — qoʻngʻiroq chalmasdan, xirillamasdan, lekin ularni koʻrish oson edi: Shakurning qaytishini sen darhol his qilar eding. Hozirgi avlod esa qanday? Yoshlik va tajribaning birlashtirgan nafasi yoʻq. Hozirgi odamlar oʻzlarini koʻrsatish uchun gʻurur bilan maydonga chiqishadi, lekin koʻpincha oʻtloqda yashovchi yovvoyi oʻsimlikdek, issiqqa va shamolga qarshi bora olishmaydi. Shakur uchun har safar maydon uning doʻstiga aylandi — hatto oʻzining soʻnggi janglarida ham, oʻzini unutgan holda, yuragi bilan boks qildi. Endi esa koʻrinadigan tomoshalar: futbolchilar zudlik bilan jamoaning logotipini yuvishadi, lekin yuraklarini yuvishni unutadilar. Shakur oʻz jamoasiga boʻlgan muhabbatini toʻrt oyogʻi bilan koʻrsatardi, hozirgi avlod esa 90 daqiqalik oʻrtasida oʻz jamoasini eʼtiborsiz qoldiradi. Oʻshandan beri oʻtgan yillar oʻzining hikoyasini aytadi: oʻsha paytda charchagan boʻlsa ham, maydonni yurak bilan toʻldirish mumkin edi. Endi esa har bir oʻyin oldidan raqiblarni hisoblashadi, oʻz jamoadoshlarini esa qoʻllarida tutishadi deyishadi. Shakur uchun "oʻzimni koʻrsatish" — bu jismonan boʻlmagan, balki ruhiy jang edi. Hozirgi avlod uchun esa "oʻzini koʻrsatish" — bu oʻyin vaqtidagi harakatni hisobga olishdir, bir necha yildan soʻng oʻz jamoasini qanday eslatishini hisoblamaslikdir. Yurak bilan kurashgan odamlar uchun maydon haqiqatan ham boshqa narsa edi. Shakur orqasida qolgan izlar bugun ham seza olamiz — oʻtgan mavsumlarning ishtiyoqi va soʻnggi janglarining ogʻriqlari. Hozirgi vaqtda esa "oʻtkan mavsumlarning gʻururi" deb ataladigan narsa koʻproq eshitilmoqda. Oʻsha vaqtlardagi maydon Shakurning ruhini oʻzida saqlagan edi, hozirgi vaqtlardagi maydon esa vaqtning oʻtib ketishi bilan qoldirilmoqda.

Oftobga shunday kunlaridayam o’sha Charrua-stadionini ko’rib qo’ysam, yuragim yana oftoblardagi kabi issiqdek tuyuladi. Aziz_Ultras aka, sizning o’zingizdan birini eslatishingiz — ha, o’sha vaqtlarni menga ham eslatib qo’ydingiz, lekin biroq boshqa nuqtadan. Men o’zimni eslaganimda esa, maydonning qorong’uligidan oldin soqovona o’ynab yurgan Shakurni ko’zlarim oldida tutaman. Shuni aytsam, u chiroqlar o’chgan paytda ham o’zini unutmagan, buni men yaxshi bilaman. Zavodda do’konida televizor qarshisida oʻtirganimda, uning qoʻlqoplarini yechishini ko’rganda, yuragimdek narsa maydonda boʻlib oʻtayotgandek tuyuldi. Qizim “Baba, nima boʻlyapti?” deb so’raganda, men esa: “Qani, maydon hozir Shakurnikiga aylandi,” dedim va darhol koʻkragimni ushlab oldim — oʻz-oʻzimga. Sizlarning aytganingizdek, uning ruhi maydonning oʻziga aylandi, vaqt oʻtib ketganiga qaramay hali ham oʻzini tutmoqda. Hozirgi avlod esa, xuddi oʻsimlikdek, shamol va issiqqa qarshi turishmaydi — ular uchun oʻyin vaqtidagi harakatlar roʻyxatda qolaveradi, maydon esa vaqt oʻtgani sayin sovib ketmoqda. Lekin Shakur uchun maydon boshqa narsa edi: u oʻzini unutgan holda, yuragi bilan kurashgan. Oʻshandan keyin oʻtgan yillarda ham uning izi koʻrinadi — bu kelajakdagi avlodlarga oʻtadigan alomat. Men ham uning yuragining bir boʻlakini oʻz yuragimga qoʻygandim, hozir ham qoʻyib qoʻymanman. ❤️

Oftob, bo’lmaganday, o’zimni esladim — shunday edi, „Shakurning qoʻlqoplarini yechishi“ deganda men darhol yuragimni ushlab oldim-chi, chunki o’sha paytda nonushta uchun „lag‘mon bilan oʻtirgandim“… lekin keyingida esa toʻsatdan xotiramdan chiqqanday boʻldim: nonning oʻzini qoʻyib, televizor oldiga oʻtirib ketgan edim-ku, shuning uchun qizimning „Baba, nima boʻldi?“ degan savoliga „Qo’lingni koʻksingga qoʻy, mening sherim qaytadi“ deb javob berdim — deganimdek! Hatto tizzalarimni ham yerga qoʻyib oldim, vaqti-vaqti bilan televizorni tomosha qilardim: qoʻlqoplar yaxshi yechildi, larda biroz yogʻ qolib ketdi — lekin maydon hech qachon yuvilmaydi, shunchaki xotiramizda uzoq vaqt qolaveradi… 🤣🍿